FLAT EARTH REVISITED

Ik heb het er hier al eens eerder over gehad, maar nogmaals kan geen kwaad.

Je gelooft het niet, maar nog steeds zijn er mensen die geloven in een platte aarde.
Wie kan er nou zo dom zijn?

Nou, vergis je niet.
Wat doen die mensen dan met de bolvormige aarde, vraag je je misschien af?
Simpel: alles wat u en ik denken te weten over de vorm van de aarde, alles wat we op school hebben geleerd en wat we uit de ruimte kunnen zien berust op - jawel - een wijdverbreid complot.
We dommerikken wíllen de aarde rond hebben, maar daarom is ie het nog niet!
Want, zoals Godfried Bomans zegt in zijn inleiding op het boek van platteaardenaar Klaas Dijkstra, 'Is de Aarde rond?' : De aarde is geen oliebol, maar een pannenkoek.

Zoekend op internet vinden we dit dogma religieus ondersteund door SGP fractieleider Kees van de Staaij.
Is van der Staaij misschien een grijsaard? Welnee, hij is van 1968. Maar voor het letterlijk geloven van wat de bijbel zegt hoef je niet stokoud te zijn.
Ik citeer: "smeltende poolkappen? Onzin. Het water kukelt gewoon van het randje. Het geld om Nederland veilig te houden kan beter besteed worden aan het herschrijven van schoolboeken."
Van der Staaij twijfelt aan meer dingen: aan het bestaan van Zuid Amerika, en aan stekelvarkens, en aan bacteriën. Al die dingen heeft van der Staaij zelf nooit gezien. "Mensen zeggen dat ze bestaan. Ik heb daar mijn bedenkingen bij." zegt de verlichte politicus.

Charles K. Johnson (1924-2001) is van 1972 tot zijn dood lang de spil geweest van de door Samuel Shenton in 1956 opgerichte 'Flat Earth Society', ook wel 'The Society of Zetetics' genoemd, een respectabele vereniging die gesteund werd door meer dan 3000 leden, het merendeel daarvan, zoals u zult begrijpen, enigszins 'vreemd'.
Het vreemdst was Johnsons uit Australië afkomstige echtgenote Marjory, die zichzelf al beste bewijs aanvoerde voor de platheid van de aarde: zijzelf had gegarandeerd in dat ' tegenvoetersland' nooit aan haar voeten gehangen.
"Vervang de Religie van de Wetenschap door Gezond Verstand" was hun motto. Want ieder die dat verstand gebruikt moet tot dezelfde conclusie komen, op grond van de Bijbel, op grond van denkbeelden uit het verleden en op grond van nuchtere waarneming. Hebt u soms ooit op een gekromde zee gevaren? Nou dan.
The Society gaf een blad uit, en deed er alles aan om het 'complot' van een bolle aarde aan de kaak te stellen.
In 1995 ging Johnsons huis, bibliotheek en ledenbestand in vlammen op, en daarvan heeft hij en de Society zich nooit helemaal hersteld. Het echtpaar was niet verzekerd.
Maar gelukkig is Johnsons geestelijk erfgoed nog in het jaar van zijn dood opgepakt door Daniel Shenton.
Familie van Samuel? Moet haast wel.
Dankzij Internet is de verbreiding van het idee een fluitje van een cent geworden, en Daniel, een jonge energieke Brit van 33, mag dan ook dagelijks nieuwe leden van zijn Flat Earth Society begroeten. Denk niet dat Daniel niet serieus is in zijn missie.
Hoewel hij in alle andere opzichten een normaal mens is die op z´n brommertje door Londen rijdt en gebruik maakt van GPS, Twitter en andere gemakken, is hij bikkelhard op het gebied van de Platte Aarde. Niet de zwaartekracht houdt hem met de voeten op de grond, maar de opwaartse kracht van de aardeschijf die zich vertikaal door de ruimte beweegt. Je moet er maar opkomen.

De site van de Society biedt behalve veel informatie over de geschiedenis van dit infameuze idee, ook een forum.
Daarop kunnen we zien dat honderden mensen er plezier in hebben de Platte Aarde te propageren, verdedigen of aan te vallen.
Een theorie uit vervlogen tijden? Heel zeker niet.
Zoals Johnson zei: "Wij BEWIJZEN dat de aarde vlak is door experimenten. Een platte Aarde is geen theorie, maar een FEIT." O zo.
http://theflatearthsociety.org/cms/

PANNENKOEK

O Heer. De wereld is weird and wonderful.
Mijn diepe sympathie gaat uit naar gekken.
Niet de soort die anderen van het leven beroven, maar naar de hardnekkigen die geloven in feiten die al eeuwen achterhaald zijn, en met hun eigen logica deze wereld tot een Disneyland van de onmogelijke mogelijkheden maken.
Op 23 februari heb ik geschreven over die onvergetelijke Fries Klaas Dijkstra.
In het Nederland van de 50er jaren was Klaas een uitzondering, omdat helaas iedereen hier al overtuigd was van het feit dat "de aarde een oliebol is en geen pannenkoek" (niet van mij maar van Godfried Bomans).
Maar in andere landen is dat proces langzamer verlopen. Vooral Amerikanen hebben soms moeite met de werkelijkheid, die ze als het zo uitkomt gemakkelijk aanzien voor een complot.

We weten dat men vroeger de aarde aanzag voor een platform waar je vanaf kon zeilen of over de rand kon vallen.
Dat was geen ervaring, maar wel ervaring was dat je van de ene naar de andere plaats kunt komen zonder noodzakelijkerwijs lood in je schoenen te bevestigen. Want van een bolvormige aarde zouden we afvallen, toch? Onze 'tegenvoeters' zouden al helemaal geen schijn van kans maken, en toch schijnen ze in Australië zichzelf ook al niet te moeten verankeren om niet omlaag te storten.
Dus de conclusie was evident: plat. Als genoemde pannenkoek.

Vanaf 1800, toen de wetenschap anders had besloten, kwam de logica van de platte aarde opnieuw aan de bel trekken, en vond voorname voorstanders in welbespraakte notabelen en excentrieken van die dagen.
Maar toen was er nog niemand naar de Maan geweest, en ook had er nog niemand gevlogen.
Dat de Flat Earth Society in Zion, Illinois en haar internationale offspring in de tweede helft van de 20ste eeuw nog steeds bestond en aanhangers had, mag een wonder heten. Want toen kon men beter weten.

In 1955 werd de International Flat Earth Society opgericht door Charles K. Johnson en zijn vrouw Margery.
Johnson was een doorzetter. Je zult het niet geloven maar het lidmaatschap van de Society groeide in de 70er jaren naar 3000 leden.
In 1995 ging Johnson's huis en alles wat erin was in vlammen op, en hoewel hij moeite deed zijn ledenbestand te herbouwen, is het met de Flat Earth Society nooit meer echt iets geworden.
In 2001 stierf Johnson. Zijn vrouw was al in 1996 overleden.

Was dat het einde?
Welneen!

In 2004 vond er een wonderbaarlijke opstanding van de Society plaats in de persoon van Daniel Shenton, een Amerikaan die in Engeland woont. Jong nog, een eindje in de dertig.
Er is een site http://theflatearthsociety.org/cms/ die informatie geeft over het onsterfelijke gedachtengoed van de platte aarde, en de oorspronkelijke tijdschriften van Johnson staan online, voor wie zich in de bewijzen wil verdiepen.
Ook is er een forum dat te denken geeft.
Men kan online ook lid worden van de Society, en ik moet zeggen dat ik dat ernstig heb overwogen.
Want nu ik dat alles zo heb gelezen, zie ik plotseling het licht: we zijn al die tijd gewoon voor de gek gehouden.
Met Photoshop is het geen kust om een platte aarde in een ronde te veranderen, dat weten we allemaal.
Een kind kan de was doen.
De Aarde is plat als een pannenkoek.
Ik ben er eindelijk uit.

IS DE AARDE ROND?

Enige jaren geleden zocht ik naar meer informatie over de zonderling Klaas Dijkstra, en zo kwam ik op de website van het Godfried Bomans Genootschap. Gerrit Krol besprak daar het merkwaardige boek waar ik het over wil hebben, en meldde dat het alleen nog in Franeker, in het planetarium van Eise Eisinga te zien was, achter glas.
Maar ik had 'Is de Aarde Rond?' net bij de Slegte gevonden, heel gewoon in de kast, voor € 20.-.
Mede daartoe gedreven door de inleiding van Godfried Bomans, schafte ik het aan.
En las het. Met stijgende verbazing.
De titel doet reeds vermoeden dat Dijkstra zich niet geheel kon verenigen met de kwestie van een bolvormige aarde. Om Bomans te citeren: "Dijkstra zag de aarde niet als een oliebol maar als een pannekoek."
Ook de andere hemellichamen zag Dijkstra anders.
De zon was wat hem betreft een komvormig gevalletje van geringe afmetingen, en de Maan een platte spiegel, waarin voor wie goed kijkt de hele platte aarde is weerspiegeld. Maar u hebt natuurlijk nog nooit echt goed gekeken, want dan had u zeeën en werelddelen gezien en zou u de waarheden van Klaas Dijkstra niet langer betwijfelen.
Wanneer nu leefde de goede man? In de Middeleeuwen, zou je denken.
Maar nee, niets daarvan. Klaas was ongeveer onze tijdgenoot. In de 50er jaren kreeg hij aandacht door zijn aanhoudende pogingen wetenschappers te doordringen van zijn gelijk.
Vruchteloos. Daar zal niemand raar van opkijken.
Dijkstra beschrijft zijn eigen leven als een bestaan vol obstakels. Als knaap al weigerde hij, zoals een goede Fries betaamt, aan te nemen wat de onderwijzers hem leerden. Eigenwijs is goed, maar men kan ook overdrijven.
En zo vatte in de jonge Klaas het idee post dat alles wat hij moest leren op napraat berustte, en ontwikkelde hij zijn eigen bizarre cosmologie.
Het blijft psychologisch raadselachtig waarom een mens kiest voor het levenslang bevechten van windmolens, en daarmee voor levenslange miskenning - teneinde zo'n uitzonderlijk hersenspinsel in stand te houden. In dit opzicht is hij de enige niet, en wat mij betreft zijn zulke eenlingen het zout der aarde, en doen we er goed aan hun gedachtengoed te koesteren, ook al kunnen we het niet delen.

Al eerder had ik een boek in mijn bezit gekregen, ook van een Nederlander: W. van der Kamp, getiteld 'Houvast aan het Hemelruim' . Ondertitel: een pleidooi voor de bijbelse opvatting dat de zon om de aarde draait.
Ditmaal geen Fries, maar een vrome Veluwer aan het woord. Van de Kamp gaat diep in op de geschiedenis van het Zon-centraal idee en uit zijn uitvoerige bewijslast voor het tegendeel blijkt maar weer eens hoe men bewijzen naar zijn hand kan zetten.
Een gedegen werkje. Ook hier is weer iemand aan het woord die in het huidige zonnestelsel-model een samenzwering vermoedt die nodig door hem aan de kaak gesteld moet worden.
Het boek is uit 1985, nota bene.
Een discussie tussen beide heren heeft waarschijnlijk nooit plaatsgevonden, helaas.
Dat Dijkstra de enige 'platterik' op de wereld was is trouwens niet waar.
Tot in de 80er jaren bestond er een bloeiende (?) Flat Earth Society in Amerika,gedreven door een man met een tragische levensloop en een Australische vrouw die zichzelf als 'levend bewijs' aandiende. Zij wist namelijk met stelligheid dat zij in haar jeugd nooit aan haar voeten had gehangen.
Wat wil je nog meer.