HET VROLIJKE KERKHOF

Bron: Fortean Times oktober 2000
In Sapânta, een traditioneel dorpje in Roemenië, ligt het enige vrolijke kerkhof van Europa. Toeristen uit de hele wereld zoeken het op, en in deze 'Cimitirul Vesel' , vrolijke begraafplaats, wordt veel geglimlacht.
Geen wonder.
De jongeman die dit kerhofje van de grond kreeg was een houtbewerker met een visioen. Ion Stan Patras werd geboren in 1908, en in 1935 zag hij Cimitrul Vesel voor zich, waarbij innerlijke stemmen hem opdroegen kruisen te maken voor het toekomstige kerkhof.

Het eerste kruis dat hij maakte was voor een verre verwant, maar gauw volgden er meer. Patras was niet alleen een begaafd houtsnijder, maar ook een getalenteerde volksschilder en dichter.
Ieder kruis werd door hem beschilderd en van een tekst voorzien.
De nu meer dan 800 kruisen zijn verlucht met schilderingen en volksmotieven, en niet te vergeten teksten die iets zeggen over de bezitter van het graf.
Voor zichzelf maakte Patras ook een kruis kort voor hij stierf.
Zijn leerling Dumitru Pop zet het werk voort en maakt zo'n 10 tot 15 kruisen per jaar.
De dominante kleur is blauw, de kleur van spirituele aspiraties en eeuwig leven.
"Niemand is op dit kerkhof bang om te sterven" zei Patras, "omdat men zich hier bewust wordt van leven na de dood."
Sommige grafteksten zijn behoorlijk komisch.
Zoals deze:

"Onder deze zware steen ligt mijn arme schoonmoeder. Als ze nog drie dagen langer had geleefd, dan zou ik hier gelegen hebben, en zij zou mijn grafschrift lezen."
Of:
"God vergeve de man die mij doodstak toen ik dronken naar huis ging. Dankzij hem kan ik hier nu rustig liggen in de schaduw van het kerkje."
en:
Vrouw! Er is een plaatsje voor je naast mij. Geniet van iedere minuut van je leven. Maak vooral geen haast, want ik blijf in de andere wereld toch wel op je wachten."

Google 'Cimitirul Vesel', en je vindt talloze plaatjes van dit bijzondere kerkhof.

HERREZEN?

In vroeger jaren werd de diagnose 'dood' nog wel eens ten onrechte gesteld, wat leidde tot veel ellende, vooral voor de prematuur begraven levende, die in de kist wakker werd.
De angst om levend begraven te worden leidde daarom tot veel bizarre uitvindingen om dat gruwelijke lot uit te sluiten.
Hier een antiek bericht uit het nieuws van 1901, waarin het onheil op de nipper werd voorkomen....

Op 17 augustus 1901 trokken donkere wolken samen boven Hanston, Texas, terwijl een door paarden getrokken lijkkoets in een plechtige processie naar het kerkhof reed. In de lijkkoets, in een metalen kist, lag het lichaam van de 5 jaar oude dochter van Samuel Mc Preaz, een lokale boer.
Toen de lucht betrok zagen de treurenden een 'merkwaardig, zacht geel licht' in de lucht. Toen was er een donderslag en een bliksemschicht, die de koets trof, en paarden en koetsier knock out sloeg.
De kist barste open. Het dode meisje zat rechtop en huilde om haar moeder.
"Haar ouders geloven dat de bliksemschikt was gezonden als een wonder, en de mensen uit de omgeving fluisteren erover", meldde de krant Cincinnati Enquirer. Artsen verklaren dat het meisje in een cataleptische toestand was en dat de schok haar deed ontwaken, maar veel mensen geloven dat ze echt dood was en weer tot leven is gekomen.
Het geloof in het mirakel wordt nog versterkt doordat niemand gedood werd of gewond raakte bij de levenbrengende blikseminslag.

NA-PRAAT

U hebt ze vast ook wel eens gezien: beschilderde doodskisten.
Op paranormaalbeurzen trekken ze veel bekijks, en de meningen erover lopen uiteen. Persoonlijk vind ik het een vondst, want zo'n ding gaat onder de grond en niemand hoeft zich er daarna nog aan te stoten.
Zelf heb ik al bedacht hoe mijn kist eruit moet zien, helemaal persoonlijk en 'one of a kind'.
Niet zo lang geleden werd er gestreefd naar uniformiteit in graven. Wie wel eens in Nijmegen op de moderne (nou ja) begraafplaats 'Jonkerbos' is geweest weet hoe afschuwelijk het leger begravenen er daar bijligt: allemaal hetzelfde graf, allemaal dezelfde steen, en allemaal de zelfde tekst. Hoe bedenken ze't.
Of je nou wel of niet in een leven na de dood gelooft, maar daar wil je toch niet liggen?

Langer geleden bloeide de grafkunst. Alles kon, en men verzon engelen in alle maten en vormen, of legde de bewoner van het graf in marmer op z'n deksel. Begraafplaatsen als het Parijse Père Lachaise, of praalgraven in kerken laten zien hoe beeldend men toen over de dood dacht.
In Zuid Europese landen houdt men nog van overdaad en het gebruik van veel persoonlijke kleinigheden die een band vormen tussen Hier en Daar. Zo blijft er voor de nabestaanden ook altijd wat te doen, en dat is goed.

Nederland telt meer dan 200 joodse begraafplaatsen. Ik weet niet of u er ooit een hebt bezocht, maar ze zijn prachtig. Volgens de joodse wet mag een graf niet geruimd en niet geplukt en gemaaid worden, en dat betekent dat sommige van die begraafplaatsen complete isotopen zijn waar je door het hoge gras de stenen niet meer kunt ontdekken, en de konijnen voor je voeten wegspringen. Schitterende stukjes natuur zijn dat.
En ook de graven zelf vermelden veel over wie er ligt; door symboliek en door stenen vol met tekst.
Zulke stenen zou je 'pratende stenen' kunnen noemen, hoewel ze zwijgen als het graf.

Maar kort geleden las ik in Psychic News over een Oostenrijkse vrouw, die zich bij een bezoek aan het graf van haar man kapot was geschrokken, omdat het belendende graf begon te spreken.
Nou ja, niet het graf natuurlijk, maar een electronische toevoeging, waardoor de overledene luid en duidelijk van zich liet horen, met videoportret.
Een Amerikaanse uitvinder heeft een video-apparaat bedacht dat kan worden ingebouwd in de grafsteen. Op die manier kunnen mensen die voor hun dood iets hebben ingesproken of muziek hebben opgenomen voor dit doel, hun persoonlijk stempel nog lang drukken op wie het wel en niet wil horen.
Ik weet niet hoe het met de lezer is, maar ik kan me niet voorstellen dat we er met z'n allen op zitten te wachten dat een rustige begraafplaats in een pretpark verandert.
Tot nu toe ziet het er niet naar uit dat de pratende grafsteen een topper gaat worden. De bestellingen lopen niet storm. Misschien speelt daarbij de niet al te lange levensduur van de door zonne-energie opgeladen apparaten een rol, 15 jaar, of het feit dat een gewone stenen steen, zo'n mooie waar je planten tegenop kunt laten groeien niet meer wil; het zal er een van kunststof moeten worden. Op Jonkerbos zie ik dat nog niet gebeuren, behalve als iederéén er voor kiest. De familie dan.
Toch maar liever cremeren?