GEEN KEUS

Men hoort het nogal eens als verdediging: Ik had geen keus. De enige optie die ik had was om dat kind te verkrachten, of die mevrouw haar tasje te ontrukken. Ze wou het niet afgeven, dus wat kon ik doen? Toch?
We begrijpen allemaal wat een bullshit zo'n verweer is, maar de agressor schijnt daar niet van doordrongen te raken. Die kan het niet helpen, want hij had geen keus.
Ook de prelaten en priesters die zich vergrepen aan kinderen vinden vaak dat ze geen keus hadden. Ze bedoelden het goed, en van het een komt het ander. Zo gaat dat nou eenmaal. Het vlees is zwak, dat weten we al uit de bijbel.

Bij sommige mensen schijnt de logica niet verder te reiken dan het eigenbelang.
Een veelgehoorde goeie is ook: iederéén doet het.
Iederéén krijgt een kolossale bonus, declareert veel te veel, pikt van de baas, neemt steekpenningen aan, surft op internet uren op rekening van het bedrijf, en ga zo maar door.
Grote en kleinere ethische missers waarvan niemand de schuld kan krijgen, zolang iederéén het doet. Wie weigert of de klok gaat luiden weet hoe laat het is.

We verschuilen ons graag achter de ruggen van anderen, en zijn die ruggen weg en worden we alléén ter verantwoording geroepen, dan kijken we wel link uit om met oneerlijkheid in het spotlicht te geraken. Mij moet je er niet op aankijken, ik kan het ook niet helpen.
Ooit betrapte ik m'n zoon van 3 jaar op wildplassen in de hoek van een gebouw, binnen.
Zijn verweer: Jan (8 jaar) en telg van een asociale familie deed het ook.
Ik was razend. Livid. En ik heb hem uitgelegd waarom.
Z'n hele volwassen leven heeft hij bij mijn weten nooit meer iets gedaan 'omdat een ander het ook doet'. Dat was 3 jarige schrik, en is 43jarige winst.

Maar waarom schrijf ik dit nou?
Omdat ik net een stuk las over een moordenaar die na een straf van veel te kort op vrije voeten was gekomen en prompt een andere moord had gepleegd. Hoe bekend klinkt dat.
De vraag was, en is, en zal altijd zijn: hadden we dat kunnen voorkomen?
Nou, meent een astroloog in Amerika, dat is nog maar de vraag. Want de planeten van die man stonden heel rot toen hij geboren werd, namelijk Mars en Saturnus in een desastreuze configuratie. Die bui kon men bij zijn geboorte al zien hangen, maar toen heeft niemand natuurlijk weer opgelet.
Maar als men na de eerste moord wat alerter was geweest had men vast met een enkelbandje kunnen voorkomen dat de roep van de sterren hem te machtig was geworden.
De astroloog is daarop verschillende seriemoordenaars gaan uitpluizen en ontdekte bij allen een grote invloed van ongustige planeten, versterkt door de zon. Al die mensen hadden dus een goed excuus, en konden het in feite niet helpen. Ze hadden, zoals we allemaal begrijpen, geen keus.

Misschien maken we 't nog mee dat een astroloog als getuige - deskundige wordt opgeroepen om Desi Bouterse en Willem Holleder vrij te pleiten en postuum Hitler, Stalin en Pol Pot te rehabiliteren.
Welke astroloog biedt zich aan om de horoscopen van misdragende kerkdienaren door te lichten? Iemand onder de aanwezigen?
Dank u, dank u. De paus zal voor u bidden.

STUKJES EN BEETJES

Deze keer geen overpeinzing die te maken heeft met het Ongrijpbare, maar eentje die me evengoed van het hart moet omdat ik nou eenmaal iemand ben die op veel slakken die we dagelijks voorbij zien trekken zout legt.
Nu alle grotere structuren in de naam van de Heilige Privatisering worden opgesplitst in grijpgrage particuliere ondernemingen en niemand meer z'n gezonde verstand schijnt te kunnen gebruiken als het gaat om wat werkelijk deugt, komt het mij voor dat er hier een mechanisme aan het werk is dat we ook in andere facetten van ons dagelijkse leven terugvinden.
Kijkend naar reclame dan valt het me op dat de reclamemakers in body producten de weg helemaal kwijt zijn. Diepe wanhoop moet hebben toegeslagen, want hoe je't ook keert of draait, we blijven zitten met twee armen en twee benen, handen en voeten, één hoofd en één romp, en daar is dan nog wat haar bovenop geplant.
Schluss. Basta. That's it.
Desalniettemin weten reclame-yuppen ons lichaam te verdelen in een oneindig aantal stukje en beetjes: - tig soorten haar - natuurlijk of 'gekleurd' - vele soorten wimpers en nagels, oneindig veel huidtypen en tandgevoeligheden, om van geuren en uitscheidingen maar te zwijgen. Godelieve, wat zitten wij ingewikkeld in elkaar, nooit geweten dat we zoveel onderdelen hadden.
Gelukkig maar dat er voor de meest miniscule eigenschap of afwijking van ons handig gebouwde en in de regel goed functionerende lichaam een zalfje, lotionnetje, crèmpje, sjampootje of tandpastaatje te koop is.
En al die hoogstnoodzakelijke producten kunnen we dan verwijderen of aanbrengen met veelvormige borsteltjes, prijzige electrische ongein en een arsenaal aan wattenstokjes, tissues, tandenstokertjes en kwastjes, en weer andere lotionnetjes, watertjes en gelletjes.
Want opeens heeft ieder meidje van 20 rimpels, puisten, een sinaasappelhuid, gespleten haarpunten, een onhandelbare pruik en zeker de verkeerde haarkleur, 'gevoelige' tanden, waardeloze wimpers, een overmaat aan tandsteen, eelthielen en gruwelijke kalknagels waardoor ze haar voeten zelfs in het zwembad moet verbergen.
Stel je voor! Ik moet er niet aan denken.
Ons leven zou voorbij zijn als we in het openbaar onze eksterogen onbedekt zouden laten.
Wat zouden de buren niet denken!

Wat mij betreft zijn we gek geworden.
Wie al jong begint met smeren kan rekenen op een snel verouderende huid, die vervolgens godzijdank en geld en middelen dienende weer door de plastisch chirurg in model getrokken kan worden.
Wat is er mis met water en zeep?
Wat is er mis met zichtbare natuurlijke veroudering, als onze leeftijd er naar is?
Wat maakt een rimpel zo vreselijk dat we er van wakker moeten liggen? Of grijze haren? Worden we daar minder mens van, of minder waard?
Wat kost het allemaal, aan geld, aan gemoedsrust, aan zelfrespect, aan ethisch benul?
En waarom laten we ons 'gebreken' aanpraten die we niet hebben, en daarmee producten die ongebruikt de houdbaarheids- datum liggen te overschrijden?

Ik maak me ernstig zorgen. Voornamelijk vanwege ons mensbeeld dat steeds meer op dat in een lachspiegel begint te lijken, maar zeker ook vanwege die arme reclamejongens die in dienst van die stakkerige beauty industrie steeds maar weer nieuwe onderdelen van ons lichaam moeten zien te vinden die zo vreselijk nodig aandacht verdienen.
We hebben alles al gehad. Meer zit er niet aan.
Mij dunkt dat we onderdehand op zijn.