DE LIFTER

Die vrijdagmiddag stond de lifter eenzaam langs de weg op de Interstate 40 in de buurt van Ashville, North Carolina.
Bill Fonda en zijn vrouw Jesse waren met de jongen begaan en namen hem mee.
Hij had rood haar en een paar treurige blauwe ogen. Zijn naam was Clayton, zei hij, en hij wilde graag naar een motel waar zijn kapotte truck stond. Onderweg hield hij niet op te vertellen dat hij z'n vrouw en baby zo miste, en dat hij die avond nog thuis wilde zijn in Tennessee. Dat was nog uren rijden.
Bij het motel stond de truck, een gedeukt vehikel dat eruitzag of het van de schroot kwam.
Bill liep met Clayton mee, en samen kregen ze de truck aan de gang en op de weg. Clayton was blij en nam vrolijk afscheid. Het echtpaar was er niet van overtuigd dat de truck zijn bestemming zou bereiken.

'Hij komt hier ieder jaar', zei de manager van het motel. 'Steeds dezelfde datum en dezelfde tijd. En altijd is de truck kapot, en maakt hij hem weer. Volgend jaar zien we hem weer komen. Het is zo'n treurige jongen."
Thuisgekomen bleef Jesse aan Clayton denken. Iets in die jongen liet haar niet los.
Die nacht kon ze niet slapen, en ze stond op en keek door het raam. De maan was vol.
Buiten stond de blauwe truck. Clayton stond over de motor gebogen.
Jesse ging naar hem toe en vroeg hoe hij wist waar ze woonden, maar ze kreeg geen antwoord. "Alsjeblieft, help me om thuis te komen", zei hij. "Ik mis m'n vrouw en baby, ik moet naar huis."
Z'n ogen stonden vol tranen.
"Okee", zei Jesse, en ze liep terug naar hun huis en maakte Bill wakker. Clayton volgde.
Bill was niet blij met de verstoring van z'n nachtrust, maar kwam toch uit bed. Clayton en zijn blauwe wrak waren in geen velden of wegen meer te zien. Jesse twijfelde aan haar verstand.

Een maand later dacht niemand meer aan Clayton. Bill en Jesse waren op zoek naar een huis en doorkruisten het platteland. Op een van die tochten zagen ze een bekende blauwe truck in een veld liggen. Het ding zag eruit of het er al heel lang lag. De boer van wie het veld was wist er meer van.
"Het gebeurde in de week van volle maan in oktober, tien jaar geleden", vertelde hij.
"Om 2 uur 's nachts hoorde ik een vreselijke crash op de weg. Die blauwe truck was door een vrachtwagen van de weg gereden. De bestuurder was in slaap gevallen, maar hij bleef ongedeerd. De jongen in de truck was er slecht aan toe. Het kostte ons twee uur om hem uit de auto te bevrijden, en al die tijd bleef hij maar praten over zijn vrouw en kind en hoe graag hij naar huis wilde. Toen de ambulance uiteindelijk kwam was het te laat; hij stierf op weg naar het ziekenhuis.
Zijn vrouw hebben we nooit gevonden, want de jongen had geen identiteitskaart bij zich, geen nummerbord, helemaal niets. Hij had rood haar en blauwe ogen, dat herinner ik me nog goed. Niemand heeft zijn lichaam ooit geclaimd".
"Zijn naam was Clayton" , zei Jesse.

Bill was zo geschokt dat hij nooit meer over het geval wilde praten. Maar Jesse ging op onderzoek uit, en vond gasten in het motel die de jongen ook hadden gezien, in voorgaande jaren. Een van hen had ook willen helpen met de truck, maar die was inmiddels verdwenen.
De familie van Clayton is niet gevonden, maar Jesse heeft getekende getuigenverklaringen van mensen die Clayton hebben gezien en met hem hebben gesproken.
Dit was Jesse Fonda's eigen verhaal.

PSYCHOMANTEUM

Om te begrijpen wat een Psychomanteum is moeten we terug naar de Griekse beschaving.
Telkens wanneer de Grieken voor moeilijke beslissingen stonden, raadpleegden ze een orakel. Het bekendste daarvan was het oracle van Delphi, waar een vrouw, de Pythia, boven kwalijke vulkanische zwaveldampen zat en in benevelde toestand haar door geesten geinspireerde voorspellingen doorgaf. Een ongezonde baan.
Enig in zijn soort was het Necromanteion, het orakel van de doden, in Ephyra, waarvan door Plato gewag wordt gemaakt in ' De Republiek'.
Was dit de plek waar Orpheus op zoek ging naar zijn geliefde Euridice?
Ook nu nog moeilijk bereikbaar, moet het in de Oudheid een hele onderneming geweest zijn om er te komen. Maar voor de ernstige zoeker naar 'geestelijke' leiding verhoogde dat waarschijnlijk de anticipatie. Het orakel lag eeuwen verborgen onder de aarde. Enige jaren geleden is men met de opgravingen begonnen en nu wordt het labyrint langzaam blootgelegd. Het dak is er niet meer, maar de kamers van de priesters en de slaapvertrekken van de pelgrims die hier 2000 jaar geleden een maand lang verbleven, zijn niet moeilijk te vinden.
Wie zijn doden wilde horen spreken verbleef hier in duisternis en stilte, onder de grond, en alleen met zijn gedachten en verlangen.
Na weken van geestelijke en lichamelijke voorbereiding en dwalen door het doolhof, symbolisch voor het onderbewuste, werd de pelgrim tenslotte door priesters geleid naar de grootste ruimte van het Necromanteion, verlicht met toortsen, met in het midden een koperen bassin water. De zoeker was nu gereed om in dat spiegelende oppervlak geesten op te roepen en met hen te spreken. Wat hij daar vernam mocht hij onder geen voorwaarde onthullen.

Raymond Moody, de psychiater die wereldbekendheid heeft gekregen met zijn eerste boek 'Life after Life', over Bijna Dood Ervaringen, stuitte in 1987 op een serieus boek over 'crystal gazing' ; het gebruik van glanzende oppervlakken voor het stimuleren van visioenen en de technieken die daar door de eeuwen heen voor ontwikkeld zijn. Al lezend realiseerde hij zich dat in dit door de wetenschap onontgonnen gebied een weelde aan informatie schuilt over de
werking van de menselijke geest, en haar vermogen met andere werkelijkheden contact te maken.

Door zijn relaties met mensen voor wie de dood en wat daarna komt een grote en levensveranderende rol speelde, was Moody geinteresseerd in technieken die ook in deze tijd dat wonderlijke schemergebied van de geest kunnen ontsluiten, en misschien mensen kan helpen hun verdriet om hun overleden dierbaren te verwerken.
Aan de hand van beschrijvingen van het Griekse Necromanteion ontwikkelde Moody zijn eigen ' Psychomanteum', in z'n eigen huis. Hij creërde een kleine met zwarte gordijnen afgesloten ruimte, met centraal een grote spiegel, die zo was opgehangen dat hij de bezoeker niet kon weerspiegelen. Voor de spiegel zette hij een makkelijke fauteuil.
De ruimte is flauw verlicht met een kleine lamp die achter de fauteuil is opgesteld.

In het begin was het een experiment. Gaandeweg ontwikkelde Moody een soort moderne equivalent van de geestelijke en lichamelijke pelgrimage uit de Oudheid, alleen is de preparatie nu een dag, ipv een maand.
De voorbereiding van de kandidaat bestaat uit o.a. een gesprek en een wandeling met Moody. Die staan in het teken van herinneringen aan de overledene. Door de zoeker uitgebreid te laten vertellen, krijgt degene die hij die avond in het Psychomanteum wil ontmoeten steeds meer vorm in diens beleving. Daarnaast kan hij fotoalbums bekijken of zich verdiepen in voorwerpen die betekenis hebben in verband met de overledene.
Zijn 'pelgrimstocht' naar het eigenlijke psychomanteum, waar hij pas in de schemering zal plaatsnemen, gaat door een wonderlijke mengelmoes van impressies, waar elke logica aan ontbreekt. Kunst afgewisseld met stripfiguren,
muziek en activiteiten die de zintuigen prikkelen, en de hersens in een ontvankelijke, niet rationele toestand brengen. Een verwarrende ervaring, waarbij de kandidaat gaandeweg zijn houvast aan de realiteit kwijtraakt.
Na een lichte maaltijd, als de schemering intreedt, gaat de zoeker naar boven, waar hij in de fauteuil plaatsneemt en de gordijnen sluit.

Vanaf dat moment is hij alleen.
Maar niet voor lang. In de meeste gevallen heeft er inderdaad een of andere vorm van ontmoeting plaats. Die kondigt zich aan wanneer de spiegel troebel lijkt te worden, en de kandidaat in een veranderde bewustzijnstoestand open staat voor visioenen. Bij iedereen anders. Sommigen zien niets maar horen des te meer, anderen berichten dat ze het gevoel hebben in de spiegel te stappen als Alice in Wonderland, of de overledene komt zelf 3-dimensionaal uit de spiegel. Soms is er dan een gesprek, en zelfs aanraking mogelijk. Het komt ook regelmatig voor dat er in het Psychomanteum niets gebeurt, maar dat de kandidaat later in z'n eigen huis verschijningen ziet.
Wat er ook gebeurt, voor de betreffende persoon is de ervaring altijd indrukwekkend en onvergetelijk, en soms kan er iets worden afgemaakt dat door de dood ontijdig was afgebroken.

JACHID EN JECHIDA

Jachid en Jechida is een mooi en tamelijk bizar verhaal van Isaac Bashevis Singer (1902-1991), een Pools Joodse Amerikaan die de OostEuropees- joodse cultuur, verhalen en legenden tot leven heeft gebracht in een groot oeuvre, waarvan het meeste in het Nederlands is vertaald. Singer is altijd in het Jiddish, zijn moedertaal, blijven schrijven.
Reïncarnatie is in het meer mystieke Jodendom een leerstuk dat algemeen aanvaard is.
Veel volksverhalen zijn erop gebaseerd.

In 'Tales of Wisdom' , een boek met parabels van diverse auteurs, kwam ik 'Jachid en Jechida' weer tegen, een verhaal dat je qua inhoud een 'spiritualistische fabel' zou kunnen noemen, ook al zijn de beelden wat grimmiger dan we gewend zijn.
Ik kan niet laten het hier verkort weer te geven, want het is te lang om het helemaal te vertalen.

Zielen in de hemel worden soms geplaagd door vragen waar ze geen antwoord op krijgen.
Als ze te lang tegen engelen en leringen aan blijven schoppen dan worden ze in een 'gevangenis' gezetin afwachting van hun reïncarnatie: zulke zielen hebben duidelijk nog een les te leren.
Het verhaal vangt aan bij de miserabele toestand van het engeltje Jechida, die zo gevangen zit in jaloezie rond haar partner en mede-ziel Jachid, dat ze het gestelijke sppor is bijster geraakt. Jechid heeft haar zijn eigengereide wijsheden in het oor gefluisterd: de hemel is waardeloos, zielen worden niet geschapen en je moet niet geloven wat je verteld wordt.
Die raad heeft Jechida zich ter harte genomen.
Haar vleugels zijn afgeknipt, en ze kan niet langer de Muziek der Sferen horen.
Bovendien is ze er van overtuigd dat haar nu het absolute einde wacht, want de plek waar ze heen gaat is levenloos.
Akelige verhalen doen de ronde over een plaats die aarde heet en waar de afvallige zielen een vreselijk en vleselijk lijden wacht, dat nergens goed voor is, want dood is dood.
Dumah, de engel des doods probeert Jechida nog wat hoop mee te geven, en vertelt haar dat de meeste doden daar beneden helemaal niet blij zijn om uit hun lijden verlost te werden. Sterker nog: de meerderheid wil het dode bestaan zo lang mogelijk rekken.
Jechida beschuldigt de engel van leugens en verwijst iedere troost en hoop resoluut naar het land der fabelen.
Maar Dumah heeft een opdracht, en die is dat hij de ten dode opgeschreven ziel moet waarschuwen voor het overtreden van het Eerste Gebod, en Jechida ontvangt op de laatste nipper een les in Goed en Kwaad en Vrije Keuze.
Dan is het zover, en Jechida komt in een baarmoeder terecht.
En leidt een normaal leven, ergens in Amerika.
En wil zelf kinderen.
Dan ontmoet ze een ander 'lijk' , en dat klikt met gemak. Singer schrijft: "een paar minuten keken de twee lijken elkaar aan, denkend dat ze konden zien, maar alle lijken zijn natuurlijk blind."
De naam van de dode is Jachid, wat ze aanzien voor toeval.
Na wat heen en weer gepraat weet Jechida dat ze bestemd zijn om naar bed te gaan met elkaar en "een graf te bereiden voor een nieuwe dode."
"Waar heb ik hem eerder gezien?" vraagt Jechida zich af. Maar Jachid is niet gevoelig voor zulke mijmeringen, en komt met psychologische verklaringen.
Jechida begint over een mogelijke andere wereld. Jachid komt met hersenspinsels en een materialistisch wereldbeeld.
In een rijtuig op weg naar huis droomt Jechida weg, weg van de aarde, en komt in de hemel terecht. Ze herkent haar vrienden, haar familie, haar leraren, en ze ziet Jachid. En voor het eerst beseffen ze dat er een doel is in de Schepping, dat God bestaat en dat alles deel uitmaakt van Zijn plan.
Jachid en Jechida komen langs een hemelse gevangenis en zien daar een veroordeelde ziel die is veroordeeld tot de aardse dood.
Jechida weet dat die ziel hun dochter zal worden, en vlak voor ze wakker wordt hoort ze een stem: "Het graf en de grafdelver hebben elkaar ontmoet. De begrafenis zal vannacht plaatsvinden."

MEDIUM OP HET WERK

bewerkt uit: Sherri Lee Devereau, Shadows on my Shift

Niet alle mediums doen hun taak in een medium-vriendelijke setting. Sommigen doen het tussen neus en lippen door. Of, zoals in het volgende verhaal, in de loop van hun enerverende baan.
De verteller is Sherri Lee Devereau, een Amerikaanse EMT- Emergency Medical Technician: iemand die officieel deel uitmaakt van een hulpdienst team, maar is aangesteld om slachtoffers en familie op te vangen.
Het spreekt vanzelf dat zoiemand in de meest uiteenlopende situaties terechtkomt die maar één ding gemeen hebben: narigheid.
Sherri Lee is helderziend en mediamiek begaafd en heeft daardoor vaak contact met de overledenen terwijl hulpdiensten nog bezig zijn met de reanimatie. Zo goed als het gaat in de gegeven omstandigheden probeert ze iets te doen met de boodschappen die ze krijgt, ten behoeve van de omgeving.

Het team wordt opgeroepen naar een jong Mexicaans gezin waar de oudste zoon net is overleden.
Op het moment dat Shrerri binnenkomt wordt ze getroffen door de intense aandacht van de vader.
" Ben jij de engel die God zou zenden?" vraagt hij.
Sherri geeft hem een hand en stelt zich voor, maar begrijpt er niets van. Vader Armando neemt haar mee naar een andere kamer om met haar te kunnen praten.
"Kort voor je kwam", legt hij uit, "heb ik God hartstochtelijk gebeden een engel te sturen om mijn zoon een bericht door te geven. Die engel, wist hij, zou blauwe ogen hebben.
In het gezelschap is Sherri de enige met blauwe ogen.
Hoewel Sherri heel terughoudend is in contact maken tijdens haar werk met iemand die net gestorven is, voelt ze een acute knallende pijn in haar hoofd, waarvan ze weet dat het met het kind te maken heeft.
Armando verzekert haar dat hij wéét dat ze tegen zijn dode zoon kan praten en dat hij wist dat ze zou komen als antwoord op zijn gebed.
Samen gaan ze naar de kamer waar het zoontje ligt opgebaard, omgeven door talloze huilende familieleden.
De menigte maakt plaats voor Sherri en Armando. Sherri wordt overvallen door een waterval van berichten van de kleine jongen. Zij pakt de vaders hand en probeert te vertalen wat ze begrijpt.
De jongen laat weten dat hij zijn vader niet verwijt dat die er niet was toen hij stierf . Armando is vrachtwagenchauffeur en vaak dagen van huis.
Het was een aneurisma in het hoofd van de jongen, en het is zo snel gegaan dat niemand er iets aan kon doen. Het ene moment was hij met zijn jongere broertje aan het spelen, het volgende lag hij op de grond te krimpen van de pijn. Hij vraagt Sherri tegen zijn vader te zeggen dat het goed is zo en dat de familie verder moet.
Armando luistert en knikt en huilt en glimlacht.
Sherri geeft gebeden door die de jongen voor zijn kleine broertje wil gezegd hebben.
Dan geeft het kind nog persoonlijke dingen door voor verschillende familieleden, dingen die hij nog wilde zeggen, en Sherri geeft vertaalt wat ze hoort.
Armando kan die middag al beginnen met het healing-proces, nu hij weet dat hij niets heeft verzuimd en dat het goed is met zijn zoon.

Enkele maanden later komt Sherri Armando heel toevallig tegen bij een supermarkt.
Ze omhelzen elkaar. Onmiddellijk komen er beelden bij Sherri binnen: een hele dikke chocoladetaart met druipende chocolade en veel versiering. Ze beschrijft het beeld aan Armando, de taart en een kaars erbovenop....
Armando is extatisch, want vandaag is het precies de verjaardag van zijn zoontje.
Sherri krijgt ook te horen dat het kind heeft zitten rommelen met de bedrading van zijn vaders truck.
Armando heeft de vrachtwagen al een keer laten nakijken, maar er was niets aan de hand.
"Hoe is het met de truck?", vraagt Sherri. Ze krijgt een verhaal van onverklaarbare kortsluitingen.
"Dat is je zoon", zegt ze. Hij wil je alleen maar laten weten dat hij aan je denkt en bij je is.
Met de wagen is niks aan de hand.
Een andere, stralende wereld komt binnen in het alledaagse van de supermarkt.

Voor Sherri, die anders nooit het resultaat ziet van haar mediamieke bemoeienis omdat alle contacten eenmalig zijn, is dit een bijzonder geval. Er is een merkwaardige connectie tussen haar en vader en zoon; een connectie die blijvend is.

CONTACTDROMEN

Op internet vond ik een stuk van Rosemary Ellen Guiley over de betekenis van dromen na iemands overlijden.
Guiley heeft 30 boeken geschreven over spirituele onderwerpen.
Hier is haar persoonlijke verhaal:

Twee weken nadat mijn vader overleden was had ik een levendige droom. We zaten in de huiskamer van zijn huis, en we waren aan het praten. In de droom wist ik dat hij dood was, en we hadden een echte ontmoeting. het was geen wensvervulling. Het was ook niet ingegeven door verdriet. Het was niet 'alleen maar' een droom.

Vader was plotseling overleden en hij had stapels werk achtergelaten. Ik overtuigde hem dat hij niet in de aardse sfeer kon blijven. Aan het eind van de droom ging hij weg om aan zijn nieuwe leven te werken.
Toen ik wakker werd, voelde ik dat ik een belangrijke rol had gespeeld in m'n vaders overgang.
Hij stierf in 1983, en de kracht en intensiteit van die droom is me bijgebleven tot de dag van vandaag.
In die ervaring sta ik niet alleen. De meest frequent gerapporteerde bijzondere 'ontmoetings' dromen gaan over iemand die overleden is. De meeste spirituele tradities op de wereld beschouwen droomcontact met overledenen als positief, met een heilzaam effect voor zowel de levenden als de doden.

In het moderne Westen psychologiseren we deze dromen. We houden ze op armlengte afstand, en noemen het wensdromen, of we verklaren ze uit onverwerkte emoties. Daar zit zeker iets waars in.
Maar sommige dromen van overledenen zijn 'anders' . Ze zijn geladen met energie en ze onderscheiden zich van andere dromen door hun realisme. Uit zulke dromen worden we wakker met de vraag of we echt wel sliepen. Die dromen zijn echte gebeurtenissen. Dat weten we.
Door hun spirituele inhoud hebben zulke dromen de macht ons tot in het diepst van onze ziel te raken. Ze confronteren ons met het grote mysterie van leven en dood, en laten een sterke indruk na.

Contactdromen hebben een doel. Vaak zijn ze er om iets af te maken. Soms zijn ze bedoeld als geruststelling.
De overledene zegt "kijk, het gaat goed met me, maak je geen zorgen."
Soms ook wordt de band van liefde over de scheiding heen bevestigd, en neemt degene die is overgegaan een beschermende of raadgevende rol op zich voor hen die achter blijven.

Hoe dan ook, contactdromen zijn niet te forceren. Ze komen, of ze komen niet, en het initiatief ligt aan de andere kant.
Wij kunnen ons alleen openstellen.

PARANORMALE GOUDVISSCHEN

Over de proeven van een zekere geleerde Dr. Gabriel, die na de dood van zijn vrouw zich intensief met verschijningen als bewijs van leven na de dood is gaan bezighouden, en uit wiens aantekeningen na zijn dood het volgende hilarische verhaal tevoorschijn kwam...gepubliceerd in HET TOEKOMSTIG LEVEN van februari 1901

Honderden gevallen van verschijningen vond ik verhaald, maar geen enkele kon een wetenschappelijk onderzoek weerstaan.
Eindelijk kreeg ik den sleutel en wel van zeer onverwachte zijde. Eens, terwijl ik in mijn studeervertrek zat, kwam dat onbeschrijfelijke gevoel weer over mij. Ik keek op van het boek, waarin ik las en zoch te vergeefs naar de onzichtbare gedaante. Het was al laat in den nacht; alles was stil, maar opeens doet een licht geplas in de richting der goudvischkom, die in een hoek der kamer stond, mij opkijken. Ik verwonderde mij over de klaarblijkelijke ontroering, die de goudvisschen had aangegrepen. Dat zij vreeselijk verschrikt waren, zag ik duidelijk, daar ik hare gewoonten nauwkeurig had waargenomen. Toch was er schijnbaar geen enkele reden voor hun angst. Zou het mogelijk zijn, dat de voor mij onzichtbare tegenwoordigheid van deze lagere schepselen zichtbaar was?
Iederen nacht sloeg ik de goudvischkom nauwkeurig gade. Bij iedere gelegenheid was de schrik der goudvisschen gelijktijdig met de vreemde gewaarwording, die ik ondervond.
Hier was mogelijk een middel, om het groote geheim te doorgronden. De taak was nu om te ontdekken, in welk opzicht het gezichtsvermogen dezer visschen van het onze verschilt?....
Dit waren vragen, ontstaan door het geplas van een kleinen goudvisch. Daarop een praktisch antwoord te vinden was de taak die ik mij oplegde.
En hij slaagde, maar ten koste van hun gezichtsvermogen en hunne gezondheid.