CHASSIDISCHE LEGENDE

Rabbi Yisroel ben Eliezer, beter bekend als de Baal Shem Tov, was gewend om, steeds wanneer er een calamiteit dreigde voor zijn volk, naar een geheime plaats in het bos te gaan. Daar stak hij vuur aan, en hij richtte een bepaald gebed naar de Maker van het Universum. Dan werd de catastrophe afgewend.
Maar toen hij er niet meer was, en weer een ongeluk zijn volk bedreigde, ging een van zijn leerlingen naar dezelfde plek in het bos, en zei: "Maker van het Universum, ik weet niet hoe ik het vuur moet ontsteken. Maar ik kan nog wel de weg vinden, en het gebed zeggen. En dat zal genoeg moeten zijn."
En dat was het. De ramp werd afgewend.
Maar toen nogmaals ongeluk de mensen dreigde te overspoelen, ging er een andere leerling naar de plek in het bos. En hij zei: "Maker van het Universum, ik weet niet hoe ik het vuur moet aanmaken. En ik kan me het gebed niet herinneren. Maar ik kan wel de geheime plek vinden. Dat moet voldoende zijn!"
En weer was het genoeg, en werd de ramp verijdeld.
Vele jaren later, toen er weer een ramp dreigde, zat een andere leerling treurig in zijn stoel, en hij zei: "Maker van het Universum, ik heb geen idee hoe ik het licht moet ontsteken. Ik ken het gebed niet. Ik kan me niet eens de geheime plek herinneren. Alles wat ik kan doen is het verhaal vertellen. En dat moet genoeg zijn."
En het was genoeg. De ramp trof het volk niet.

OM DE HEMEL TE OPENEN

Chassidisch verhaal, bron: Louis Newman 'Hasidic Anthology'

Het verhaal gaat dat op Grote Verzoendag, toen de joden waren verzameld in de synagoge en alle Rabbi's , waaronder de Baal Shem Tov aanwezig waren, een simpele boer zijn zoon met hem meegenomen had naar de eredienst. De jongen, die geen Hebreeuws kon lezen en niets kon begrijpen van het ritueel, had zijn herdersfluit bij zich, die hij altijd gebruikte als hij het vee hoedde. Die fluit betekende veel voor de jongen, en overal waar hij was speelde hij erop.
Gedurende het slotgebed van de dienst, als de deuren van de hemel opengaan om Gods vergeving over de gemeente uit te storten, voelde de Baal Shem Tov dat de smeekbeden deze keer niet hadden geholpen; de deuren bleven dicht.
Wanhoop maakte zich van hem meester. Wat moest er gebeuren om Gods genade toch nog te ontvangen?
Toen klonk er opeens een ijle melodie. De zoon van de boer had zijn fluit tevoorschijngehaald, en begon te spelen. Zijn vader wilde het hem verbieden, maar de jongen wilde niet ophouden.
De aanwezigen werden er stil van, en sommigen fronsden de wenkbrauwen.
Maar de Baal Shem sprong op en zei verheugd: 'Goddank, de hemel heeft zich geopend! Ons gebed is verhoord. Aan deze eenvoudige jongen en zijn fluit danken we Gods zegen voor het komende jaar.
Laten we ons herinneren dat alle geleerde rabbijnen bij elkaar de Heer minder welgevallig zijn dan een ongeletterde herdersjongen die recht uit z'n hart op z'n fluit speelt, bewogen door zijn eerlijke verlangen om God te dienen. '