RAISING THE DEAD

Mijn verstand staat stil. Tijdens het lezen van het boek 'Raising the Dead' van de Amerikaanse cardioloog Chauncey W.Crandall zullen meer mensen zo'n tijdelijke stilstand ondergaan.
Ik ben Spiritualist.
Niet zo'n hele goeie, want twijfel is deel van mijn pakket.
Niettemin: ik geloof in leven na de dood op een manier die cardioloog Crandall als influisteringen van de duvel zou duiden.
Crandall is namelijk een 'Born Again' Christen.
En met Christenen van dat speciale merk valt niet te discussiëren. Desondanks zeg ik tegen iedereen die voer zoekt voor geloof en voor twijfel: lees 'Raising the Dead'.

De vraag "What's going on?" bespringt ieder normaal denkend mens van iedere bladzijde van dit merkwaardige boek, zo rijkelijk gelardeerd met wonderen. Ik geloof niet in Jezus zoals Crandall dat doet, maar ik geloof in Crandall, en in de waarheid van zijn wonderen. Hij mag een fanaat zijn, maar hij is geen leugenaar. In zijn wereld weet hij wonderen te bewerken.
Of die wonderen van God komen laten we in het midden.

Neem nu het geval van de op internet te horen en te lezen Jeff Markin, een 50 jarige man die in het ziekenhuis een hartstilstand krijgt, en ondanks alle noodmaatregelen, shocks, injecties, toedienen van God weet wat overlijdt hij. Crandall is in een ander deel van het ziekenhuis bezig en kan niet weg. Als hij uiteindelijk verschijnt is de man overduidelijk dood, z'n vingers en tenen zijn al blauw aan het worden. De life support wordt verwijderd en Markin wordt klaargemaakt voor het mortuarium. Crandall maakt zijn rapport op, maar als hij de ruimte wil verlaten krijgt hij een oproep van God om te bidden voor Markin. Hij negeert het 'bevel' , maar zo makkelijk komt hij er niet vanaf. God dringt aan. Hij bidt, met enige schaamte, want dit speelt aan het begin van Crandalls carriére move waarin hij moderne medicijnen met gebed combineert. Maar bidden voor een dode, nou ja. Hij kent de man niet eens. Die is intussen 40 minuten dood.
God spreekt opnieuw, en beveelt Crandall om de dode Markin opnieuw een schok te geven.
Nou ja. Te belachelijk voor woorden.
Maar Crandall krijgt een ER technicus zo gek om het te doen, om Crandall te plezieren, niet om de dode tot leven te wekken. Boem. Het ECG komt tot leven. En daarmee Markin. Perfecte hartslag. Crandall is verbijsterd, en het personeel nog meer. De dienstdoende verpleegkundige gilt van ontzetting, en denkt dat er door de biddende dokter zojuist een Frankenstein is gecreërd. Nu is het afwachten. De verpleging speculeert dat de man als plant z'n bestaan zal uitzitten: de bekende voorspelling die erom vraagt gelogenstraft te worden.

Dat gebeurt.
Na zijn vrije weekend verwacht Crandall patiënt Markin bewusteloos aan te treffen, maar de man zit rechtop in bed, volkomen aanspreekbaar en normaal. Hij heeft van alles meegemaakt en geeft aan dat hij 'teleurgesteld' is. We begrijpen al waar het heen gaat: hij heeft wel een ervaring gehad maar geen goeie. In dit geval kunnen we niet eens meer spreken van een Bijna Dood Ervaring, want de man was onweerlegbaar helemaal dood.
En in die dode toestand was hij opgesloten in een kist en z'n familie was in geen velden of wegen te bekennen. Nee, hij werd zelfs op de stort gegooid.
Vanuit de bijbel kan Crandall dat beeld verklaren. Hij hoort dat Markin een ongelovige is die zijn gezin in de steek heeft gelaten toen zijn vrouw 'Jezus vond' . Hij hield het voor gezien, zoveel Jezus was aan hem niet besteed. Maar nu lag het anders. Onder Crandalls bezielende leiding bekeert Markin zich tot de Heer. Het komt, als in een sprookje, goed met hem en zijn vrouw en kinderen, die natuurlijk altijd voor pa zijn blijven bidden. God kan niet meer stuk.
Sindsdien is het verhaal van Jeff Markin de wereld overgegaan, als bewijs van Gods onmiddellijk ingrijpen, als wij maar bidden, en medische handgrepen op het juiste moment verrichten. Een conferentie van Christelijk dokters wordt geslagen met de Geest, en iedereen begint God te prijzen.
Prachtig. Wat kun je ertegen hebben?
Wat ik er vooral tegen heb is de exclusiviteit. Crandall realiseert zich niet, of schuift het in het compartiment van de Boze, dat in andere geloven zulke verschijnselen ook gebeuren. Dat God zich niet alleen via Christus manifesteert, maar ook via andere wereldleraren. Dat het om één Waarheid gaat, die gebaat is bij verscheidenheid. Want als je gelooft dat God ingrijpt in mensenlevens, dan zul je ook moeten geloven dat hij dat op veel manieren doet, en dat jouw prachtige geloof toevallig het jouwe is omdat je in een bepaald nest bent geboren, en niet in een ander, even waardevol nest, aan de andere kant van de wereld.

Evengoed: fascinerend. Het gebeurt toch maar. Wat ik me wel afvraag bij Crandall: hoe reageert hij op Bijna Dood Ervaringen die hij als cardioloog tegenkomt?
Vooral als ze niet sporen met zijn beperkte beeld van de hemel?
Wat dan?

EEN WONDER

In 'The Little Book of the Soul' van Ian Lawton vond ik het wonderbaarlijke verhaal van Rev.George Rodonaia en zijn ervaringen na zijn dood.
Zoekend op internet vond ik meer informatie over hem.
Dit is het verhaal in het kort:
George Rodonaia werd geboren in Soviet Rusland in 1956.
Zijn ouders stierven jong, en hij werd geadopteerd door een echtpaar in Georgië. Toen die ook kort na elkaar stierven wist hij zich toch met een uitstekend stel hersens en veel ambitie te handhaven en verschillende universitaire studies te doen.
In 1976 kreeg hij een uitnodiging om aan de universiteit van Yale to komen studeren.
Tijdens een van zijn experimenten aan de universiteit van Moskou was hij ontdekt door de KGB, en toen hij niet mee wilde werken werd hij op de dag dat hij naar Amerika wilde vertrekken vermoord.
Dat was in 1976.
Drie dagen lag hij in de koelcel van het mortuarium, naar alle uiterlijke tekenen dood. Omdat het om een politieke moord ging was sectie vereist. Een assistent merkte dat zijn oogleden bewogen en in aller ijl werd George naar de operatiekamer gebracht. Hij genas, uiteindelijk.
In 1989 emigreerde hij naar Amerika.

Nooit is iemand zo lang 'dood' geweest. Het geval van George Rodonaia is uniek en bijna ongelofelijk.
George was een wetenschapper en een atheïst. Nooit van z'n leven had hij ook maar enige interesse gehad voor spirituele onderwerpen, en wat hem betreft kon alles wetenschappelijk en nuchter verklaard worden.
Maar na zijn wonderbaarlijke ontwaken was alles anders.

Zijn verbijsterde familie vertelde hij wat hem was overkomen. Eerst was alles pikzwart geweest, maar toen hij doorkreeg dat hij nog kon denken, bedacht hij dat hij deze ongelofelijke situatie kon veranderen...in licht.
In het licht werd hij meegenomen in de geheimen van de schepping, en hij drong door in de aard van de materie en haar schoonheid en symmetrie. Toen had hij een 'life review' , een van de bekende fenomenen van de Bijna Dood Ervaring. Hij ervoer liefde, licht, acceptatie en de eenheid van alles. Tijd bestond niet meer, en George bezocht beschavingen die al duizenden jaren niet meer bestaan. Waar hij heen wilde was hij op hetzelfde moment.
De ervaringen waren compleet, met geuren en kleuren en geluid, maar zonder communicatie met personen.

Zijn verhalen leken zo ongelofelijk dat zijn familie zich afvroeg of hij gek geworden was. In die tijd waren BDE's veel minder bekend en de kennis erover was niet voorhanden.
Maar toen George vertelde dat hij in die drie dagen verschillende families bezocht, waaronder dat van bevriende buren die pas een kind hadden gekregen, kreeg hij meer gehoor. De baby lag nog in het ziekenhuis en hield niet op met huilen. Niemand begreep waarom. In zijn astrale lichaam had George gezien dat de heup van het kind tijdens de geboorte was gebroken.
Op zijn verklaring werd de baby onderzocht en het mankement bleek precies te zijn wat George beweerde.
Al zijn andere verklaringen kwamen daarmee in een ander licht te staan.

George Rodonaia wilde na zijn revalidatie nog maar een ding: zich totaal wijden aan de studie van filosofie en spiritualiteit. Hij haalde een graad in de psychologie van religie en werd priester in de Oosters orthodoxe kerk.
Na zijn emigratie naar de USA werd hij pastor aan een Methodistenkerk in Texas.
In 2004 overleed Rodonaia aan een hartaanval, 50 jaar oud.
Het valt te betreuren dat hij zelf nooit een boek heeft geschreven over zijn buitengewone ervaring, maar gelukkig heeft hij nog jaren de gelegenheid gehad die over te dragen op mensen die het wilden horen.

GELOOF, BEWIJZEN, WERELDBEELD

Men heeft wel eens een gesprek. Goeie gesprekken zijn helaas zeldzaam, maar soms ontstaan ze spontaan, en niet altijd met degenen die al op onze eigen golflengte zitten.
Kort geleden hadden mijn partner en ik een discussie met iemand die we allebei al lang kennen, maar met wie het gesprek niet altijd wil vlotten.
Deze keer begon mijn partner over een lezing die wij gehoord hadden over Bijna Dood Ervaringen.
Onze gast - laten we hem Jan noemen - was overtuigd dat geloof in voortbestaan niets anders is dan 'wishful thinking' , ingegeven door onze psychologische moeite met afscheid nemen. Dood is dood, vond hij, en verder leven doen we alleen in de gedachten van wie achterblijven, of in het werk dat we tijdens ons leven tot stand hebben gebracht. De rest is de onbewezen erfenis van onze religieuze opvoeding.
Verder pratend bleek Jan overtuigd van de puur psychologische oorsprong van religie. We hadden in de loop van onze geschiedenis goden geschapen en die de focus gemaakt van onze ethische ontwikkeling. Feitelijk was er niets anders aan de hand dan een kapstok om een gelovige jas aan te hangen en een stok om de ongelovige hond mee te slaan.
Hoewel Jan een intelligente man is, bleek in dat gesprek hoezeer hij zelf vastzit aan z'n met de paplepel ingegeven katholieke beeld van een 'almachtige God' en hoe dat hem belet heeft om de zaak van voortbestaan en geloof eens van een andere kant te bekijken. "Daar zijn toch immers geen bewijzen voor" , wist hij. "Onzin om je daarin te verdiepen want religie is alleen geloof; bewijzen zijn er niet".
Ik duwde hem enige boeken onder de neus maar "hij had al zoveel te lezen". Wat ik best wil aannemen.
Dit doodnormale verloop van een gesprek was in zoverre interessant omdat het zo gewoon is.
Wij kennen allemaal wel een of meerdere 'Jannen'.
Velen van ons blijven hangen in wat ze ooit hebben geleerd. Of ze dat nou nog steeds belijden of er zich krachtig tegen afzetten maakt eigenlijk weinig uit. Het wereldbeeld is bepaald.
Wat ik miste in Jan's visie was de esoterische kant van religie. Van ALLE religies. Waar alle in een geloofsrichting opgegroeide mensen mee vol zijn gestopt is de exoterische kant: het dogma, de gebruiken, de gebeden, de rituelen en de maatschappelijke verbanden. Kortom: de Leer. Alles gericht op een vast stramien waarin leven en dood waren verklaard, het hiernamaals was verdeeld in hemel en hel, en gedragsregels het dagelijks leven in de voorgeschreven vorm goten.
Maar elke religie heeft ook een andere kant: de esoterische. Een kant die niet verdeelt, maar verbindt. De kant van de ziel, van zieners en profeten, van openbaringen, mystiek, inwijdingen en contact met onze spirituele aard.
Het Christendom zit vol esoterische wijsheid: de woestijnvaders, middeleeuwse mystici, het Gnosticisme, figuren als Jacob Lorber, Meister Eckhart, Theresa van Avila of Franciscus die hun eigen ster volgden. Nu kunnen we kijken naar Pierre Teilhard de Chardin, Thomas Merton, Dag Hammarskjöld , Frère Roger van Taizé en vele anderen, als mensen die het dogma hebben overstegen en ons veel te zeggen hebben.
In het Jodendom is er het oorspronkelijk oost-europese Chassidisme dat tot zoveel innerlijke kracht heeft geinspireerd, in de Islam zijn het de Sufi's. Hindoeisme en Boeddhisme hebben elk hun eigen esoterische stromingen.
Vanuit die diepe universele verbondenheid met een andere geestelijke dimensie is de stap naar een spiritualistische overtuiging haast een peulenschil; niets dan 'worden wie we zijn' .
Er mogen verschillen zijn in details, maar een mystieke openbaring, een bijna dood ervaring of een astraal visioen is over de hele wereld hetzelfde. Goden hebben andere namen, maar wie bidt met het hart vindt universeel dezelfde woorden.
Vasthouden aan overleefde ideeën is vaak een kwestie van onwetendheid en teleurstelling, terwijl inspiratie voor het oprapen ligt.
Aan ons om met kennis en ervaringen te komen die anderen een nieuwe weg kunnen wijzen.