HEMELS VERKEER

In de 90er jaren nam het aantal geziene engelen in Noord en Latijns Amerika hand over hand toe.
Berichten van mensen die door engelen waren gered, die ze hadden gezien op een begraafplaats, en die ze in de auto hadden gehad haalden de kranten. Een engel-flap dus.
In El Salvador nam die hemelse invasie blijkbaar gevaarlijke vormen aan, want daar werden in de provincie Sonsonate zoveel engelen gerapporteerd dat men vreesde voor ongelukken.Officiële engelenoversteekplaatsen werden ingesteld waar auto's, ook al zagen de bestuurders niets, op straffe van een boete van $ 1500 moesten stoppen.
Niet alleen handig voor engelen die willen oversteken.
Het bericht uit 1995 in een krant in Arizona suggereert dat mensen die moeite hebben hun beschermengel te contacteren zich misschien naar Sonsonate moeten begeven.

Maar dat was 1995. Een site op internet heeft een bericht van vorig jaar voor ons: een vliegtuig dat bijna in botsing kwam met een groepje engelen. Dat klinkt, qua hemelse omgeving, aannemelijker dan een kruispunt op de grond.
Een Jet-liner van Chicago naar Los Angeles rapporteerde aan Ground Control de vlucht van minstens 50 lichtgevende entiteiten op een hoogte van meer dan 10 kilometer.
God zij dank konden ze een botsing vermijden.
Je moet er niet aan denken.
De Amerikaanse NTSB (National Transportation Safety Board) heeft na dit voorval een onopvallende waarschuwing doen uitgaan naar alle lijn piloten: wees op je hoede voor hemelse heerscharen.
Achteraf denkt de bemanning van het vliegtuig dat er rechtuit door de engelen heengevlogen had kunnen worden, maar tja, op zo'n moment is de tegenwoordigheid van geest even op de loop.
De passagiers zijn geïnstrueerd hun ervaring niet aan de pers te vertellen in het belang van National Security.
Wat engelen in CIA files doen is een vraag waar een normaal mens geen antwoord op heeft.

Engelen schijnen Amerika de laatste jaren in groten getale op te zoeken. De rapporten vliegen binnen.
Een vrouw hield er een handvol gouden kiezels aan over, van de hemelse tuinpaden.
Die engelen hebben humor, dat is mooi.

Dezelfde christelijke site geeft een paar tips over wat te doen als men een engel tegenkomt.
Niet rennen, en niet naar de politie gaan. Als God je achternazit is er geen ontkomen aan, dat weten we al sinds Adam en Eva. Dus: iPod uit je oren en luisteren naar de boodschap.
God heeft het nog steeds voor het zeggen, verzekert de dominee.
Het komt allemaal goed, zegt hij. Jezus is op komst en hij neemt engelen mee.
We kunnen ons vast gaan verheugen..

DE PELGRIM EN DE HOND

Een Islamitische parabel

Toen Hazrat Junaïd Baghdadi als pelgrim op weg was naar Mekka, vond hij een hond die zwaar gewond was.
De poten van het dier zaten vol bloedende wonden, maar de heilige man nam hem in zijn armen om hem naar een waterput te dragen waar hij de wonden van de hond wilde verzorgen.
Dat zijn kleding door het bloed besmeurd werd deerde hem niet.

De pelgrim moest eerst een stuk woestijn oversteken voor hij bij een kleine oase kwam waar water te vinden was. Maar het bleek dat de put geen touw had en ook geen emmer.
Hazrat Junaïd verzamelde wat grote bladeren en vlocht daar een soort emmer van, terwijl hij zijn tulband gebruikte als touw. Maar de streng van zijn tulband was niet lang genoeg om bij het water te raken, dus trok hij zijn hemd uit om het 'touw' te verlengen.
Tenslotte knoopte hij er ook zijn broek aan vast, en toen kon hij bij het water komen.

De heilige man waste de wonden van de hond en verbond hem met repen van zijn hemd.
Met de hond in zijn armen liep hij nog een eind verder tot waar de moskee stond.
Daar vroeg hij de Mullah: "zorg alsjeblieft voor deze hond tot ik terug ben gekeerd uit Mekka. Wees niet bang, broeder, dat ik de hond hier achter wil laten, want ik kom hem zeker weer ophalen."

Die nacht toen Hazrat Junaïd sliep, verscheen hem in een visioen een stralende engel, die zijn handen zegenend over de pelgrim uitstrekte, en zei: "O Junaïd, je pelgrimage naar Mekka is al volbracht. Je hebt je liefde voor Allah getoond door deernis te hebben voor een van zijn schepselen, zonder daarbij je eigen belang voorop te stellen.
Dus nu, broeder, is het aan jou of je nog verder wilt reizen naar Mekka.
Wat God betreft - die is al erg tevreden over je. Want toewijding aan Hem en al zijn schepselen is hem veel liever dan 100 pelgrimstochten."

EITJE

Anthropologen maken vreemde dingen mee in afgelegen streken, met name als het om healing gaat.
Soms zo vreemd dat het ook in de westerse parapsychologische setting niet geloofwaardig lijkt.
Er bestaat altijd nog vreemder dan vreemd, en er gaapt een gigantische kloof tussen paranormale verschijnselen in onze samenleving en die in niet westerse landen.
Wat niet betekent dat de meest bizarre gebeurtenissen per definitie onwaar zijn, of dat mensen uit andere culturen goedgeloviger of dommer of makkelijker te manipuleren zijn.
Wat zulke bijzondere gebeurtenissen vooral interessant maakt is de logica voor de betreffende shaman en patient.
Niemand kijkt er van op als een geest wordt uitgedreven en de patient geneest, ook als dat met voor ons volstrekt onbegrijpelijke middelen gebeurt. Het is maar wat je gewend bent. Mensen die katholiek zijn opgevoed stelden als kind de eucharistie niet ter discussie, terwijl de transsubstantiatie van wijn in bloed en ouwel in vlees nou ook niet bepaald 'normaal' te noemen is. Alles is betrekkelijk, en dat geldt zeker voor het ongewone, magische.
In het boek van journalist David St. Clair over Mexico 'Pagans, Priests and Prophets' uit 1976 worden veel merkwaardige belevenissen beschreven. Een van St. Clairs' ontmoetingen betreft Conchita, een oude vrouw die bekend staat om haar grote healing capaciteiten.
Conchita is dan al 95.
St. Clair neemt het gesprek op de bandrecorder op, en Conchita, die haar eigen stem nog nooit zo gehoord heeft, is verbijsterd. "Nu kan ik rustig doodgaan" zegt ze, "nu heb ik een echt wonder gezien".
Na een geanimeerd gesprek over haar leven en haar healingpraktijk nemen St. Clair en zijn tolk Gustavo afscheid.
"Jammer", zegt St. Clair, "dat ik haar niet bezig heb gezien. Nu weet ik nog niet of haar healing werkt."
"David", zegt Gustavo, "ik zal je vertellen wat ik zelf heb meegemaakt, en dan moet je maar zien of je dat kan overtuigen."
Gustavo gaat op een muurtje zitten en begon te vertellen.

"Een jaar of tien geleden, toen ik zestien was, verloor ik iedere belangstelling voor het leven. Ik lag halve dagen in bed en had nergens meer zin in. Op school zat ik te slapen in de klas. Geen enkele dokter kon een oorzaak vinden, medisch gezien was ik gezond.
Mijn moeder nam me mee naar Conchita. Daar was ze zelf een paar keer geweest en de healer had haar toen geholpen.
Conchita was toen fitter dan ze nu is, ze leidde nog een actief leven.
Mijn moeder vertelde wat er met mij aan de hand was, en Conchita luisterde. Toen pakte ze een schaar en vroeg me om m'n shirt omhoog te doen. De punten van de schaar stak ze recht in m'n maag. Ik zag de punten verdwijnen, maar het deed geen pijn. Toen ze de schaar eruittrok zat er bloed aan. Toen nam ze een ei en hield dat tegen de wond. Ze bad, en wreef het ei tegen me aan. Toen brak ze het in een glas helder water. Mijn moeder en ik hielden onze adem in."
"Wat was er te zien?" vroeg St. Clair.
"Twee kleine slangetjes dreven in de dooier. Levend. Ze probeerden het glas uit te komen."
Gustavo, een jongen met een universitaire graad, kijkt naar St. Clair, en zegt: "David, ik zweer dat dat de waarheid is.
Twee slangetjes in dat glas. "
"Hoe voelde je je daarna? ", vraagt St. Clair.
Conchita verbond de wond en zei dat ik er zeven dagen vanaf moest blijven. Mijn energie kwam terug en ik voelde me fantastisch. Na drie dagen viel het verband eraf, en was er een rood litteken. Na zeven dagen was dat weg, en was er niets meer van te zien. Ik was genezen. Die vrouw is geweldig. Ze is een van de laatste grote healers in de oorspronkelijke Mexicaanse traditie."

COULROPHOBIA

Ben je ook zo bang voor clowns?
Dan ben je de enige niet. Onderzoek heeft uitgewezen dat bijna alle kinderen clowns 'eng' vinden, en zeker ook de nodige volwassenen, ook al zullen die dat minder gauw bekennen.
Waarom? Vooral omdat je niet achter het masker kunt kijken, en dus je normale instinctieve beoordeling van wat en wie iemand is niet kunt gebruiken.
Als kinderen vrij mogen kiezen wat ze op hun verjaardag willen, dan kiezen ze geen clown. Het zijn de volwassenen die denken dat kinderen clowns enig vinden, en projecten in het leven hebben geroepen als die van de cliniclown, waar slecht geschminkte en behoorlijk klungelige clowns met veel goeie bedoelingen kinderen misschien nog kunnen amuseren omdat ze zo weinig op een echte clown lijken.

In mijn kinderjaren was ik doodsbang voor de clown die ontleend is aan de Commedia del Arte, de 'chique'clown met een geruit pak, satijn en een puntmuts. Waarom weet ik niet, maar dat gevoel kan ik nog moeiteloos oproepen.
Echt gelachen heb ik nooit, om geen enkele clown. Niet mijn soort humor.
Angst voor clowns is zo algemeen dat er zelfs een woord voor is: Coulrophobia. Clown-fobie.
Het internet telt diverse supportgroepen voor lijders aan coulrophobia, en honderden websites zijn eraan gewijd.

Clowns zijn een prachtige vermomming voor mensen die niets goeds in de zin hebben. In Amerika heerste in de jaren 80 een 'phantom clown scare' : op diverse plaatsen in verschillende steden werden clowns gesignaleerd die kinderen probeerden in hun busje te lokken, soms onder bedreiging van een mes. Het eerst gebeurde dat in Boston, maar al gauw kwamen meldingen binnen die ver uit elkaar lagen. Blijkbaar ging het om copy cats.
Copy clowns, in dit geval.
Gelukkig trapte geen enkel kind erin, van te voren gewaarschuwd door z'n anti-clown instinct.
Natuurlijk roepen de oudjes onder ons nu acuut dat ze zo genoten hebben van Pipo de Clown, in de begintijd van de televisie. Maar dat was ook een schatje, en een heel duidelijk karakter. Niets ten nadele van acteur Cor Witschge. Het is ook niet de individuele circusclown die ons bang maakt, maar het archetype, dat blijkbaar een snaar weet te beroeren waardoor we diep van binnen als de dood worden.
Onvolprezen meester in het beroeren van zulke snaren, Stephen King, heeft dat in zijn creatie 'IT' weer afdoende bewezen. Juist het dik eropgelegde 'leuke' van de clown is creepy. Helemaal niks leuk.
De glimlach is versteend en de outfit is onmenselijk. Heel weinig clowns weten daardoorheen te spelen en mens te worden.
Pas dan gaat de vermomming in hun voordeel werken: als we er doorheen kunnen kijken en van de clown weer een mens kunnen maken.

EMMA

Het verhaal van het meisje Emma Crawford begint in de jaren 80 van de 19de eeuw.
Emma had tuberculose, een ziekte die toen veel levens eiste en voor de ontdekking van de penicilline practisch onbehandelbaar was. Dokters stuurden hun TBC patienten naar gebieden met frisse lucht en mineraal water.
Zo kwam Emma met haar moeder in Manitou Springs, Colorado terecht, dat bekend stond om z'n geneeskrachtige bronnen.
De Crawfords huurden een huis met uitzicht op Red Mountain, een berg die Emma, die veel op bed lag, dierbaar werd.
Emma was verloofd met Hildebrand, een man die als ingenieur werkte bij de aanleg van een spoorlijn in de omgeving. Als Emma hersteld zou zijn wilden ze trouwen.
Langzaamaan ging het beter met Emma en de familie kreeg weer hoop. De trouwdatum werd vastgesteld.
De Crawfords waren Spiritualisten, en ze geloofden dat iedereen een Indiaanse gids heeft in de geestelijke wereld.
Op een dag zag Emma hoe haar gids haar wenkte naar Red Mountain. Ze zag kans thuis weg te komen en de berg te beklimmen, en om te bewijzen dat ze boven was geweest bond ze haar sjaal aan een steen.
Maar na die inspanning ging het bergafwaarts met het meisje, en ze stierf enkele dagen voor haar geplande trouwdatum, op 4 december 1891.
Hildebrand wist dat Emma op de top van de berg begraven wilde worden, en hoewel dat niet was toegestaan huurde hij 11 mannen in om haar kist bij toerbeurt naar boven te brengen. Er was geen weg naar de top, dus dat was een heel karwei, maar uiteindelijk bereikten ze de plek waar Emma wilde rusten.
Emma was een lokale heldin geworden. Spiritualisten bezochten haar graf en men zegt dat er op den duur vanzelf een pad ontstond naar boven, van alle pelgrims die haar kwamen opzoeken.
Toen de spoorweg ook over Red Mountain werd aangelegd werd het graf van Emma in 1912 verplaatst naar een lager gelegen locatie.
Jaren van hevige regenval legden de kist bloot en in augustus 1929 vonden een paar jongens Emma's schedel en wat er verder van haar over was. Haar resten werden overgebracht naar het stadhuis van Manitou Springs, en ambtenaren probeerden familie op te sporen. Toen dat zonder resultaat bleef, werd Emma in een anoniem graf herbegraven op het kerkhof van Manitou Springs.
Emma bleef tot de verbeelding spreken.
Vanaf 1994 wordt haar nagedachtenis geëerd met een jaarlijkse 'ghostwalk' : een parade en een Emma Crawford Coffin Race met creatief versierde doodskisten op wielen met een 'Emma' erin.
In 2004 kreeg ze eindelijk een steen op haar graf met haar portret en een gedicht, en de belofte dat ze niet vergeten zou worden.
Het gedicht luidt.

"Er was dát in haar leven hier
dat niet van dood wist en zijn pijl niet vreesde:
Een rustig vertrouwen.
Een geloof in het eindeloos mysterie -
het Geestelijk Leven."

ONDER EEN BOOM

Bewerkt naar: Bob Brezsny 'Pronoia'

We horen het vaker: onze civilisatie is op z'n retour en we staan op het punt om in elkaar te storten. Eerst was dat het jaar 2000, en nu is het 2012.
Waar of niet waar - Misschien is het goed om ons te realiseren dat dergelijke gevoelens er altijd geweest zijn.
Mensen denken altijd dat het vroeger beter was.
Onverschillig welk oud boek je te pakken neemt: er wordt altijd verwezen naar 'de gouden tijden van weleer' , toen de mensen nog ....vul maar in.
Dat is grappig. Blijkbaar gaat het hier om een menselijke neiging tot verheerlijking van onze herinneringen, of de herinneringen van onze voorouders. Onze jeugd, ons klimaat, onze natuur, onze mores, alles was altijd vroeger beter en er blijft ons dus niets anders over dan te concluderen dat we op een hellend vlak regelrecht de verdoemenis tegemoet glijden.

Maar rond 300 B.C. waren de Hindoes ervan overtuigd dat ze in zwarte tijden leefden, de Kali Yuga, het laagste punt van de kosmische cyclus. Sommige Griekse wijsgeren zagen de bui al hangen. Augustinus bejammerde de wereld die in z'n laatste dagen was aangekomen.
Rond 1000 zag iedereen de tekenen van naderende rampspoed en ondergang. In de 19de eeuw klaagde men steen en been over het wijdverspreide atheïsme en het morele verval. Net zoals wij nu doen.

Misschien komt het omdat we zijn opgevoed met het idee dat 'de Ouden' God persoonlijk kenden en wonderen tot de dagelijkse ervaring hoorden. De Bijbel en andere heilige boeken stellen ons God en de engelen voor als regelmatige kostgangers. De Goden waren aanspreekbare persoonlijkheden. Wel en wee was een zaak van Hemelse besluitvorming.
Zijn wij nu van God los?
Nee. Want ook in deze tijd en elke tijd is de wereld vol wonderen en vol goddelijke gaven. Er is geen spat minder verlichting te vinden onder een mooie eik in het park op de hoek dan onder de Bodhi boom van Buddha.
Het is maar net wie eronder gaat zitten en naar boven kijkt.
Wakker worden, schoonheid beleven, genieten van wat ons gegeven wordt is voor elke tijd, zeker de onze.

JOAO DE DEUS - GENEZER MET GOD

De Braziliaan John of God, of João de Deus, of JoãoTeixeira da Faria, is een enigma op het gebied van genezing. Hoewel Brazilië volgens sommigen die het kunnen weten, veruit het meest spirituele land van de wereld is, met een overvloed aan paranormale genezers, is zelfs daar John of God een uitzonderlijke man, die 34 verschillende heiligen, dokters en theologen channelt. Want al die adviseurs zijn al jaren dood. Of...nou ja. Onder hen zijn Franciscus van Assisi, Koning Salomo, Jeanne D'Arc en Chico Xavier, die zelf tijdens zijn leven een beroemd Braziliaans medium was.
In het afgelegen en moeilijk bereikbare dorp Abadiania, op 103 km van de hoofdstad Brasilia, ligt de 'Casa de Dom Inácio', het centrum van João de Deus en zijn medewerkers.

Dom Inácio, bij ons bekend als Ignatius van Loyola, de stichter van de 'Societas Jesu', ofwel de Jezuïten, is één van de heiligen die João begeleiden in zijn inspirerende werk met mensen met lichamelijke of mentale problemen, mensen met levensvragen, of mensen die gewoon maar komen om geestelijk rijker weer weg te gaan.
João begon zijn helende werk in 1965. Op't ogenblik komen er gemiddeld 500 mensen per dag om zijn raad en genezing vragen.
Zijn succes is, gemeten aan dat van de reguliere geneeskunst, enorm. Hoewel er weinig instant-wonderen gebeuren, worden veel mensen na een aantal behandelingen genezen, of is hun toestand aanzienlijk verbeterd.
Daarbij zijn alle soorten kwalen inbegrepen, ook de meest fatale.

João de Deus is de zoon van een kleermaker. Toen hij negen jaar was ontving hij zijn missie: mensen genezen. Op z'n zestiende is hij daarmee begonnen, rondtrekkend, in ruil voor kost en onderdak. De resultaten zorgden ervoor dat hij bekend werd. De autoriteiten waren niet blij met hem; vele malen werd hij opgepakt, en vreemd genoeg heeft hij nog steeds last van overheidsbemoeienis, hoewel de mensen die hem bedreigen soms ook bij hem komen voor genezing.

"Ik heel niet, God is het die heelt", zegt João, "ik ben alleen een instrument.
Wat mijn missie mooi maakt is als iemand me komt vertellen dat hij genezing of verlichting heeft gevonden. Ik weet dat het allemaal van God afkomt. Mijn missie is niet om een religie of cult te stichten; het enige wat ik zou willen is dat de hele wereld gelooft in de Schepper van het universum. Onze missie in dit leven is om Zijn liefde en energie te respecteren."

Wie in de Casa de Dom Inácio verblijft geeft een vrijwillige bijdrage, niet voor de behandeling, maar voor de instandhouding van het centrum. Wie niets of heel weinig kan betalen is even welkom. Het werk van João wordt ondersteund door veel vrijwilligers, mediums en medisch of psychologisch geschoolden.
Om het centrum zijn gebouwen waar men kan logeren, want vaak duurt een verblijf langere tijd. Mensen komen overal vandaan; het is een internationaal gezelschap. Om de gelijkheid van alle mensen en het geestelijke aspect te benadrukken is iedereen in het wit gekleed.
Er zijn ruimtes waar men kan mediteren en bidden en met elkaar kan praten, want het welzijn van de ziel staat in het genezingsproces voorop.
Er worden in de Casa ook operaties gedaan, psychisch, maar een enkele keer ook op de 'normale' manier.
Dat hangt af van de opdracht die João krijgt als hij 'in entity' is: overschaduwd wordt door een van zijn geesten. João weet tijdens de consulten en behandelingen zelf niet wat hij doet, waardoor hij, als hij weer 'zichzelf' is, steeds verrast kan zijn over de resultaten.

"Healing' heeft in Brazilië een rijke geschiedenis. Al rond 1850 ontstonden de eerste spiritistische groepen, vanuit initiatieven van homeopaten en psychische healers. De boeken van de Franse Spiritist Allan Kardec vonden in Brazilië enorme weerklank. Spiritistische centra verspreidden zich over het land, en toen in de 30er jaren het medium Chico Xavier talloze boeken channelde over spiritistische thema's, groeide het Kardec Spiritisme, waarvan de peilers Christendom en geloof in reincarnatie zijn, in Brazilië uit tot het geloof met de meeste aanhangers naast het Rooms Katholicisme. De helende traditie van het Spiritisme heeft inmiddels geleid tot de oprichting van een paar duizend medische centra, waar patiënten holistisch geheeld worden door zowel mediums als medici.

OPROEP

Leest u wel eens contactadvertenties?
Hier heb ik er een van een ongewone soort. Man Zoekt Alien.
Ik kwam hem tegen in een FATE magazine van 15 jaar geleden, in de rubriek 'Can anyone help these readers'?
De oproep gaat als volgt:

"Kan iemand informatie geven over een mysterieuze figuur die zich 'Captain Thor' noemt, en volgens zijn zeggen ambassadeur is van de planeet Venus, en in Washington D.C. met regeringsleiders heeft gesproken?
Ik ben meer dan geïnteresseerd in deze menselijk uitziende buitenaardse figuur, en ik zou graag in contact komen met iemand die hem heeft ontmoet, gefotografeerd of geïnterviewd. Ik zou willen weten waarom hij hier is, en waarom hij weer is vertrokken en of hij van plan is terug te komen. Omdat zijn verschijnen een aantal jaren geleden plaatsvond en er toen weinig aandacht aan besteed is, wil ik graag de waarheid weten over deze enigmatische Alien en de omstandigheden rond zijn komst.
Ik ben een free-lance schrijver, en als er genoeg bewijzen zijn voor zijn aanwezigheid en identiteit, dan wil ik een verhaal over hem publiceren."

Google licht me in dat Captain Thor een comic book karakter is. Gebaseerd op de Alien Captain Thor waarnaar deze man zoekende was? Of heeft de man die de advertentie plaatste werkelijkheid en fictie enigszins door de war gehaald?

Dan deze advertentie in hetzelfde nummer van FATE:

"Mijn research in theebladeren en koffiedik is vastgelopen. Help me alsjeblieft. Ik wil graag naar u toekomen om deze vorm van voorspelling te leren, ook al moet ik er ver voor reizen."

Laten we hopen dat de schrijver niet te diep in het kopje kijkt.

En dan is er die mevrouw die zich ernstig zorgen maakte over de godsdienst van Aliens. Tenslotte...
Iemand haalde er de tape-recorder bij en ontving gelukkig geruststellende berichten: ja hoor, Aliens hebben ook een God, en die zien ze net als wij als Almachtig. Maar ook was er zo'n type die zei dat ze vele goden hadden, en dat was dan weer minder.
Al met al kreeg de vrouw alleen vriendelijke stemmen aan de lijn, die spraken van hulp en bijstand en liefde en vriendschap.
"Ik denk dat de onaangename types in de minderheid zijn, schrijft de vrouw. En ik zou me meer zorgen maken als ze geen God hadden."

Ik ook. Nu kunnen we tenminste rustig slapen.

PENNY DE REKENHOND

In FATE 2009 vond ik het volgende verhaal:

Mevrouw Caroline Monks uit Ohio heeft een hond. Penny kan optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen, beter dan u en ik waarschijnlijk, want hij pikt de informatie uit het hoofd van zijn bazin, die wiskundelerares is.
Met gemak maakt Penny de beschrijvende sommen waar wij vroeger ons het hoofd over braken ....en lost ze op. Terwijl haar het probleem wordt voorgelezen zit Penny op haar hurken te luisteren, terwijl ze met een oog het stuk kaas in de gaten houdt dat op haar ligt te wachten. Ze zou het kunnen pakken, maar ze heeft geleerd het te verdienen. Is het goede antwoord gegeven dan neemt Penny de kaas. Niemand hoeft haar te vertellen dat het antwoord goed was; dat spreekt vanzelf.
Maar zelfs een groter stuk kaas kan Penny niet bewegen om zijn hondenkop te vermoeien met sommen met een uitkomst boven 12.

Waarom niet is een raadsel. Er zijn grenzen, zal ze misschien denken. Kom zeg!
Wonderlijk genoeg blaft Penny ook het juiste aantal keren als ze de oplossing geschreven voor haar neus heeft.
Kan dit onopvallende zwarte hondje werkelijk lezen en rekenen.
Nee. Maar ze kan wel iets wat de meesten van ons wel zouden willen kunnen: gedachtenlezen.
En niet alleen in Engels, maar ook in elke andere willekeurige taal.
Intussen heeft de hond veel publiciteit gekregen en is er daardoor veel met hem geëxperimenteerd, maar de resultaten blijven hoe dan ook feilloos.
Penny is er niet van te overtuigen dat hij een hond is. Caroline licht soms een van zijn zijden zwarte oren op en fluistert: you're a dog!

Dan kijkt Penny verontwaardigd en loopt op hoge poten de kamer uit.
Zijn huisgenoten gingen in het verleden soms over tot het spellen van woorden als Penny niet mocht weten wat er gezegd werd.

Tevergeefs. Ze pikt het feilloos op.
Het enige waar Penny van in de war raakt is als mensen niet focussen op de opdracht. Dan kan hij telepatisch de antwoorden niet opvangen, en wordt hij ongeduldig.
Volgens Caroline en anderen die met Penny omgaan is de hond eigenlijk niet heel bijzonder. waarschijnlijk zijn veel dieren in staat de gedachten van hun bazen heel precies te lezen, beter dan wij die van onze huisdieren!

UIT EGYPTE

Joan Grant werd in 1907 in Londen geboren in een welvarend milieu, als dochter van een moeder die psychisch begaafd was en een agnostische wetenschappelijk geschoolde vader met alleen materialistische ambities.
Joan zag geesten en kon zich alles herinneren van haar babytijd.
Haar verloofde overleed bij een ongeluk, en uit een huwelijk een paar jaar later werd in 1930 een dochter geboren.
In 1937 verscheen Joans eerste boek: "Winged Pharaoh", een boeiend verhaal over Sekeeta, een priesteres in het oude Egypte. Wat de lezers niet wisten was dat het de opgeschreven herinneringen waren aan een van Joans vorige incarnaties, gedicteerd in een trance-toestand aan haar man Leslie, en later tot een roman verwerkt.
Het boek maakte haar op slag beroemd.
De Nederlandse vertaling 'Gevleugelde Farao' is nog makkelijk te krijgen.
Maar Leslie kon slecht leven met Joans psychische gaven en ze gingen uit elkaar. Haar tweede huwelijk met Charles Beatty, een esoterisch filosoof, had meer succes.
In de tweede wereldoorlog was hun huis in Wales een toevluchtsoord voor velen, en daar ontdekte Joan haar gaven om ook de vorige incarnaties van anderen op het spoor te komen. Vorige levens bleken vaak licht te werpen op problemen in de tegenwoordige tijd.
Maar ook dit huwelijk liep stuk, en Joan trouwde voor de derde keer, met psychiater Dennis Kelsey, die door zijn werk als hypnotherapist al vertrouwd was met reïncarnatie voor hij Joan ontmoette.
In 1960 verhuisde het echtpaar naar de Dordogne, waar Joan haar man hielp in zijn praktijk.
Ze schreef vele boeken, waarvan de meesten zijn geïnspireerd door haar herinneringen aan vorige levens.
Winged Pharaoh bleef haar bekendste boek. Andere titles zijn: Eyes of Horus, Scarlet Feather, Lord of the Horizon, Many Lifetimes, So Mozes Was Born, en haar autobiografie Far Memory.
Ook schreef ze enkele verhalenbundels, waarvan The Scarlet Fish -De scharlaken vis -is vertaald in het Nederlands. Een prachtig boekje.
Joan stierf in 1989.