DOORZICHTIG

Het zal je maar gebeuren. Je zit in de bus en de passagier naast je vertelt je dat je je dringend moet laten testen op een of andere zeldzame ziekte waar je nog nooit van hebt gehoord.
Dat overkwam in 2008 een vrouw in Barcelona. Niets paranormaals, ook al leek het erop: de medisch geschoolde 'beschermengel' had gewoon tekenen gezien van de ziekte die ieder ander zouden zijn ontgaan.

Anders is het met mensen die door iemands lichaam heen kunnen kijken, en 'röntgenogen' bezitten, zoals de Russische Natasha Demkina, een meidje dat dwars door iemand heen schijnt te kunnen kijken en zowel oude verwondingen als nieuwe kwalen weet te detecteren. Er zijn veel proeven met haar gedaan, en natuurlijk is ze in Amerika door debunkers afgebrand. Dat kon niet uitblijven, en het zegt niets over haar gaven die door diverse wetenschappers aan deze kant van de oceaan zijn getest en waar bevonden.
Natasha is de enige niet. Dat maakt haar geval des te geloofwaardiger. Als meer mensen in meer landen en tijden melding maken van soortgelijke talenten, horen sceptici zich op het hoofd te krabben en hun huiswerk te doen vóór ze iemand de grond in boren. Want zulke talenten zijn er altijd geweest.

En nog. Zoals bijvoorbeeld de Amerikaanse studente Anita Ikonen, die zo zeker is van haar talenten dat ze goochelaar en aarts-debunker James Randi heeft uitgedaagd, die nog steeds dat miljoen in zijn zak heeft voor degene die hem kan overtuigen dat er zoiets belachelijks als een paranormaal verschijnsel bestaat. Dat had Anita nou niet moeten doen, want dan is de uitkomst al duidelijk nog voor er sprake is van een proef.
Het eerste 'onderzoek' op 21 november 2009 faalde. Geen miljoen voor Anita Ikonen.
Wat was haar claim?

In een interview op de blog van auteur Roy Stemman zegt ze: "Als ik naar mensen kijk ervaar ik een landschap van vibraties. Die vibraties vertalen zich in mijn geest naar beelden van interne organen en gezondheidsinformatie.
Mijn eerste ervaring had ik toen ik 14 was en een blauw veld van vibratie zag rond een kamerplant.
Kort daarna begon ik vibraties te zien rond sinaasappels, en toen kreeg ik informatie over de gezondheid van mensen. Dat vond ik niet leuk, want ik was zoiemand die helemaal niet tegen medische TV programma's kan.
Nu ben ik eraan gewend om beelden te zien van weefsel en interne organen en ben ik ook de schoonheid van gaan waarderen. Ik wil m'n carrière wijden aan het bestuderen van weefselstructuren.
De beelden die ik zag werden steeds gedetailleerder.
Ik zie ze alleen in m'n geest. De beelden beginnen te komen als ik gewoon naar iemand kijk, maar het is heel anders dan gewoon met je ogen zien. Ik noem het daarom ook 'vision from feeling' (zien uit gevoel).
Mijn meest duidelijke geval was toen ik tijdens een proef 'zag' dat iemand een nier miste. Die persoon was jong en gezond, en ik twijfelde aan mijn waarneming omdat ik niets van orgaandonatie wist. Daarom schreef ik het niet op, en achteraf had ik daar spijt van.
Nu wil ik voor de commissie proberen zo'n afwezig orgaan in iemand op het spoor te komen. Als het niet lukt zal ik niet teleurgesteld zijn, want ik geloof in de sceptische wetenschappelijke methodiek."

We weten inmiddels hoe het is afgelopen, en we wensen Anita toe dat ze haar geloof in wetenschap mag behouden, maar een onderscheid zal leren maken tussen wetenschappers en goochelaars.....

TROEBEL ZICHT

Hieronder een historisch verhaal over massahysterie, met ongelofelijke en dodelijke gevolgen. Of: Hoe een visioen uit de hand kan lopen....
Dat helderziendheid niet altijd een geluk is voor de betreffende helderziende, maar ook voor zijn omgeving, is bekend.
Dat het helemaal mis gaat is gelukkig een zeldzaamheid. Met Jeanne D'Arc is het slecht afgelopen, maar ze is nog steeds een heldin, en het prototype van iemand die haar ster standvastig volgde. Vermoedelijk kwamen zulke 'inspiraties' als van Jeanne veel vaker voor, maar natuurlijk hebben maar enkelen de moed om hun leven voor die inspiratie te riskeren, of zelfs de bron van hun inspiratie te benoemen.
Die enkelen schrijven geschiedenis.

De helden van het volgende maar al te waargebeurde verhaal zijn weliswaar in vergetelheid geraakt, maar de gebeurtenis is dat niet, en die verdient het om van tijd tot tijd te worden opgerakeld.
Wat was nu het geval?
In mei 1856, toen Zuid- Afrika nog onder de plak van de Engelsen zat, was Nongkause, een meisje van de Kosa-stam, op weg om water te halen uit een rivier bij haar nederige woning. Daar ontmoette ze enkele mannen, die er anders uitzagen dan gewone mensen.
Haar oom Umhlakaza ging met haar mee om de mannen te zien, en die droegen hem op ceremonies te vervullen en een os te offeren aan de geesten van de doden. Dat was heel wat, want de Kosa's waren zuinig op hun vee.
Na vier dagen waren de mannen, zoals afgesproken, opnieuw bij de rivier, en ditmaal herkende oom Umhlakaza zijn overleden broer. De mannen vertelden dat zij uit het dodenrijk gekomen waren om de Kosa's te helpen de Engelsen uit hun land te verjagen. Dat was goed nieuws. Maar ze moesten er wel wat voor doen: al hun vette vee doden en opeten, om te bewijzen dat ze de hulp graag aanvaardden.
Hier had oom kunnen en moeten zeggen: bekijk het maar. Maar hij bracht de boodschap over naar Kreli, het stamhoofd, en ook die gebruikte niet zijn gezonde verstand, maar gaf opdracht de 'geesten' te gehoorzamen.
Boodschappen gingen uit naar andere Zoeloestammen, en ook daar was men merkwaardig volgzaam. Het slachten begon vrijwel onmiddelijk in heel Zoeloeland. De Engelsen protesteerden, maar dat wakkerde de slachtdrift alleen maar aan. Men verwachtte binnenkort geen Engelsen meer in het land te hebben, dus wat hadden die nog te vertellen?
Blijkbaar kwam het in niemand op dat het slachten van je middel van bestaan niet in direct verband staat met het uitdrijven van een gehate mogendheid.
Hoe dan ook, de dode koeien stapelden zich op, want de geesten vonden het nooit genoeg. Maandenlang ging de verdwazing, die steeds verder om zich heen greep, door, en ook het enige opperhoofd met een nuchtere kijk en gezonde aarzeling ging tenslotte voor de bijl.

Intussen had Umhlakaza het bevel gekregen dat geen enkel stuks vee in leven mocht blijven., en daarnaast moest al het graan vernietigd worden. Niets mocht er overblijven, maar wat een heerlijke toekomst wachtte de stammen, en welk een beloning zouden ze voor hun gehoorzaamheid ontvangen! Niet alleen de Engelsen weg, maar ook geen ziekte en ouderdom meer, en alle doden zouden herrijzen. Maar een hemel vraagt om een hel, en de straf voor de onwelwilligen zou verschrikkelijk zijn!
Zo sprak de profeet Umhlakaza, en niemand sprak hem tegen.
Enkelen hadden waarschijnlijk een politiekere kijk op de stand van zake, en hoopten dat de uitgehongerde menigte zich op de Engelsen zou storten.
Begin 1957 was de bevolking druk in de weer met het bouwen van kraals om het vee te bergen, dat weldra uit de hemel zou neerdalen. Intussen werden anderen krankzinnig en de helft van de stammen was bezig uit te sterven, terwijl de andere helft nog doende was alles wat eetbaar was te vernietigen. De Engelsen intussen deden wat ze konden om voorraden aan te leggen om een gedeelte van de Zoeloe's te redden.
Toen brak de dag van de voorspelling aan, de dag waarop de nog levende Zoeloes al hun hoop hadden gevestigd.
Maar de dag ging voorbij zonder enige bovennatuurlijke inmenging, maar met honger en wanhoop.
Wat hadden ze gedaan? Waren de visioenen van Umhlakaza bedrog geweest?
Het grote sterven liet niet lang op zich wachten.
Families gingen zitten en verroerden zich niet meer. Anderen betwistten elkaar het beetje groen dat nog over was.
Ziekte en uitputting deden de rest.
Velen verlieten huis en haard en trokken uitgemergeld de engelse gebieden binnen, waar de voorraden nog enkele duizenden mensen het leven kon redden. Maar de macht van de Zoeloes was gebroken, en naar schatting waren in Brits Zoeloeland 67.000 mensen omgekomen op een bevolking van 105.000. In de gebieden die buiten het Britse territorium vielen was het aantal doden nog veel groter.
De helderziendheid van het meisje Nongkause en haar oom Umhlakaza had een massahysterie veroorzaakt waardoor ook anderen dachten te zien wat zij dachten te zien. Haat tegen de Engelsen deed de rest, met een fatale afloop voor een groot en ooit machtig volk.
Met helderziendheid kan men alle kanten op.

IK ZIE...IK ZIE....

Hebt u ooit van Nauscopie gehoord? Nee? Laat me het uitleggen.

Rond 1740 werd er ergens in Frankrijk een man geboren met de naam M. Battineau.
Battineau ging varen. Het kwam in zijn hoofd op dat het mogelijk zou moeten zijn om een naderend schip te 'zien' , al vóórdat met gewone optische middelen iets te zien zou zijn.
In 1764 voer hij naar het eiland Mauritius. Daar had hij plenty vrije tijd, en kon hij zijn theorie op z'n gemak beproeven. De lucht was veel helderder dan in Frankrijk en dus kon hij zich minder vergissen.
Na zes maanden intensieve experimentatie had hij het geheim gevonden: hij kon achter de horizon kijken.
En niet een klein stukje, maar soms op een afstand van drie of vier dagen varen.
Weddenschappen met mede-bemanningsleden leverden hem aardig wat geld op, maar op den duur wou niemand meer met hem in het strijdperk, omdat Battineau altijd won.
Behalve dat hij iets zag naderen, kon hij ook precies voorspellen om hoeveel schepen het ging.
Wat was zijn geheim?
Daar is uiteindelijk niemand achter gekomen. Volgens zijn eigen zeggen zag hij de schepen aankomen door veranderingen in de atmosfeer. Kijkers gebruikte hij niet, zijn nauscopisch instrument waren zijn ogen.
Tussen 1778 en 1782 voorspelde Battineau de aankomst van 575 schepen op Mauritius. Hij schreef de gouverneur op het eiland en die zag wel wat de strategische voordelen van Battineau's gaven konden zijn. Hij bood hem een aanzienlijke som, als hij zijn geheim met anderen wilde delen. Maar Battineau wees het voorstel af. Hij ging terug naar Frankrijk.
Op weg naar huis kon hij zich ervan overtuigen dat zijn nauscopie ook werkte als het ging om het zien van schepen vanaf een ander schip.
Vastbesloten zijn ontdekking ten nutte te maken van de mensheid, wendde hij zich onmiddellijk tot de authoriteiten, maar die vonden hem een fantast, en ook de pers deed hem af als iemand die ' geen schepen op zee, maar kastelen in de lucht' zag. Of men zijn kunst nu zag als zwarte magie of pure flauwekul, Battineau kreeg geen voet aan de grond, zoals we weten uit lange briefwisselingen tussen Battineau en belangrijke personen die bewaard zijn gebleven.
Hij stierf in armoede in 1789, vlak voor het uitbreken van de Franse Revolutie. Een gebroken man.
Maar op Mauritius was er in 1818 een oude man die claimde kunst van de nauscopie van Battineau te hebben geleerd, en zelfs in 1935 zei een Peter Green, op het eiland Tristan da Cunha, dat hij Battineau's geheimzinnige talent had weten te ontwikkelen.

Bron: Rupert T. Gould, 'Oddities'

En toen ik dit geschreven had vond ik heel toevallig een uur later dit verhaal in 'Grensgebieden', een spiritistisch tijdschrift uit 1934:

"Op het afgelegen eiland Tristan de Cunha in het zuidelijk deel van den Zuid Atlantischen Oceaan wonen 137 menschen, die slechts weinig contact met de rest van de wereld hebben. Zekere Mrs. Rogers heeft eveneens op dat eiland gewoond en bevonden dat de inwoners over het algemeen zeer mediamiek waren. Op een dag, zoo vertelt zij, wachtte een vrouw op de thuiskomst van haar man en haar zoon. Dezen waren echter door een storm overvallen en de zoon werd medegesleurd door een rivier die plotseling buiten haar oevers was getreden. De moeder zag op helderziende wijze de geheele tragedie, hoewel die op grooten afstand van de woning plaatsvond.
De sensitieven op Tristan kondigen de aankomst van schepen aan die zich nog in volle zee bevinden en eerst een of twee dagen later het eiland aandoen. Mrs. Rogers, die zelf helderziende was, voorspelde haar echtgenoot dat binnen enkele dagen een schip zou aankomen, waar een bisschop aan boord was. Vier en dertig uur later ankerde de "Dublin" op de reede en onder de passagiers bevond zich de bisschop van St. Helena, die een onverwachts bezoek aan Tristan da Cunha bracht."

Zou Battineau gewoon psychisch begaafd geweest zijn, zonder het zelf door te hebben?

Helderzienden onder ons, als u de volgende keer op het strand in de verte staart.....