GEEN KRUID TEGEN GEWASSEN

Soms heb ik te doen met al die wanhopige debunkers en beroepssceptici die de wereld tegen wil en dank proberen te redden uit de duistere krochten van middeleeuws bijgeloof.
Het wil maar niet lukken.
Terwijl wij ons vrolijk op New Age werpen en de boodschappen van Niburu beluisteren, ons laten volprikken met acupunctuurnaalden en geloven dat onze geest bergen kan verzetten, zitten die stakkers maar te piekeren hoe ze ons het leven zuur kunnen maken door te vertellen dat we hersenschimmen najagen en onze ervaringen bullshit zijn.
En na al die jaren wijst niets erop dat ze gelijk hebben, of dat hun prietpraat ook maar enig effect sorteert.
Ook niet nu ze hun eigen debunking business tot religie hebben verheven, en daarmee zich geschaard hebben in de rijen der Gelovigen, in een ultieme poging om ons geestelijk te naderen. Maar wij trappen er niet in, en de polarisatie lijkt toe te nemen.
Hoe komt dat nou?
Zou dat komen omdat de overtuiging dat er werelden te ontdekken zijn achter de down-to-earth wekelijkheid een ervaringsfeit is van de mensheid als geheel?
En wij dus niet de uitzonderingen zijn, maar de regel?
Ons geklooi met geesten en paranormale gaven komt vanuit de diepten van onze oorsprong, toen al die dingen nog vrolijk verweven waren en we intuïtie nodig hadden om het vege lijf te redden?
Onze westerse cultuur is er goed in om te verwijzen naar de domheid van onze voorouders, die 'niet beter wisten' , overal bezieling zagen en de sterren in verband brachten met ons lot.
Belachelijk.
Behalve dan dat veel van die oude opvattingen blijken te kloppen.
Steeds vaker vinden we aanwijzingen voor de wijsheid van mensen uit een ver verleden, in mythen en door opgravingen. WIJ zijn de dommerikken die de wereld der verschijnselen willen loskoppelen van de ervaring en willen kunnen meten met apparatuur en oplossen in een reageerbuis.

Dat in sommige culturen ultra moderne ontwikkelingen en magisch bewustzijn naadloos samenvallen is een bewijs van de vruchteloosheid van rationeel verzet.
Zo'n cultuur is bijvoorbeeld Japan. Nou niet het meest primitieve gebiedje op de aardbol.
Maar 70% van de bevolking gelooft in geesten. De bewoners van het schaduwrijk duiken overal op in Japan, op uithangborden en menu's, in films en in literatuur. Magische sectes hebben honderdduizenden aanhangers en alternatieve geneesmethoden en stokoude rituelen zijn en blijven populair.
Hier ligt een gebied braak voor de aanbidders van de god Materialismus.

Zo'n cultuur is ook India. Hoewel het ultra moderne daar nog tegenvalt is het land toch bezig opgestoten te worden in de vaart der volkeren. India beschikt over buitengewone wetenschappers. En ook over fanatieke sceptici, de oosterse copie van CSICOP in Amerika. Het kind met het badwater weg, dat is in alle gevallen de onwijsheid van mensen die niet begrijpen hoe onze ziel verknoopt is met 'de andere wereld' . Mensen die uitgaan van een eenzijdig mensbeeld en niet een totáál mensbeeld.

Ik vrees dat ze't ook in India niet gaan redden.
Als het communisme, Mao Ze Dong, materialisme en Darwinisme het niet voor elkaar hebben gekregen, laten we dan gewoon maar accepteren dat het zo is gesteld met ons mensen, en er iets moois van maken.

EUREKA

Telkens weer bereiken ons van die berichtjes over geleerden die in hun leunstoel of in hun laboratorium het laatste woord hebben gesproken over enigma's die veel gemoederen sinds jaar en dag bezighouden. Gemoederen bezeten door mensen die hun hoofd weten te gebruiken en soms langdurig onderzoek deden, waarna ze er wetenschappelijk verantwoorde artikelen en boeken over schreven.

Gemoederen ook van de mensen die het een en ander zelf meemaken en in de regel ook niet van gisteren zijn.
En dan komt er ineens een blaaskaak langs die die boeken niet gelezen heeft en het onderzoek niet heeft gedaan, maar door goddelijke ingeving te weten is gekomen dat hij het Verlossende Woord moet spreken.
Dat doet me altijd denken aan onze onvolprezen volksschrijver Gerard Reve, die ooit het plan opvatte een boek te schrijven dat alle andere boeken overbodig maakte.
Het is hem bij mijn weten niet gelukt.
Zo ook met deze leunstoeltheoristen.

Een voorbeeld van zo'n verlossing is bolbliksem.
In het laboratorium wil het maar niet lukken. Niet echt. Alleen een beetje, en dan heel kort.
Terwijl er door de eeuwen heen mensen zijn geweest die die dingen tegenkwamen, er door achtervolgd werden 'alsof er een soort bewustzijn inzat' , zagen hoe ze door ramen en muren gingen, hun koe electrocuteerden, verschillende kleuren hadden en soms enige minuten in de lucht bleven voor ze met een grote knal detoneerden. Dat is niet één gek die dat meemaakt, dat zijn er tallozen; eenvoudige burgers en buitenlui die geen speurwerk hebben verricht naar wat wetenschappers erover vinden of wat andere mensen hebben getuigd.
Maar nu lees ik dat bolbliksems dan toch tussen de oren zitten. Tijdens een onweersbui kan ons brein blijkbaar zo magnetisch worden belaagd dat we gaan hallucineren. En dan ontstaat - wat anders - een bolbliksem die een ravage aanricht.

Zegt National Geographic.
Hm.

Vraag 20 willekeurige mensen in de straat of ze kunnen uitleggen wat een poltergeist is.
10 tegen 1 dat de meesten er nog nooit van hebben gehoord, of komen aandragen met de gelijknamige film.
Evengoed weten veel wetenschappers zéker dat wanneer die dingen in actie komen het aan het kind des huizes ligt dat stiekem, geraffineerd en onzichtbaar voor de direct betrokkenen het meubilair opstapelt, apparaten naar de ratsmodee helpt en de souvenirs op het dressoir laag over laat vliegen.
Natuurlijk. Zo'n kind kent de literatuur en heeft onderzoek gedaan naar andere kinderen die plotseling aanvechtigen voelden om de wasmachine te laten draaien zonder de stekker in het stopcontact, en zo, dus het weet exact hoe het moet doen om die domme parapsychologen te laten geloven dat er zoiets is als een poltergeist.
Eitje.

Onlangs las ik een bericht over een wetenschapper die met klem en definitief beweert dat het onderzoek naar Bijna Dood Ervaringen absoluut z'n eindpunt bereikt heeft. Hij zelf heeft ontdekt hoe het zit: het is een laatste flitsende ontlading van de electronen van het stervend brein.

Niets meer, niets minder.
Ook meent deze heldere knikker dat de berichten over zulke ervaringen sterk overdreven zijn, en dat mensen sensationele verhalen vertellen om aandacht te krijgen.

Natuurlijk. Zo staat het ook in alle literatuur. Aandacht. Dat niemand daar nou eerder opgekomen is.

Dom dom dom.
Kleine bijkomstigheid: de paar patienten die hij onderzocht heeft gingen dood en kwamen niet meer tot leven. Die konden dus, in deze realiteit, geen getuigenis afleggen.
En in andere realiteiten gelooft de geleerde onderzoeker niet.
Patstelling, lijkt me.
Misschien moet deze wetenschapper eens met de levenden gaan praten, gewoon voor de aardigheid.

ER IS EEN PATROON....

Jaren geleden overleed een vriendin van mij door een ongeval.
In de maanden na haar dood nam ze afscheid van haar drie nog jonge kinderen: aan ieder van hen 'verscheen' ze op een manier die hen hielp haar dood te verwerken. Hun rouwende vader was niet toegankelijk voor hun verhaal.
Dood is dood, en iemand kan alleen in je hart voortleven, vond hij. Troost die het gezin gezamenlijk had kunnen putten uit haar blijvende aanwezigheid werd daardoor onmogelijk.
Zo'n voorbeeld is er een uit duizenden.
Velen van ons hebben de een of andere gave, en sommigen doen moeite om die verder te ontwikkelen.
Dde meeste mensen die iets bijzonders meemaken overkomt het wel eens: je wordt niet geloofd. De omgeving haalt de schouders op, 'weet' dat je niet kunt gezien hebben wat je zag, doet er lacherig over of wuift het weg op een manier die je misschien voorgoed geneest van de behoefte je ervaringen te vertellen.

Uit persoonlijke contacten en speurend in de literatuur blijkt dat min of meer het normale patroon te zijn. Mensen wegen zorgvuldig of ze iets wel of niet aan hun partner, kind, vriend of familie kunnen vertellen.
Omdat paranormale ervaringen soms het leven van iemand totaal op z'n kop kunnen zetten, wordt de behoefte om 'het kwijt te kunnen' extra dringend gevoeld. Vooral als zo'n ervaring eenmalig is en zonder voorbereiding iemands wereldbeeld aan het schudden brengt, zoals dat bijvoorbeeld bij een Bijna Dood Ervaring het geval is.
Kinderen die al jong contact met de andere wereld hebben, worden vaak beschuldigd van overactieve fantasie en leren hun mond te houden, soms voor de rest van hun leven.
Dat dat vreselijk zonde is weten we allemaal.
Maar wat doen we er aan?
Wat doen we zelf met onze helderziendheid, onze astrale belevenissen, intuïtie, boodschappen? Houden we onze mond, selecteren we zorgvuldig wie het wel en niet mag weten? Praten we er überhaupt over met mensen van wie we de reactie niet tevoren kennen?

Zijn we bang om uitgelachen te worden, of kan ons dat niets schelen?

Veel mensen denken dat hun ervaringen uniek zijn.
Ze hebben immers nog nooit iemand ontmoet die hetzelfde zag, hoorde, ervoer.
Die mensen komen misschien bij huisarts, psycholoog of psychiater terecht, omdat hun functioneren niet meer zo lekker gaat. Maar in de meeste gevallen hebben die er ook geen kaas van gegeten.

Patronen.....
Er is een patroon in hoe mensen omgaan met de relatie ervaring-omgeving.
Maar er is ook een ander patroon: dat van de ervaringen zélf.
En dat patroon dienen we goed in de gaten te houden. Want hoe 'uniek' iemands ervaring voor de persoon zelf ook mag lijken, dat neemt niet weg dat een dergelijke ervaring is door ontelbare mensen is beleefd.
Geen enkele paranormale of bijzondere ervaring staat op zichzelf. Miljoenen mensen hebben BDE, treden zo nu en dan uit hun lichaam, hebben voorspellende dromen, maken bizarre dingen mee, zien UFO's of elfen, ontmoeten geleidegeesten, horen stemmen, hebben onmogelijke talenten, genezen op een medisch onverklaarbare manier, gaan terug naar een vorige incarnatie, zien hun overleden dierbaren, krijgen boodschappen door, zien op een afstand wat ze nooit kunnen weten.
Dat is geen fantasie: al die ervaringen zijn onderzocht en beschreven in talloze wetenschappelijke boeken, tijdschriften en artikelen.

ER IS EEN PATROON, een weefsel van paranormale en ongelofelijke gebeurtenissen dat zich uitstrekt over de mensheid en onze zekerheden aan het wankelen kan brengen.
ER IS EEN PATROON dat wijst op een grotere werkelijkheid.
Ons begrip van de menselijke geest is beperkt en onjuist en er is ongelofelijk veel wat we vanuit het huidig wetenschappelijk/materialistische wereldbeeld niet kunnen verklaren.
Zelf denk ik dat we dat goed in de gaten moeten houden als we weer eens iemand horen zeggen: "ik geloof niet in die dingen, pas als ik het zelf meemaak...". Wat zo iemand éigenlijk zegt is: "ik heb me er nooit mee bezig gehouden en dus weet ik er helemaal niks van af, maar dat wil ik liever niet toegeven".
Goedbeschouwd is dat het meest idiote wat iemand kan zeggen, want hoe zit het met de rest van onze kennis?

Hebben we die ook allemaal zelf onderzocht? Ervaren? Uitgerekend?
Wat we ons hele leven doen is aannemen en gebruik maken van wat anderen voor ons hebben ontdekt.

Want we hoeven niet de baan van de maan zelf uit te rekenen om te zien dat die opkomt en ondergaat.

Ook hoeven we niet alles van electriciteit te weten om een lamp te laten branden, of computerprogrammeur te zijn om internet op te kunnen.

En het is gelukkig ook niet nodig om alle kwalen te krijgen die in medische handboeken staan.

We nemen graag aan dat ze bestaan, ook al zullen we de meeste ziekten zelf nooit krijgen.
Alleen bij paranormale ervaringen schijnen andere regels te gelden.
Dat is raar, en onlogisch.
Maar we kunnen er iets aan doen misschien, in onze eigen omgeving, door de discussie aan te gaan en ons niet uit het veld te laten slaan door sceptici die van toeten nog blazen weten.
Want ook sceptici hebben een patroon dat hen verbindt. Dezelfde onhoudbare argumenten duiken steeds weer op.

Het is de hoogste tijd voor verandering.

OVER SCEPSIS

Scepticisme is een veelbedreven levenshouding op ons onvolprezen internet. Iedereen kan zijn ei kwijt.
Ook gelovige eieren worden in ruime mate gedeponeerd.
Het een roept het ander op, soms.
Dat is fantastisch, en ik leg mijn eigen eieren graag in dat grote nest van meningen en gedachten, of iemand ze nou laat uitkomen of niet.

Scepticisme is goed. Althans: geïnformeerd scepticisme. Mensen die niet alles voor zoete koek slikken en kritisch kijken naar feiten en bewijzen, en bovenal: nadenken en zich een geïnformeerde mening vormen.
Zij zijn noodzakelijk voor de voortgang van wetenschap en het ontwikkelen van theorieën. Zonder sceptici die ons bij de les houden, zouden we allicht gewichtloos worden en de lucht in stijgen.
Dat zou jammer zijn.

Maar er is een ander soort scepticisme dat gek genoeg met 'geloof' kan worden aangeduid. Er is een bepaald soort mensen dat, als vroeger boer Hendrik Koekoek in de 2de Kamer, overal nee op zegt. Stelselmatig en per definitie.
Of het nu gaat om zulke uiteenlopende fenomenen als graancirkels, UFO's, PSI of acupunctuur:
NEE.
NEE en nog eens NEE
Bewijzen doen daarbij niets ter zake.
Onderzoek evenmin.
Zoals bij elk fundamentalistisch geloof is de zekerheid al van te voren aanwezig, met uitsluiting van alles wat die zekerheid in gevaar kan brengen.
Zulke sceptici zijn de vroomste gelovigen.

Scepsis scheelt maar één letter met sepsis.

Sepsis is de medische term voor bloedvergiftiging. Daar ga je, als je pech hebt, aan dood.
Scepticisme dat voortkomt uit domheid, vooroordeel, de ridiculisering van andermans ervaringen, gebrek aan de wil tot informatie, het afwijzen van elke theorie die niet in de eigen straat past, is even dodelijk.
Het vergiftigt enthousiasme, warmte, en het gevoel voor het mysterie.
Het betwetert en keurt af. Het maait en het vertrapt.
Het groeit niet, maar het is wel besmettelijk.