FLUIT

De klank van Instrumenten is deel van onze dagelijkse ervaring. Als we de radio aanzetten of een CD met onze favoriete muziek, dan horen we instrumenten, ook al vragen we ons niet altijd af welke dat zijn.
Aan muziek zit ook een esoterische kant, en zelfs individuele instrumenten kunnen zo'n andere kant hebben. Dat maakt het de moeite waard daar eens naar te kijken.
Neem nou de fluit. Misschien wel het meest universele instrument en ook het oudste, ontstaan toen men ergens in een grijs verleden ontdekte dat blazen door een rietje een toon gaf, en men daarmee de geluiden van vogels kon imiteren.
Fluiten bestaan in elke cultuur, en de vormen en materialen waarvan ze gemaakt zijn, zijn legio: riet, bamboe, hout, aardewerk, been, metaal en zelfs plastic.

Er is iets magisch aan een fluit. Misschien is het het ijle geluid van de dwarsfluit of het melancholieke geluid van de panfluit, of het vrolijke sprankelende geluid van de Ierse Tin Whistle dat ons aanspreekt, maar een fluit 'heeft iets'.
Zeker is dat de fluit een band heeft met goden, meditatie en de natuur. De Griekse god Pan wordt afgebeeld met de naar hem genoemde panfluit maar ook met een dwarsfluit, de god Krishna uit het Hindoeïsme is traditioneel een dwarsfluiter temidden van de natuur. Op afbeeldingen uit de Griekse, Romeinse en Etruskische Oudheid staan herders, fauns,en goden met een fluit afgebeeld en ook in Afrika vinden we natuurgoden die met de fluit de magie van vruchtbaarheid en voortpalnting symboliseren. In alle oorspronkelijke culturen spelen fluiten een rol in ceremonies zoals begrafenissen en inwijdingsriten. Soms worden mensen begraven met een fluit, zodat ook in de wereld hierna hun magische klank kan voortklinken. Bij sommige stammen in Azië wordt een fluit gezien als bezield, en wordt een fluit ingewijd met een offerritueel. Fluiten zijn bij uitstek instrumenten waarmee de natuur betoverd en de goden gediend en vermurwd kunnen worden. De oeroude indiaanse volksfiguur Kokopelli, vruchtbaarheidsgod en magische verleider speelt op een fluit.
Ook de traditionele slangenbezweerder maakt gebruik van een soort fluit om zijn magie aan mensen te verkopen, want de slang is doof.

Een ander gebruik van de fluit is ontstaan in Japan, in de 13de eeuw: een vorm van Zen-meditatie die SuiZen of SaiZen genoemd wordt: Blaasmeditatie.
De 'Shakuhachi', een lange fluit van hout met een bezield geluid werd gespeeld om de gewenste staat van inkeer te bereiken. Nu nog kan men in Japanse straten 'komuso' , fluitende monniken aantreffen met een strohoed die hun gezicht bedekt, spelend op hun shakuhachi, weg van de wereld, hopend op een kleine bijdrage.
Kan'ami Kyotsugu, een Komuso uit de 15de eeuw, schreef:

"Bij onze geboorte ontwaakten we
dromend in deze tussen-wereld.
Wat dan is de werkelijkheid?"


In onze westerse klassieke traditie is de fluit verbonden met Mozarts opera 'Die Zauberflöte' - de Toverfluit, waarin heel wat wordt gefloten. Deze mystieke opera vol Vrijmetselaarssymboliek is het onderwerp geweest van boeken en beschouwingen. Los daarvan is het gewoon een prachtige en speelse opera.
De Rattenvanger van Hamelen is een ander magisch voorbeeld. Kunt u zich die voorstellen met een accordeon? Of met een gitaar? Met een viool, dat zou kunnen, maar een fluit is toch wel het meest magisch, verleidelijk, 'otherworldly' en passend voor een man die honderden kinderen van hun huis weg moet lokken....

Er is een Joods Chassidisch verhaaltje over Grote Verzoendag in een Pools dorpje. De hele dag bidt de gemeente hartstochtelijk tot God, de voorzanger zingt of zijn leven er vanaf hangt, de rabbijn smeekt, maar de hemel gaat niet open om de gebeden te ontvangen. Dan is er een jongen, achterlijk en niet op de hoogte van de importantie van de rituelen. Die jongen kan zich niet meer bedwingen. Hij grijpt zijn herdersfluit en speelt een zuivere melodie.
De gemeente is geschokt. Op deze heilige dag kan het niet zo zijn dat een ongeletterde jongen de gang van zake ontwricht. Maar dan zegt de Rebbe: "De hemel is opengegaan, dankzij het spel van deze simpele herdersjongen heeft God onze gebeden ontvangen".

BLIKSEM

uit: 'Vital Signs', het blad van IANDS, december 2008

Tony Cicoria was in 1994 een succesvol chirurg van 42 jaar, practiserend in New York.
Terwijl hij aan de telefoon stond, werd hij door de bliksem getroffen en 10 meter weggeslingerd.
Hij had een bijna dood ervaring, en zag ook zijn lichaam van boven, terwijl ambulancebroeders hem in leven probeerden te houden.
Na 14 dagen ziekenhuis en wonderbaarlijk weinig schade mocht hij naar huis, en hij pakte zijn leven als chirurg weer op.
Na ongeveer een maand kreeg Tony opeens een enorme drang om naar pianomuziek te luisteren. Hij werd verliefd op Chopin. In een droom hoorde hij muziek in z'n hoofd en hij begon te componeren, na eerst te hebben leren notenlezen, en pianoles te nemen. Daarnaast werd hij heel spiritueel, en verdiepte hij zich in de Bijna Dood Ervaringen ervaringen van anderen, en wat wetenschappers daarover hebben geschreven.
In 2006 kwam hij in contact met Oliver Sacks, de beroemde neuroloog die hem onderzocht en stimuleerde zijn nieuw verworven talenten te ontwikkelen. Intussen heeft Cocoria zijn 'Lightning Sonate' , zijn eerste stuk muziek dat hem jaren door het hoofd speelde, voor publiek uitgevoerd.
Sacks denkt dat de bliksem de neurologische structuur van Cicoria's hersens ingrijpend heeft veranderd. Hij wijdt een hoofdstuk aan Cicora in zijn meest recente boek 'Musicophilia'.
In een interview voor IANDS, de amerikaanse organisatie voor mensen met een Bijna Dood Ervaring, zegt Cicora:
"Een ding waar ik absoluut zeker van ben: dingen gebeuren met een reden. God knipoogt."
Meer over Cicora op internet.

PLANTENPRAAT

Dit artikeltje van Tony Ortzen vond ik in het Spiritualistische maandblad 'Two Worlds' van Sept 2009

Twintig jaar geleden zei prins Charles dat het belangrijk was tegen planten te praten, en dat ze antwoorden.
De prins werd afgebrand in de pers voor dit en andere alternatieve ideeën.
Nu heeft hij gelijk gekregen van de Royal Horticultural Society in Engeland.
Kort geleden werd een onderzoek afgerond naar het effect van de menselijke stem op tomaatplanten - en de resultaten waren bloeiend!
Eerst werd er een advertentie in The Times geplaatst waarbij mensen werden uitgenodigd auditie te doen als 'plantenfluisteraar'. Tien verschillende stemmen werden gekozen.
Opnamen werden gemaakt van vrijwilligers terwijl ze passages lazen van Shakespeare's Midzomernachtsdroom, Charles Darwins 'On the Origin of Species' en John Wyndhams 'The Day of the Triffids' .
De volgende stap was om de planten te laten luisteren naar de verschillende opnamen door de koptelefoons van een MP3 speler, die was bevestigd aan de pot .
De planten werden in dezelfde kas gehouden, gedurende en na het experiment. Controle planten in dezelfde kas kregen niets te horen.
De planten die het beste groeiden luisterden naar Sarah Darwin, achterachterkleindochter van Charles, lezend uit zijn geruchtmakende boek. Haar plant groeide bijna 2 cm hoger dan de meest succesvolle van de andere planten.
"Ik denk dat het eervol is om een stem te hebben die tomaten kan laten groeien", zei Sarah, "maar ik ben er niet zeker van of het het timbre van mijn stem is of de tekst van "The Origin of Species" die maakte dat de plant rechtop ging zitten om te luisteren. Hoe dan ook, het was een plezier om te doen."
Mr. Crosbie, de leider van het experiment vond het iets bijzonders hebben dat een plant reageert op een verhaal hoe zijn soort is ontstaan, maar sloot niet uit dat het Sara's stem was die het verschil maakte. Vrouwenstemmen bleken meer aan te slaan dan mannenstemmen.
Het volgende project is al gepland: onderzoeken waarom planten vrouwenstemmen prefereren.

DE DANSENDE THEEPLANT

Merkwaardig. We zijn niet verbaasd als onze planten reageren op een goede verzorging door het produceren van bladeren en bloemen. Of liever: door niet dood te gaan, want groeien en bloeien doen ze ook als wij er ons niet mee bemoeien, mits in een natuurlijke omgeving.
In Fortean Times Magazine kom ik een verhaal tegen over een Thaise botanist, Pradit Kampermpool, die door veredeling een theeplant heeft gekweekt die reageert op muziek, zingen en stemmen.
De oorspronkelijke wilde plant, Cha Chalor Chala had al enigszins dat talent, maar was vooral gezocht om zijn anti-verouderings eigenschappen, waardoor hij in het wild practisch uitgestorven was.
Kampermpool wist de muzikale eigenschappen van de plant te versterken en zo ontstond na 7 jaar geduldig selecteren en kweken de Desmodium Gyrans.
"We weten niet waarom de plant beweegt", zegt de botanist, "maar het is duidelijk dat hij beter reageert op één persoon dan op velen tegelijk. Dan weet hij niet meer op wie hij zich moet richten."
Het lijken wel mensen.
De plants muzikale voorkeur gaat uit naar viool en saxofoon. Ook het fijne geluid van een muziekdoosje brengt de plant in vervoering.
De bewegingen van de dansende plant worden vergeleken met die van de Thaise klassieke dans.
Mensen met psychiatrische aandoeningen worden rustig van de dansende plant, een effect te vergelijken met dat van meditatie.
Sommigen beweren dat de plant ook telepathisch is. Dat is op zich niets nieuws, want al in de 60er jaren heeft leugendetectortechnicus Cleve Backster met zijn revolutionaire proeven met planten vastgesteld dat ze onze gedachten en bedoelingen acuut gewaar worden.

Wie de Thaise theeplant wil zien dansen kan terecht op YouTube.