HET GEWICHT VAN TOEVAL

Dit stuk vond ik op internet. Anoniem. Iemand wil z'n ervaring delen. Maar ik vond het interessant genoeg om het stukje hier gedeeltelijk te vertalen.

"Een paar dagen geleden liep ik erover te denken om hogere machten advies te vragen hoe ik van m'n overgewicht afkom. Niet erg serieus en zeker niet religieus bedoeld, maar een mens speelt wel eens met een gedachte. Ik was hem al snel weer vergeten.

Gisteren stond ik op een volle bushalte. Iedereen propte zich in de eerste de beste bus, maar ik besloot om de volgende te nemen, in de hoop dat die wat rustiger was. Naast me stond een Indiaanse man, die blijkbaar hetzelfde had besloten.

Hij glimlachte, en wees naar m'n buik. "En", vroeg hij, "wat ben je van plan om daaraan te doen, eh?"
Hij was niet vervelend - eerder nieuwsgierig en wel sympathiek. Dus vertelde ik hem dat ik een dieet volgde, en soms wat oefeningen deed.
"Je zou de ademmethode moeten doen", zei hij. "Verbazend. Werkt als magie. Mijn zwager is er 20 pond mee kwijtgeraakt."

De volgende bus kwam eraan, en we stapten in. De man begon me instructies te geven over hoe ik die oefening moest uitvoeren. Hij zei dat het werkte als een combinatie van versterken van de buikspieren, het bevorderen van de doorbloeding in dat gebied, en de betreffende chakra activeren.
Toen wenste hij me geluk, en stapte uit bij de volgende halte.

Mocht het je interesseren, de truc is om rechtop te staan en je buik naar buiten te duwen zonder je rug en borst te bewegen. Die houding even vasthouden en dan je buik weer intrekken, nog steeds zonder andere bewegingen. Laat lucht in je longen stromen en blaas die met kracht uit. Doe die oefeningen twee keer per dag een aantal keren achter elkaar, tot je bekaf bent.

Maar afgezien van de oefeningen: ik had die man nooit eerder ontmoet. En ik ben nog nooit met een vreemde een conversatie begonnen over mijn gewicht. Ik ben ook niet opvallend dik of zo.
De man had geen reden om me aan te spreken. Hij wou me geen product verkopen, en er was geen aanleiding voor zijn opmerking. Hij en het gesprek kwamen uit het niets.
Minder dan 24 uur nadat ik me had voorgsteld - alleen maar had voorgesteld - dat ik hulp kon vragen voor m'n gewicht. "

ONTMOETING

Wonderlijke dingen gebeuren overal.
Mijn persoonlijke aanraking door het ongerijmde vond een paar jaar geleden plaats in een winkelstraat in Zutphen, een stad waar ik zelden kom.
Gericht op de etalages en zigzaggend door de menigte winkelende mensen stond er opeens een jonge man voor me, een Indiër.
Of hij uit een ander universum was neergedaald.
Hij viel met de deur in huis: over m'n aura, over m'n bestemming, over m'n naaste toekomst, en hij liet me een verbleekte foto zien van zijn goeroe, alsof dat een garantie was voor zijn eigen betrouwbaarheid.
Ik luisterde naar zijn slechte Engels en voelde me ongemakkelijk.
Wat hij over me zei was 100 % waar.
Wat hij voorspelde kon ik natuurlijk niet weten.
Of ik met hem mee ging voor een uitgebreid advies. Ik kon het betalen, zei hij. Het koste maar 10 minuten.
Tijd had ik wel, maar dat hij met stelligheid over mijn financiën beschikte stond me tegen, ook al had hij vast gelijk.


Nee dus. Jammer dan.
Zonder een verder woord loste hij op in de menigte. Ik zag hem niet weggaan.
Korte tijd later kwam precies uit wat hij had voorspeld; iets wat ik met geen mogelijkheid had kunnen voorzien en wat hij dus niet uit mijn hoofd kon hebben geplukt.
Waar kwam die man vandaan? Waarom pikte hij mij uit tussen al die anderen?


En de meest prangende vraag: Had ik met hem mee moeten gaan?
Wat zouden jullie gedaan hebben?

TOEVAL BESTAAT

Toeval overkomt ons allemaal.
Een merkwaardige samenloop van omstandigheden, een ontmoeting met een vriend terwijl je allebei op een niet-geplande locatie bent, een voorwerp wat je, jammer jammer, kwijt was en dat je door een ongebruikelijke handeling terugvindt, een boek dat voor je voeten valt, en precies het boek is waar je al zo lang naar op zoek was. Duizenden voorbeelden in ons leven, sommigen vluchtig, anderen een verhaal waard.
Want écht toeval blijft ons bij, of onthult z'n betekenis later, in tegenstelling tot de vele toevalligheden die we niet of nauwelijks opmerken.

Onder spiritueel gerichte mensen is de kreet 'toeval bestaat niet' de bijna automatische aanvulling wanneer een ander iets 'toevallig' noemt. Meestal zonder er bij na te denken wordt een toevalligheid voorzien van een spiritueel etiket.
Maar wat zeg je dan eigenlijk?
Het woord 'toeval', toe-val, zegt letterlijk dat ons iets toevalt, en dat impliceert een hogere macht die dat toe-vallen voor ons regelt.
De zin 'Toeval bestaat niet' is daarom niet alleen een belijdenis van geloof in 'de Voorzienigheid' , maar ook een ontkenning ervan.
Toeval bestaat immers niet?

Terwijl we in één adem impliceren dat Iets of Iemand aan de touwtjes trekt telkens als ons een toevalligheid toe-valt.
Daar moeten ze het in de Andere Wereld druk mee hebben.

Lang niet iedere toevalligheid is toe-val.
Als je namelijk tegen je buurvrouw opbotst in de supermarkt op de hoek, dan is dat meer logisch dan toevallig. Het betekent niets anders dan dat je buurvrouw óók om die tijd haar boodschappen doet. Daar is geen sturing van bovenaf voor nodig, dat ligt in de lijn der verwachtingen.
Echt toeval ligt dat juist niet.

Echt toeval heeft betekenis, en echt toeval heeft consequenties.
Om bij de buurvrouw te blijven: het zou anders zijn als je die dag eigenlijk geen boodschappen had willen doen, maar omdat je onverwacht bezoek krijgt die middag besluit om nog even naar AH te lopen voor koekjes bij de thee. Dan loop je tegen de buurvrouw op, die je voorstelt aan een logé die met haar mee is naar de winkel en waarmee je nu boven je boodschappenmand een klik beleeft.
En zo ontstaat er een vriendschap die uiteindelijk leidt tot een huwelijk van jouw zoon met haar dochter.
Om maar iets te noemen.
Terugkijkend kun je dan zeggen: wat toe-vallig dat we elkaar in die supermarkt tegenkwamen.
Dat heeft vast zo moeten zijn.

GESCHENK UIT DE HEMEL

Het kan raar lopen in het leven, en soms rijst dan de vraag of er van Hemelse Opzet sprake is.

Onlangs reageerde ik op een artikel dat ik las in Psychic News, een Engels Spiritualistisch weekblad.
Dat korte stukje werd gelezen door een Rotterdammer die net als ik op het weekblad is geabonneerd.
Hij schreef de redactie van Psychic News om achter mijn adres te komen, maar daar verwezen ze hem naar Harmonia, de Spiritualistische vereniging waar ik lid van ben. Die stuurden mij de mail van Psychic News door, en het emailadres van de Rotterdammer, met de mededeling dat er dringend contact gewenst werd.
Natuurlijk mailde ik nog diezelfde dag.

Het bleek te gaan om Ed, een van geboorte Engelse man van tegen de tachtig die lang in Engeland had gewoond en bezig was zijn Spiritualistische tijdschriften en documenten uit te dunnen. Maar zoals bij veel ouderen rijst dan de vraag: wat doe je er mee.


Weggooien is zonde, maar daar komt het vaak op neer als kinderen en andere familie er geen belangstelling voor heeft.
Ed zat al een tijd met dat probleem, en toen hij mijn stukje las wist hij dat er in ieder geval nog een verwante ziel rondliep in Nederland die geen moeite had met Engels. Voor hem was ik een geschenk uit de hemel, want ik wilde zijn spullen, als mede papiervreter, heel graag hebben.
Dus ging ik samen met mijn zoon op weg naar Rotterdam.

Ed is al een paar jaar weduwnaar en woont in een flat die uitziet op een stukje bezig stadsleven. De gallerij is zijn voortuin, meterslang versierd met bloempotten en plantenbakken. Als grote-stad-bewoner moet je toch wat, als je veel van de natuur houdt.
In huis is ieder plekje van wanden en vloeren gevuld met herinneringen: antieke spulletjes met een geschiedenis, boeken, ordners, bandjes, portretten ...de relikwieën van een lang en rijk leven.
De kratjes met 'Spiritualia' stonden al klaar, en na een gezellig bezoek en een rondgang langs alles wat er te zien viel heeft Ed ons uitgewuifd.
Thuis kon ik pas zien wat er allemaal in de kratjes zat. Vele jaargangen van Two Worlds, waar ik nog vaak uit zal citeren. Stapels en stapels papier, vertalingen die Ed voor anderen maakte uit de vele tijdschriften waarop hij geabonneerd was, en een domtoren aan losse kopieën en ordners vol met alles waar Eds belangstelling naar uitging, en dat was veel. Je zou hem een overjarige hippie kunnen noemen, met een grote passie voor dieren, natuur en onze onsterfelijke ziel.

Intussen zit ik hier tussen een schat aan papieren waarmee ik behalve mezelf ook anderen een plezier hoop te doen. Ed is blij dat dit deeltje van zijn leven goed terecht is gekomen.
Wat we ons kunnen afvragen is hoeveel mensen met hetzelfde probleem zitten bij het ouder worden.
Vooral mensen met hobbies en veel interesses kunnen wanhopig worden van het vooruitzicht dat er niemand geïnteresseerd is in waar zij hun leven aan gewijd hebben. Met spullen wordt vaak achteloos en respectloos omgesprongen door wie een huis uit moet ruimen.
Noodzaak, soms, maar vaak ook gemakzucht.

Laten we daarom alert blijven op dit probleem als het zich in onze omgeving voordoet. Denk na, probeer mensen met elkaar in contact te brengen, zodat velen dat 'geschenk uit de hemel' krijgen dat we soms zo makkelijk aan elkaar kunnen geven.

ONMIDDELLIJK VERHOORD

God straft fel en onmiddellijk, zeggen we soms.
Hoewel de meeste lieden die God op de proef stellen daar moeiteloos mee weg komen, zijn er ook vermakelijke gevallen bekend waarin inderdaad als van hogerhand wordt ingegrepen.
Maar niet alleen straffend, ook belonend. Allemaal een kwestie van synchroniciteit.
Hieronder zo'n goddelijke grap, gevonden in het Amerikaanse blad World Explorer uit 1994.

Een klein meisje en haar moeder hadden samen een picnic ergens in Engeland. Het kind liet haar moeder weten dat ze graag een poes zou hebben.
Moeder raadde haar aan om ervoor tot Jezus te bidden.
Dat deed het kind natuurlijk meteen.

Intussen was er niet zo ver van de picknickplaats een man bezig zijn kat uit de boom te lokken, zonder dat moeder en dochter daar iets van wisten.
Katten uit bomen krijgen is hard werk, want meestal zoekt zo'n dier het alleen maar hogerop.
Zo ook in dit geval.
Daarom besloot de eigenaar tot list.
Hij gooide een touw over de dikke tak waarop de poes zat, en maakte het andere eind vast aan de bumper van zijn auto. Op die manier dacht hij de niet al te dikke boom naar beneden te kunnen trekken, zodat de kat er makkelijker uit zou kunnen springen.
Een mooi plan. Ware het niet dat het touw brak op een kritiek moment.
De boom zwiepte terug in de vertikale stand, en de kat werd als een katapult weggeschoten.
Om te landen vlakbij het duo van moeder en dochter.

Sindsdien bleef de poes bij hen, en naar we mogen aannemen heeft het kleine meisje nooit meer getwijfeld aan gebedsverhoring.

BESCHERMD

Wie katholiek is opgevoed heeft het begrip 'beschermengel' met de paplepel ingegegoten gekregen. Wie niet kantholiek is, zoals ik, moet even wennen aan het idee, maar er zijn mensen die mij steeds weer vertellen dat er engelen en geleidegeesten bestaan, en ik wil ze graag geloven. Wie niet.
De wereld wordt er niet direct veiliger, maar wel mooier van.

Onlangs zag ik een film over wonderbaarlijke reddingen.
Eén geval is me sterk bijgebleven.
Het speelde in de 80er jaren, ergens in Amerika, in een kleine landelijke gemeente waar mensen betrokken waren bij het sociale en kerkelijke leven. De kerkgemeenschap van het plaatsje had een klein jongerenkoor van zo'n 15 tieners.
Iedere woensdagavond kwamen ze in de kerk bij elkaar om te repeteren. Die repetities begonnen altijd stipt om 8 uur, en men was in die dagen nog op tijd. De meeste koorleden woonden in de buurt van de kerk, dus reizen was niet nodig.

Op die bewuste woensdag kwam de koster, zoals altijd in de winter, om kwart voor acht de verwarming aanzetten, en ging daarna weer weg.
De 15 koorleden, die normaal altijd om even voor achten binnen druppelden, hadden die avond allemaal vertraging. De een was toevallig in slaap gevallen, de ander wilde nog even een huiswerkopdracht afmaken, een derde wilde het laatste stuk van een televisie programma niet missen. Een vierde zat te wachten tot haar vriendin haar kwam halen, maar die was opgehouden door een telefoongesprek. Zo had iedereen die avond iets waardoor hij een paar minuten verlaat was. Geen van allen was op tijd.
Om 8 uur precies ontplofte het houten kerkje door een gaslek.
Niemand zou het overleefd hebben, als ze die keer niet allemaal 'toevallig' waren opgehouden.

In zijn boekje 'Universele Energie' beschrijft de Nederlander George Ubben een geval uit zijn jeugd: op de snelweg met zijn nieuwe motor in een gloednieuw leren pak, kon hij nog net een frontale botsing met een vrachtwagen vermijden. Hij ging onderuit, z'n motor was ernstig in de prak, maar hij lag totaal ongeschonden in de berm van de weg.
Z'n motorpak was smetteloos en onbeschadigd. Bovendien had hij gehoord hoe twee..., ja wat? overlegden waar ze hem zouden neerleggen, maar hij had niemand gezien. Wel had hij gevoeld dat hij werd opgepakt en van de plaats des onheils verwijderd.
Het voorval heeft de richting van zijn leven bepaald.
Als zoiets je overkomt dan moet je haast wel het gevoel krijgen dat het je tijd nog niet was, en dat je als de bliksem moet zorgen dat je de rest van je leven nuttig besteedt, want 'iemand' houdt je blijkbaar nauwlettend in de gaten.

Er zijn mensen die uit eigen ervaring kunnen spreken, omdat ze engelen zien.
Kinderen ook, en die verzinnen zoiets niet.
Nog zo'n wonder:

Op 16 mei 1986 drongen David Young en zijn vrouw een lagere school binnen in Cokeville, Wyoming, en gijzelden 150 kinderen en hun onderwijzers. David Young, een gestoorde plaatsgenoot, had een bom, en eiste $300 miljoen losgeld. Later bleek dat het losgeld niet van belang was; hij kwam om te doden. Dat wisten de kinderen niet, maar de engelen wel.
Uit interviews na het incident met ieder kind afzonderlijk, bleek dat enkele kinderen lichtende figuren hadden zien neerdalen. "Iedereen had een engel achter zich" , vertelde een zesjarig jongetje.
Iedereen, behalve het tweetal met de bom.
De engelen voorkwamen paniek, en instrueerden de kinderen om bij de open ramen te gaan staan, waar ze het veiligst waren. Toen ontplofte de bom. Young en z'n vrouw waren dood, maar geen van de kinderen was serieus gewond.

Engelen laten zich meestal niet zien. Maar engelen fluisteren. Misschien is veel van wat wij aanzien voor intuitie, of voor 'dat ging maar net goed', het werk van onze fluisterengel.

PLUMPUDDING

Een van de bekendste voorbeelden van 'toeval', of synchroniciteit, of hoe je't wilt noemen, is dat van de plumpudding. Men vindt dat verhaal in talloze boeken over synchroniciteit van C.G.Jung en anderen, en natuurlijk op internet - niet altijd even nauwkeurig - terug als hét schoolvoorbeeld van een wonderlijke toevalligheid. Maar oorspronkelijk kwam het verhaal uit een boek van de franse sterrenkundige en spiritist Camille Flammarion (1842-1925), en zo werd het in 1900 overgenomen door Het Toekomstig Leven.
Hierbij dus de originele, en daarom enig juiste versie:

Emile Deschamos, een beroemd dichter, wiens naam tegenwoordig niet zoo veel meer gehoord wordt, vertelt, dat toen hij in zijn kinderjaren nog te Orleans vertoefde, hij zich eens bij toeval met een meneer de Fontgibu, een kortelings uit Engeland teruggekeerd uitgewekene, aan tafel bevond, die hem een plum-pudding liet proeven, een gerecht, tot op dat tijdstip in Frankrijk bijna onbekend.

De herinnering aan dien maaltijd was langzamerhand uit zijn geheugen uitgewischt, toen hij, tien jaar later, voorbij een restauratie op den Boulevard Poissonnière komend, daarbinnen een plum-pudding bemerkte, die er verrukkelijk uitzag.
Hij treedt binnen, vraagt er een stuk van en verneemt dat het gebak voor rekening is van een klant.
"Mijnheer de Fontgibu, riep de dame van achter de toonbank, toen zij zijne teleurstelling zag, zoudt gij zo goed willen zijn uw plum-pudding met meneer te deelen?"
Hij had eenige moeite den Heer de Fontgibu te herkennen in dien man, reeds op leeftijd en met gepoederd haar, de uniform van kolonel dragende en die dineerde aan een tafeltje in zijne nabijheid.
De officier schiep er genoegen in, hem een deel van zijn pudding aan te bieden. Vele jaren verliepen, waarin hij noch plum-pudding, noch de Heer de Fontgibu zag.
Eens werd Deschamps op een diner gevraagd, waar men een echt Engelschen plum-pudding eten zou.
Hij nam de uitnodiging aan, maar hij voorspelde de gastvrouw lachende, dat de Heer de Fontgibu van de partij zou zijn, tot groot vermaak van het gehele gezelschap, toen hij de aanleiding daartoe mededeelde. Op den bepaalden dag, gaat hij er heen. Tien genoodigden nemen de 10 plaatsen in, die voor hen bestemd waren, rondom de tafel, waarop een prachtige plum-pudding prijkte. Men begon met hem te plagen met een zekeren Mijnheer de Fontgibu, toen de deur openging en een bediende Mijnheer de Fontgibu aanmeldde.
Een grijsaard, door een bediende ondersteund, trad moeielijk voortstrompelende binnen.
Hij gaat langzaam om de tafel heen, waar hij niemand schijnt te zoeken; zijn voorkomen is dat van iemand, die niet weet, waar hij zich bevindt. Was het een visioen? Was het een grap?
Het was carnavals-tijd. Deschamps geloofde eerst aan eene vermomming. Maar toen de grijsaard hem genaderd was, moest hij erkennen dat het de Heer de Fontgibu in persoon was. "Mijne haren rezen ten berge", schreef hij.
Alles werd opgehelderd: Mijnheer de Fontgibu, insgelijks uitgenoodigd om te komen dineeren bij iemand, die hetzelfde huis bewoonde, had zich een deur vergist.
In deze geschiedenis is waarlijk een serie van gelijktijdigheden, die ons in verlegenheid brengt en men begrijpt den kreet van den schrijver, bij de herinnering aan dit afschrikwekkende feit: "Driemaal in mijn leven plum-pudding en driemaal Mijnheer de Fontgibu! Waarom? Een vierde keer....en ik ben tot alles of tot niets in staat."

WEES VOORZICHTIG WAT JE WENST....

"Be careful what you wish for" zeggen de Engelsen: "It might come true".

In een curieus boek uit de 19de eeuw met stichtelijke verhalen van lang geleden vond ik het volgende pareltje. Het waarheidsgehalte kan niet meer worden achterhaald, maar wat hindert dat; het is een mooie geschiedenis.

Richard Parsons, een jongen van 18 jaar uit Glaucester die van God nog gebod wist en zich daar naar gedroeg.
In de verre omtrek stond hij bekend als onplezierig gezelschap.
Op 19 februari 1766 bevond hij zich in een bordeel waar ook illegaal gekaart werd. Het spel duurde tot diep in de nacht, en toen er een verschil van mening ontstond over het een of ander, bezwoer Parsons zijn gelijk met "Moge m'n vlees rotten aan m'n botten en m'n ogen zich niet sluiten als het niet is zoals ik zeg!"
Oeps. Nóóit doen zoiets.
Een geschokte toeschouwer joeg de spelers de straat op.
Parsons ging naar een andere publieke gelegenheid, maar tegen de ochtend ontstond er een zwelling aan zijn been, en korte tijd later zat hij vol verkleurende builen. De chirurgijn zag er geen brood in.
Op 3 maart overleed de hemelbestormer aan een vreemde kwaal waarbij zijn vlees aan z'n botten aan het rotten sloeg. Gangreen, weten we nu. Parsons ogen konden vanwege de zwellingen niet gesloten worden.
Het verhaal van Parsons dood haalde de kranten en verspreidde zich rap onder de vromen van het 18de eeuwse Engeland. Het gebeurde werd een machtig 'bewijs' van de realiteit van Gods wraak.
De hoofd-sheriff van Gloucester stelde een onderzoek in en hoorde getuigen, wier verklaringen overeenstemden.
Medisch en spiritueel gezien kan men zich op het hoofd krabben. Geest over stof? Het omgekeerde van psychische Healing? Wie weet.

en dan een modernere versies van gebedsverhoring.....

In 1989 vroeg pastor Ethel Spearman, Greenville, South Carolina tijdens een preek om een teken dat de 'deuren geopend zouden worden' . We mogen aannemen dat ze dat niet letterlijk bedoelde, maar op datzelfde moment raakte een motorrijder van de weg omdat hij een auto moest ontwijken, en crashte in volle vaart door de deuren van de kerk....

Nog een voorbeeld van hemelse humor:

In 2003 vroeg een voorganger in Ohio om een teken van God, en prompt werd de kerk getroffen door de bliksem, die via de bedrading in de toren in de microfoon van de vrager terecht kwam.
De voorganger bleef ongedeerd., maar de kerk liep veel schade op.
Tja....

HOE DAN OOK NAAR HUIS

>
ontleend aan : Martin Plimmer 'Beyond Coïncidence'

Charles Coghlan (1842-1899) was een bekend acteur in de 19de eeuw.
Hij werd geboren op Prince Edward Island, aan de oostkust van Canada. Hij had een roemrijke carrière, reisde veel, en stierf onverwacht na een korte ziekte in Galveston, Texas, waar hij tijdens een tournee optrad.
Dat was in 1899. Omdat de afstand naar Prince Edward Island veel te groot was om zijn lichaam over land te vervoeren, werd hij in Galveston begraven en in een met lood afgezette kist ondergebracht in een grafkelder.
So far so good.
Maar...een jaar later, in het fatale jaar 1900, werd Galveston getroffen door een van de zwaarste orkanen in de geschiedenis van dit wel ook recent nog door natuurgeweld getroffen gebied.
Massieve golven verwoestten de begraafplaats, en Coghlans kist werd de zee ingespoeld. Hij dreef de golf van Mexico in, om Florida heen, waar hij terechtkwam in de Golfstroom.
Coghlans overblijfselen dobberden vervolgens naar het noorden langs de oostkust van Amerika, naar Canada...tot de verweerde kist in 1908, na een reis van 8 jaar en 3500 mijl, werd opgepikt door locale vissers....voor de kust van Prince Edward Island, enkele kilometers van zijn huis.
Daar werd Coghlan herbegraven op het kerkhof van de kerk waar hij was gedoopt.
Toeval? Of doelbewuste actie vanuit de andere wereld?