LEVITATIE

Levitatie is een verschijnsel dat, hoe onwaarschijnlijk ook, in de analen van het Spiritualisme af en toe voorkomt. Het bekendste voorbeeld is het medium D.D. Home, die op klaarlichte dag zelfs horizontaal het raam uitvloog om door een ander raam weer binnen te zeilen.
Luister naar dit verhaal uit India, uit 'Lost Worlds and Underground Mysteries of the Far East' (1938) :

Paul Dare, een onderzoeker van yogi-wonderen in de eerste jaren van de 20ste eeuw, vertelt hoe hij stond te praten met een Swami, die behoorde tot een kolonie van heilige mannen die leefden in de grotten van Jogeshwari, in de buurt van Bombay. Beiden stonden aan de rand van een ravijn te oreren over het wel of niet 'echt' zijn van Yogi krachten.
Terwijl de Swami fijntjes glimlachte over het westers scepticisme van zijn gesprekspartner, stapte hij over de rand van het ravijn en liep rustig naar de overkant, zonder het gesprek een moment te onderbreken.
Toen hij over lucht lopend aan de andere kant was aangekomen, liep hij op dezelfde manier, pratend over westerse wetenschap, terug.

Hoezo Jezus liep niet over water?

DE OUDE YOGI HEILIGE

Een fragment vertaald uit: Ainslie Meares,'Strange Places Simple Truths'

Het was niet ver van Katmandu aan de voet van de Himalayas.
Ik was op zoek naar yogi's die me iets konden leren waar ik in m'n psychiatrische praktijk gebruik van kon maken.
Een gids zei dat hij had gehoord over een oude man die niet ver daar vandaan woonde.
Verdere informatie kon hij me niet geven.
Ik had al heel wat yogi's ontmoet, maar deze man was volstrekt anders. Wat onmiddellijk opviel was zijn innerlijke rust. Hij zat op een open plek in het bos, en het leek of hij omgeven was door een aura van sereniteit, die op mij over leek te gaan zodra ik in zijn nabijheid was. Een gevoel van natuurlijke vanzelfsprekendheid, en van eenheid met de omgeving.
De yogi zag eruit als een oude man. Ik gaf hem een jaar of 75. Later hoorde ik dat hij 134 jaar was, en dat zijn leeftijd officieel was onderzocht. In tegenstelling tot de meeste yogi's sprak hij perfect Engels.
Iedere dag mediteerde hij 16 uur lang en hij sliep 2 uur, vertelde hij mij. Ik was welkom om in de overige 6 uur bij hem te komen zitten op zijn plek in het bos.
Ik vroeg hem of hij zich ooit gespannen of angstig voelde.
'Nee, nooit', zei hij.
Een mens die zich nooit gespannen voelt! Dat kon ik me als psychiater nauwelijks voorstellen.
Spanning en angst zijn levensgrote problemen in de westerse psychiatrie. Kon ik zijn geheim ontdekken en het thuis gebruiken? Tenminste een paar handvaten vinden die konden helpen?
Dat vroeg ik hem. Maar hij sprak een andere taal, en het was zó moeilijk die te begrijpen.
Hij sprak over onthechting. Dat we vrij moeten zijn van bindingen aan materieel bezit, huis, familie, zelfs geliefden!
Alle vreugde brengt verdriet voort. Dat is het onafwendbare lot van een mens.
Ik keek naar hem en mijn gevoel ging naar hem uit om te ontdekken wat er in hem omging.
Hij was niet treurig, daar was ik zeker van. Noch was hij vrolijk. Hij was sereen. Zo diep sereen!
En ik bedacht me dat er misschien in die innerlijke vrede grote vreugde schuilt, onontkoombaar verweven met grote treurnis en een groot begrijpen.
Terwijl hij sprak leek het alsof er op een ander niveau een uitwisseling van betekenis plaatsvond, dieper dan de betekenis van de woorden die hij sprak.
Iets dat alleen ervaren kan worden. En als het ervaren wordt, dan weet je dat het waarachtig zo is.

De foto is van de schrijver van het boek, psychiater Ainslie Meares.

YOGI

Redding in nood, hemelse of bovennatuurlijke interventie, gebedsverhoring, zich bewegen alsof er geen afstanden en geen tijd bestaat, gezien worden en verdwijnen, die elementen vinden we overal. Blijkbaar horen ze in het ervaringspakket van de mensheid.
In "The Theosophist" van 1881 staat een verhaal dat in de New Age cultuur onherroepelijk als een engelen- verhaal zou worden gezien, maar in India heeft men een andere interpretatie. Dat maakt zulke wonderverhalen des te interessanter; de gebeurtenissen komen overeen maar de culturen verschillen.
Het duiden van wonderverhalen is sterk cultuurgebonden. Dat kan niet anders, mensen hebben alleen hun eigen gereedschap om te begrijpen wat ze is overkomen. Maar die beeldtaal zegt niets over de werkelijke ultieme en juiste verklaring. Die laatste 'zekerheid' ontgaat ons. Iedere wonderlijke gebeurtenis is open voor interpretatie.
Dat is mooi, of irritant, het is maar hoe je't bekijkt.
Misschien moeten we niet alles willen verklaren, voor je't weet is het wonder dood.

Het betreffende verhaal gaat over een pelgrim die in het gezelschap van een stuk of 10 andere pelgrims een lange route aflegt langs heilige plaatsen in India. De man is niet erg fit door de vermoeienissen en op een gegeven moment blijft hij achter, en wordt hij gescheiden van zijn tochtgenoten.
Op goed geluk vervolgt hij zijn weg door ruig terrein, en staat opeens oog in oog met een kudde wilde runderen.
Dat is niet niks, die dieren kunnen agressief uit de hoek komen. Dus begint de pelgrim te rennen om aan de dieren te ontkomen, en gelukkig vindt hij een schuilplaats in een grot. Maar een stier weet hem te vinden, en als hij zich dieper terug wil trekken ziet hij een grote schorpioen vanaf de gesteenten boven zijn hoofd op hem afkomen.
Paniek. Maar gelukkig richt de schorpioen zijn aandacht op de stier, en steekt die dood. Dan verdwijnt hij weer in de duisternis.
Onze pelgrim zucht opgelucht, besluit de nacht in de grot door te brengen, maar dan is er een tijger die hem in een hoek drijft. De man begrijpt dat er blijkbaar aan gevaren niet te ontkomen valt, en hij verzoent zich met zijn lot.
Tot op zekere hoogte, want even later breekt hij op de knieën en doet een hartgrondig schietgebed.
Als hij zijn ogen opent staat er een Yogi voor hem met een koninklijk uiterlijk, die hem in Hindoestani toespreekt: "Wie ben je en wat doe je hier? Kom, doe wat ik zeg en sluit je ogen...".
Zonder aarzeling gehoorzaamt de pelgrim. .
De Yogi lijkt hem bij de schouders vast te hebben. Als de man zijn ogen opent staat hij tussen zijn verloren reisgenoten.
De Yogi is, natuurlijk, verdwenen.