WOLF

Utah. Een ranch op een afgelegen plek, die vroeger door Ute Indianen werd bewoond.
Een familie, de Gormans, die begin jaren '90 de ranch hebben gekocht.
Een wolf die de familie een eerste kennismaking biedt met wat ze nog allemaal aan 'weirds' te wachten staat.
Uit: Colm Kelleher, Hunt for the Skinwalker.
Een boek dat zoveel vreemds bevat dat het de lezer nooit meer uit het hoofd zal vallen.

Tom Gorman, als jager bekend met wilde dieren, is bezig de truck uit te laden, als hij een wolf in de verte ziet aankomen.
Het dier is grijs, en ongeveer drie keer zo groot als een normale wolf. Zijn pels is nat van de regen en ruikt naar wild dier. Hij lijkt vreedzaam. Vanaf een meter of 50 staat hij de familie op te nemen.
Misschien iemands huisdier? oppert Gorman's vrouw Ellen.
Zoon Ed aait de wolf, die zich dat met heldere blauwe ogen laat welgevallen.
Iets klopt er niet.
Dat blijkt als de wolf zich bliksemsnel vergrijpt aan een van de kalveren in de omheining. Hij heeft de kop van het dier in zijn kaken en laat niet meer los.
Tom grijpt zijn geweer. Hij pompt verschillende kogels in de flanken van de wolf. Die geeft geen kik. Hij bloedt niet. En hij laat het kalf niet los. Tom brult om het zwaarste geweer dat hij heeft, en wat hij gebruikt om elanden te schieten.
De wolf laat los. Hij schiet nog een keer. De wolf had allang morsdood moeten zijn, maar hij staat nog stevig op zijn enorme poten. Dan loopt hij rustig weg. Geen bloed, geen krimp.
Tom volgt. De sporen van de wolf zijn duidelijk te zien. Tot ze ophouden op een onmogelijke plek. Weg. Wolf weg, sporen weg.
Schokkend.
De familie zal ontdekken dat de ranch het brandpunt is van massa's onverklaarbare verschijnselen. Al hun vee, hun prijs stieren, vallen één voor een ten prooi aan ...wat?
Dan zijn er Ufo's, Sasquasch, apporten, wormholes en nog veel meer. Vier jaar lang is de ranch het onderwerp van goed opgezet wetenschappelijk onderzoek. Zonder duidelijk resultaat. De vele detectoren en camera's staan altijd daar waar het net niet gebeurt.
De Trickster in actie.
De Gormans verhuizen tenslotte, zeer tegen hun zin. Capitulatie voor het Onbekende. Een afgang.
Het geld voor onderzoek is op.
Een plek waar dimensies elkaar raken?

ENGELEN EN YOGIS

Redding in nood, hemelse of bovennatuurlijke interventie, gebedsverhoring, zich bewegen alsof er geen afstanden en geen tijd bestaat, gezien worden en verdwijnen, die elementen vinden we overal. Blijkbaar horen ze in het ervaringspakket van de mensheid.
In "The Theosophist" van 1881 staat een verhaal dat in de New Age cultuur onherroepelijk als een engelenverhaal zou worden gezien, maar in India heeft men een andere interpretatie. Dat maakt zulke wonderverhalen des te interessanter: de gebeurtenissen komen overeen maar de culturen verschillen hemelsbreed.
Het duiden van wonderverhalen is nou eenmaal sterk cultuurgebonden. Dat kan niet anders, mensen hebben alleen hun eigen gereedschap om te begrijpen wat ze is overkomen. Maar die beeld- en symbooltaal zegt niets over de ultieme en juiste verklaring. Die laatste 'zekerheid' ontgaat ons. Iedere wonderlijke gebeurtenis is open voor interpretatie.
Dat is mooi, of irritant, het is maar hoe je't bekijkt.
Misschien moeten we niet alles willen verklaren; voor je't weet is het wonder dood.

Het betreffende verhaal gaat over een pelgrim die in het gezelschap van een stuk of 10 andere pelgrims een lange route aflegt langs heilige plaatsen in India. De man is niet erg fit door de vermoeienissen en op een gegeven moment blijft hij achter, en wordt hij gescheiden van zijn tochtgenoten.
Op goed geluk vervolgt hij zijn weg door ruig terrein, en staat opeens oog in oog met een kudde wilde runderen.
Dat is niet niks, die dieren kunnen agressief uit de hoek komen. Dus begint de pelgrim te rennen om aan de dieren te ontkomen, en gelukkig vindt hij een schuilplaats in een grot. Maar een stier weet hem te vinden, en als hij zich dieper terug wil trekken ziet hij een grote schorpioen vanaf de gesteenten boven zijn hoofd op hem afkomen.
Paniek. Maar gelukkig richt de schorpioen zijn aandacht op de stier, en steekt die dood. Dan verdwijnt hij weer in de duisternis.
Onze pelgrim zucht opgelucht, besluit de nacht in de grot door te brengen, maar dan is er een tijger die hem in een hoek drijft. De man begrijpt dat er blijkbaar aan gevaren niet te ontkomen valt, en hij verzoent zich met zijn lot.
Tot op zekere hoogte, want even later breekt hij op de knieën en doet een hartgrondig schietgebed.
Als hij zijn ogen opent staat er een Yogi voor hem met een koninklijk uiterlijk, die hem in Hindoestani toespreekt: "Wie ben je en wat doe je hier? Kom, doe wat ik zeg en sluit je ogen...".
Zonder aarzeling gehoorzaamt de pelgrim. .
Zijn redder lijkt hem bij de schouders vast te hebben. Als de man zijn ogen opent staat hij tussen zijn verloren reisgenoten.
De Yogi is, natuurlijk, verdwenen.