EZEL

In 'Two Worlds' vond ik dit aardige parabeltje, voor de liefhebber.

Op een dag viel de ezel van een boer in een put. Het dier balkte hartverscheurend, terwijl de boer zich op het hoofd krabde wat hij moest beginnen.
Toen bedacht hij dat het dier oud was, en dat de put eigenlijk al lang dichtgegooid had moeten worden. Het was dus goedbeschouwd niet de moeite om het dier te redden.
Daarop riep de boer zijn buren om te helpen de put dicht te gooien.
Iedereen greep een schep, en begon zand in de put te werpen. De ezel had in de gaten wat er gebeurde en balkte nog wanhopiger. Toen was hij, tot ieders verbazing, stil. De boer keek over de rand van de put, en was verbaasd over wat hij zag.
Met elke schep zand die de rug van de ezel trof, deed het dier iets wonderbaarlijks: hij schudde het zand af, en deed een stap omhoog.
Terwijl de buren van de boer meer en meer zand schepten, klom de ezel stap voor stap omhoog.
Na verloop van tijd had de ezel de rand bereikt en hij stapte eroverheen, om opgewekt weg te lopen.

Het leven zal een hoop troep op je gooien. De truc is om het af te schudden en een stap omhoog te doen.

HET VERSCHIL

Dit mooie parabeltje vond ik in 'Spiritual Literacy'

Een man wordt toegestaan om het Hiernamaals te bezoeken. Eerst wordt hem een grote zaal getoond met een lange gedekte tafel vol van de heerlijkste hemelse verrukkingen. Bij ieder bord ligt een zilveren lepel van een meter lang, en honderden mensen zitten rond de tafel.
Hoe ze ook hun best doen om de lepel naar hun mond te brengen, het lukt ze niet, en ze krijgen geen hap naar binnen. In hun pogingen zitten ze elkaar in de weg en duwen hun ellebogen in elkaars gezicht. Ze zitten bij elkaar, en zijn allemaal ongelukkig.
"Dit", zegt de mans geleidegeest, "is de Hel."

Dan wordt de bezoeker meegenomen naar een andere plaats waar precies zo'n tafel staat met dezelfde heerlijkheden, en ook daar zijn de lepels zo lang dat de gasten ze niet naar hun mond kunnen brengen.
Maar hier zijn de mensen goed gevoed, vrolijk en stralend gezond.
"Dit", zegt de geleidegeest, "is de Hemel."
De man is verbijsterd. "Wat is het verschil?" vraagt hij.
Wijzend naar iemand die zijn lange lepel over de tafel in de mond van zijn overbuurman steekt, zegt de gids: "In de hemel voedt men elkaar."