BLOEMEN

Bloemen houden van mensen, zegt de reclame.
Maar wat nou als iemand niet van bloemen houdt? Ze liever in het wild ziet dan opgeprikt in een vaasje?
Met een ingeboren wantrouwen tegen reclame ga ik hun stelling hier te lijf.
Ik geloof er namelijk niks van dat bloemen van mensen houden.
Laat de bloemen/planten/struiken/bomen maar schuiven; als wij zijn uitgestorven gaan zij lustig door met groeien, en geen enkele bloem die ooit tegen een andere bloem zal klagen over onze afwezigheid.

Wat trekt ons zo aan in bloemen? Een makkelijke vraag: kleur en geur, en het is zo'n hapklare brok om te geven als er iemand jarig is.
Maar mij herinneren ze eerder aan dood dan aan leven.
Bloemen zijn in feite al dood als ze in de winkel terechtkomen.
Ik wed dat ze niet van een trendy vaas hebben gedroomd toen ze nog in de kas stonden.
Nee, toen droomden ze van zon en wind en bijen, die door ons toedoen ook al zowat uitgestorven zijn.
Maar omdat bloemen van mensen houden zijn er mensen die hun brood aan dode bloemen verdienen.
Aan de bloemen wordt niets gevraagd voor ze worden afgesneden.

Vroeger kon je bloemen per soort uitzoeken. Mijn moeder hield van anemonen, m'n grootmoeder van duizendschoon. M'n tante hield van rozen, en ik hield (en hou) alleen van wilde bloemen, hoe kleiner hoe liever, maar dan wel met hun voetjes in de aarde.
Tegenwoordig valt het niet mee om aan je lievelingsbloemen te komen, want alles moet opgeleukt in forse bossen die al zijn gemengd en voorgevormd door de leverancier, die weet waar mensen van houden.
Een simpel bosje van het een of ander is bij een beetje bloemenwinkel haast niet meer te krijgen.
We betalen handenvol geld voor andermans smaak.
Hier, zeggen we dan tegen de ontvanger, en we splitsen hem een struik voorgekookt in de maag.
Oh...mooie bloemen....dank je wel....

TREND

Vandaag ben ik 66 geworden.
Een mooie leeftijd. Veel tijd gehad om na te denken, en me te verbazen.
Want het gewone leven zit óók vol onverklaarbaarheden.
Toen we verhuisden naar het huis waar we nu al bijna 20 jaar wonen, zei de man die onze keuken installeerde: "Mevrouw, nee toch, rode handgrepen op de witte kastjes, dat is wel 'uit' hoor! "
Ze zitten er nog steeds en ik vind ze nog steeds leuk staan. Maar blijkbaar had ik me al 20 jaar geleden iets van de 'trend' aan moeten trekken.
Nou, dan is de trend bij mij aan het verkeerde adres.
In het televisieprogramma 'Tuinruimers' hoor ik net de 'trendwatcher' vertellen dat kleuren in de tuin 'terug zijn van weggeweest' .
Nou dat is een opluchting! Gelukkig mogen rode rozen weer, terwijl vorig jaar onze tuin vol stond met zwarte.
Wat heerlijk toch dat er mensen zijn die de trends voor me in de gaten houden, zodat ik geen flater sla voor de buren en geen slapeloze nachten heb, gekweld door twijfel of ik me wel aan de nieuwste trend heb gehouden.
Godzijdank hoeft tegenwoordig niemand meer te bedenken wat hij zélf mooi vindt: de trendwatcher en de reclame vertelt ons wat we mooi móeten vinden, in ons uiterlijk, in de mode, in de inrichting van ons huis, in de boeken die we lezen, in onze spirituele interesses en in onze tuinbeplanting.
Dat maakt het leven blijkbaar verrukkellijk gemakkelijk.
En bevordert de economie.
We snakken naar onderscheiding van elkaar, naar 'eigen', maar als het er op aankomt lopen de meesten van ons in de pas van ongeschreven regels, even dwingend als waren ze notarieel vastgelegd.
En de meesten van ons hebben het niet eens in de gaten.
In deze blog heb ik al aardig wat rariteiten de revue laten passeren, maar wat mij betreft is dit het raarste, en het meest onverklaarbaar.
Ik ben van plan die rode handgrepen te koesteren tot ik erbij neerval.