CHICO XAVIER

Het Spiritisme in Brazilië is een wonder. Voortgekomen uit het Spiritualisme zoals dat in 1848 begon in Amerika en al snel Europa veroverde, is het vanaf de 50er jaren van de 19de eeuw zijn eigen weg gegaan. Vanuit Frankrijk belandde de leer van Allan Kardec (1804-1869), de man die het spiritualisme in kaart bracht en dat Spiritisme noemde, in Brazilië. Daar was het geestelijk klimaat zo gunstig dat de beweging miljoenen aanhangers kreeg.
Het geloof in geesten is de Braziliaan aangeboren, terwijl in onze cultuur het Spiritualisme zich een weg heeft moeten banen tegen nuchter ongeloof, kerkelijke weerstand en wetenschappelijke aversie in.
In dat warme klimaat kon het Spiritisme gedijen, en zich op een heel eigen manier ontwikkelen.
De leer van Allan Kardec heeft twee ideologische pijlers: Christendom en reïncarnatie, en in Brazilië werd daar nog een derde aan toegevoegd: liefdadigheid. In een land als Brazilië waar sociaal gezien nogal wat te verbeteren valt, een doel waarbij men niet gauw zonder werk zal zitten.
Door deze omstandigheid kon het gebeuren dat mediumschap in dienst kwam te staan van geneeskunst en het doorgeven van literatuur en schilderkunst in het belang van vele humanitaire projecten. Honderden gezondheidscentra worden gedreven door Spiritisten, en in die centra werken mediums en medici eendrachtig samen. Daarnaast zijn er grote projecten waar kinderen uit sloppenwijken een opvoeding krijgen en een toekomst. Die projecten worden vooral gefinancierd door de opbrengsten van mediamieke activiteiten.
Mediums staan niet zoals bij ons tegen betaling voor een zaal, maar verrichten gratis hun diensten.
De overtuiging dat gaven met een doel gegeven worden - dienst aan de medemens - maakt dat er hard gewerkt wordt voor 'Spirit' , en soms met wonderbaarlijke resultaten.

Een fenomeen onder de fenomenale Braziliaanse mediums was Francesco de Paula Candido Xavier, beter bekend als Chico Xavier, (1910-2002). Als het Spiritisme deed aan heiligverklaringen, dan zou Chico een goeie kans gemaakt hebben.
Zijn leven lang bracht hij het Christendom in praktijk door oprechte bescheidenheid en naastenliefde, waarbij hij zijn talenten onvoorwaardelijk ter beschikking stelde van de gemeenschap. En die talenten waren aanzienlijk.
Via automatisch schrift - in Brazilië 'psychografie' genoemd - schreef Xavier rond de 400 boeken, waarvan er enkelen in andere talen zijn vertaald. Een van de bekendste is 'Nosso Lar' - ons huis - een beschrijving van de wereld aan de andere kant vanuit het gezichtspunt van André Luiz, een arts die zijn belevenissen en filosofie doorgaf aan Xavier in dit en vele andere boeken. Xaviers spirituele gids was 'Emmanuel' , een man die verschillende incarnaties had doorgemaakt.
Nosso Lar is intussen ook verfilmd, en de muziek van de film is op CD te krijgen, prachtig.

Xavier, die zelf weinig opleiding had gehad, schreef in zijn vele boeken over onderwerpen die zijn eigen mogelijkheden te boven gingen. Dat is op zich niet uitzonderlijk; ook in het Spiritualisme kennen we verschillende mensen die de wereld versteld lieten staan door hun automatisch geschreven werk. De eerste en invloedrijkste was waarschijnlijk Andrew Jackson Davis (1826-1910), die geen enkele opleiding had maar boeken schreef over de meest ingewikkelde onderwerpen.
Wat Xavier een typische vertegenwoordiger maakt van het Braziliaanse Spiritisme, is zijn diep gevoelde liefde voor Jezus en het feit dat al het geld van zijn boeken naar liefdadige doeleinden ging. Zelf heeft hij er geen cent aanverdiend, en dat vond hij heel gewoon. Over zijn missie in dit leven liet hij geen twijfel bestaan.
In Brazilië was hij buitengewoon geliefd, en zijn dood in 2002 was een schok voor miljoenen mensen.
Zelf schreef hij dit:
"Als ik voor jou sterf, doe me dan een plezier: vergiet zoveel tranen als je wilt, maar wees niet boos op God dat hij mij weggenomen heeft. Als ik word geprezen, temper dan de overdrijving. Als ik word verguisd, verdedig me dan. Als je iets over me schrijven wilt, zeg dan alleen: "Hij was mijn vriend, hij geloofde in mij en hij wilde dat ik dichter bij God zou komen." Kijk af en toe omhoog. Je zult mij niet zien, maar ik zal zien dat je naar Hem opkijkt. Vriendschap is alleen van betekenis als het de Hemel dichterbij brengt.
Als ik vóór jou dood zal gaan, dan denk ik dat ik me in de Hemel niet ongemakkelijk zal voelen. Want je vriend zijn, dat is al een stukje van de hemel....."

DIVALDO

Gisteravond naar een lezing van Divaldo Franco geweest in Amsterdam. Divaldo is een 83 jarig Braziliaans medium dat in eigen land beroemd is. Meer dan 200 boeken heeft hij op zijn naam staan, 'gepsychografeerd', zoals dat in het Spiritisme heet. Wij zouden tegenwoordig zeggen: 'gechanneld' , of zoals het vroeger heette: geschreven met automatisch schrift.
Alle inkomsten van Divaldo's arbeid gaan naar zijn educatief centrum voor kansloze jongeren, 'Mansao do Caminho', waar duizenden kinderen opgroeien en een toekomst krijgen. Het Braziliaanse Kardec Spiritisme is onlosmakelijk verbonden met daden van menslievendheid, vanuit een praktische visie op het Christendom.
Een flink deel van de gezondheidscentra in Brazilië wordt dan ook gedreven door Spiritisten, en mediums, genezers en kunstenaars stellen hun werk in dienst van de zwakkeren in de maatschappij.
Divaldo is een onvermoeibaar brenger van de Spiritistische boodschap. Zijn kaarsrechte houding, pikzwarte haar en expressieve wijze van vertellen geven hem een veel jonger voorkomen dan zijn 83 jaar. Ondanks zijn leeftijd reist Divaldo de wereld door om lezingen te geven over Spiritistische, of liever menselijke en ethische onderwerpen. Dat doet hij met veel humor; Divaldo is een ervaren en geestig spreker.
De zaal was vol, voornamelijk met Brazilianen maar een goede tolk maakte de lezing ook voor het handjevol Nederlanders toegankelijk. De lachsalvo's kwamen in twee etappes: eerst de Brazilianen, daar achteraan een zwakke echo van de Nederlanders die het van de vertaling moesten hebben.
Het thema was 'Persoonlijke overwinning'.
Ter illustratie van zijn betoog vertelde Divaldo een voorval uit zijn eigen ervaring.
In Brazilië spreekt hij soms in de open lucht duizenden mensen toe.
Bij een van die gelegenheden stond er een jongeman van het type klerenkast vlak vooraan, de armen over elkaar en de agressie voelbaar. Divaldo wist dat de man een geweldadige drugsdealer was met veel macht; iemand om bang voor te zijn. Het medium sprak over mensen die alleen moedig zijn als ze zich gesteund weten door vazallen, maar in werkelijkheid lafaards zijn, kinderen die emotioneel nooit volwassen zijn geworden.
De drugsdealer voelde zich aangesproken en kwam na afloop dreigend naar Divaldo: "Had je't over mij?"
Divaldo, nergens bang voor en mediamiek begaafd, vertelde de man wat er met hem persoonlijk aan de hand was: je hebt je vader nooit gekend, je moeder heeft je mishandeld en de deur uitgeschopt, en vrienden heb je nooit gehad. Ik wil je vriend zijn. Je moet ophouden wraak te nemen op de wereld door anderen aan drugs te helpen en hun leven te verwoesten.
De man was sprakeloos. Een week later was hij terug.
"Wat moet ik doen? " vroeg hij. "Uit je leven stappen, alles achterlaten en gewoon gaan werken", zei Divaldo. "Voor een minimum loon, want je kunt niks. Maar je zult wel vrienden hebben."
De man nam de stap, liet al z'n drugspanden en z'n vroegere leven achter zich, werd leerling metselaar in het centrum van Divaldo, werd na verloop van tijd een goede vakman, en is nu lijfwacht voor Divaldo als die op pad gaat in gewelddadige buurten in de steden van Brazilië.

TELEPORTATIE

Hoewel Uri Geller er tegenwoordig alles aan gelegen schijnt te zijn om ons te laten denken dat hij een gewone illusionist is die een 'opvolger' behoeft, is dat natuurlijk een eigenaardige voorstelling van zake. Misschien is Uri, nu een tanige zestiger, de controverse rond zijn persoon eindelijk zat. Om de financiën hoeft hij geen lepels meer te buigen, wat hem trouwens toch steeds moeilijker afgaat.
Uri heeft mijn volle sympathie, als persoon.
Natuurlijk heb ik nooit een moment getwijfeld aan zijn paranormale talenten, omdat iedereen die zich verdiept in de literatuur weet dat het ook hier weer om een patroon gaat: velen doen wat hij doet, kinderen en volwassenen, en legio zijn de getuigenissen van betrouwbare mensen, wetenschappers en zo, die lepels hebben zien buigen bij afwezigheid van Uri.
Dus laten we wel wezen.

Maar deze kende ik nog niet:
Ergens in de 90er jaren was Uri aan de wandel ergens in Manhattan. In dezelfde seconde barstte hij door een deur, mijlen verderop, onder de ogen van diverse getuigen.
Het geval wordt aangehaald door John Keel in Fate, 1998.
Hoewel Uri ook in zijn autobiografie gevallen van teleportatie beschrijft, moet dit voor alle aanwezigen een bijzonder moment geweest zijn, StarTrek waardig.

Uit de geschiedenis van het Spiritualisme kennen we het verschijnsel teleportatie maar al te goed. Daar is heel wat over geschreven en het is grondig waargenomen door wetenschappers uit de 19de en 20ste eeuw.
Daarbij gaat het in de regel om voorwerpen, maar er zijn ook mediums geweest die bloemen en dieren uit het niets in de séance room lieten verschijnen, niet uit de hoge hoed maar uit god weet welke dimensie.
Mindblowing, zulke dingen.
Zoals het Australische medium Charles Bailey, die zich scheen gespecialiseerd te hebben in het grotere werk.
In 1904 publiceerde een wetenschapper, Dr. C.W.McCartney, een rapport over zijn experimenten met Bailey.
Daarbij was hij niet zachtzinnig te werk gegaan. Het medium werd gestript, en vervolgens ingepakt in een zak waar alleen z'n handen uitkwamen. Alle aanwezigen werden ook grondig onderzocht, voor het geval er eentje een haai had meegesmokkeld.
Bailey werd opgesloten in een kooi. De deuren werden gesloten en verzegeld. Geen meubilair, geen ramen die open konden.
En dan begonnen de apporten: vogels, tibetaanse schrifturen, antieke munten, Babylonische kleitabletten, sieraden, eieren, vissen, slangen en zelfs een haai. Volle boel, daar.
Met de voorwerpen die dit medium wist te ontfutselen aan de wetten van de natuur werd een museum ingericht. Jaren heeft die collectie deel uitgemaakt van Stanford University in Californië.
Jaren later werd Bailey beschuldigd van fraude.
Als ik het niet dacht.
Hij zou vogels en schildpadden en kleitabletten in z'n lichaamsholtes verstoppen.
Iemand die dat wil proberen?
Debunkers staan niet bekend om hun gezond verstand.

Zo gek heeft Uri het nooit gemaakt. Patty Brard zou het niet overleven.

LOOPEN OP WATER

David Duguid (1832-1907) ◄ was een beroemd Schots schrijf- en schildermedium, auteur van het in trance geschreven boek 'Hafed,Prince of Persia'. Het volgende verhaal uit SPIRITISCHE BLADEN van 1934 is een persoonlijke ervaring van G.A.W. van Straaten, een van de oprichters van HARMONIA, met de gaven van Duguid.
Het verhaal is daarom zo interessant, omdat het de meestal als vrome verzinsels weggewuifde 'wonderen' uit de bijbel weer even op de kaart zet. Wie in de geschiedenis van het Spiritualisme duikt, komt vaker 'wonderen' tegen, en als die waar gebeurd zijn, waarom die van Jezus of de profeten dan niet?

Hier komt het verhaal:

Het zal enkele lezers van dit blad wel bekend zijn dat wij tijdens onze ingenieursstudie in Glasgow 'n geruime tijd bij de familie Duguid 'en pension' zijn geweest. Daardoor, met den neus in de boter vallende, kregen wij de kans talrijke merkwaardige en wonderlijke séances bij te wonen, die allen in onze eigene gehuurde kamer plaats vonden.
Het onderhavige geval betreft een roeitochtje met D.D. ( David Duguid) en enkele vrienden op Loch Lomond.
Het is wel geen kwestie van 'lopen op 't water', maar toch levert het 'n sterk bewijs van 'geestenhulp' of van 'occulte kracht' of van 'gebedsverhooring' of hoe men het ook beschouwen wil.
Zoo gingen dus op 'n keer D.D. met eenige ons bekende vrienden 'n roeitochtje maken op bovengenoemd groot meer. 't Weer was aanvankelijk gunstig, maar al spoedig betrok de lucht; donkere wolken kwamen opzetten; de wind begon te gieren; 'n ontzettend onweer, zooals men dat alleen in bergstreken aantreft, brak los. De regen kletterde in stroomen neder, voortgezwiept door een loeienden wind, die weldra een orkaan gelijk was. Men kan zich den ontzettenden angst der roeiers voorstellen. Alleen een wonder kon het ranke bootje met z'n levenden inhoud redden. Maar, wanneer de nood op z'n hoogst is, is redding nabij, zegt immers een bekend spreekwoord.

Zoo ook hier. Wat gebeurt?
David Duguid valt plotseling in trance, prevelt een kort gebed, gaat rechtop staan in het door den razenden wind op woeste golven voortgedreven notedopje en......met uitgestrekten arm 'n cirkel beschrijvend, roept hij met luider stem: "In den naam van den Vader, Zoon en Heiligen Geest gebied ik stilte rondom de boot! "
Onmiddellijk, als bij tooverslag, kalmeerden de wateren en winden over 't oppervlak van enkele meters rondom 't roeibootje. Ze dreven a.h.w. op een kalmen waterspiegel van zegge 10 m. middellijn, terwijl om hen heen de storm voortloeide en de hooge golven hen dreigden te verzwelgen.
Zóó roeide het gezelschap bedaard terug en landde veilig. Alle aanwezigen hebben dit destijds onder eede bevestigd.

OVER BRAZILIE

Een tijdje geleden kreeg ik van de Nederlandse Raad voor het Spiritisme een DVD toegestuurd over Divaldo Pareira Franco, een beroemd Braziliaans medium dat een enkele keer ook naar Nederland komt om een lezing te geven.
Divaldo is in de tachtig maar schijnt de 120 makkelijk te kunnen halen.
In de film vertellen tijdgenoten over hem. Een anecdote is de moeite van het doorvertellen waard, al was het alleen maar om ons weer eens te laten zien hoe wonderlijk de wereld van sommige mediums eruitziet...
Op een dag hing Divaldo, zoals dat in Brazilië gebruikelijk is, aan de buitenkant van de bus, omdat er in de bus geen plaats meer was. Toen de conducteur hem vroeg waarom hij niet in de bus ging zitten, want die was toch helemaal leeg - begreep Divaldo dat de mensen die hij zag niet meer van deze wereld waren. Hij ging naar binnen en vroeg beleefd aan een passagier om een plaatsje voor hem te maken. De geest schoof gewillig een eindje op.
Een leven vol misverstanden, en vol prachtige gebeurtenissen.
Het is jammer dat het rijke, miljoenen aanhangers tellende Braziliaanse Spiritisme, gebaseerd op de leer van Allan Kardec (1804-1869) zo weinig bekend is in onze streken.
Divaldo Franco richtte een scholing en opleidingscentrum op, Mansão do Caminho, dat vele duizenden wezen in de loop der jaren een liefdevolle jeugd en een toekomst heeft gegeven. In een land als Brazilië, met de enorme tegenstellingen tussen arm en rijk, geen geringe opgave. Zeker als je bedenkt dat de almachtige Rooms-katholieke kerk het Spiritisme liefst als een duivels tijdverdrijf blijft beschouwen.
Kardec Spiritisme is onlosmakelijk gekoppeld aan Christelijke naastenliefde. Vanuit die inspiratie worden talloze humanitaire projecten door Spiritisten opgezet. Die kan men financieel steunen, maar voor bewezen diensten wordt principieel geen geld gevraagd.
Divaldo Franco reist de wereld af om het Spiritisme en vooral de humanitaire kant ervan ook in andere landen handen en voeten te geven.
Naast zijn humanitaire werk is Divaldo actief als medium, en heeft hij honderden boeken 'gepsychografeerd' (geschreven onder invloed van de geestenwereld). De humanitaire projecten worden deels uit de opbrengst van die boeken gefinancierd.
Divaldo staat in een lange traditie van channel-mediums, waarvan 'Chico' Xavier de bekendste is. Brazilië is daarin uniek in de wereld. Het valt te betreuren dat Portugees geen wereldtaal is, en dat we dus afhankelijk zijn van zeer spaarzame Engelse vertalingen van de vele boeken en het interessante materiaal dat Kardec Spiritisten hebben geschreven.

MEDIUMPJES

In het 'Spiritual Magazine' van 1875 staat een stuk over mediumschap bij kinderen.
Een interessant onderwerp in deze tijd waarin ieder kind met paranormale gaven meteen het New Age etiket 'Indigo' krijgt opgespeld.
Laten we daarom even naar de 'Old Age' kijken.

Het eerste voorbeeld dat de schrijver noemt is een kind in de Bijbel, Samuël, die drie keer geroepen wordt door God, maar denkt dat de stem van zijn meester Eli komt. (1Samuël 3: 1-21)
Uit het laatste vers blijkt dat Samuëls gesprekken met God ook nog doorgaan als hij volwassen is.

Een ander geval is een 5-jarig jongetje in het 17de eeuwse Frankrijk, dat zo ernstig 'door de geest werd gegrepen' dat hij er van schudde. Hij voorspelde ellende en rampen en met de kerk zou het ook niet goed aflopen. Net als bijbelse profeten riep hij op tot boetedoening. De 17de eeuwse verslaggever voegt er aan toe dat er veel van zulke kinderen waren, en dat hij er zelf zeker 60 van had gezien en gehoord, tussen de drie en 12 jaar. Maar, voegt hij er met modern inzicht aan toe: "sommigen van hen hadden dringend behoefte aan verpleging".
Een van de jongsten die hij beschrijft is een kind van 3 maanden, dat met heldere stem in de wieg ligt te profeteren.
Nu wij weer.

In een krant van 1872, meldt de schrijver, staat een stuk over een meisje van 11 jaar dat geleerde preken houdt, die "opmerkelijk zijn door hun helderheid, precisie, diepte van gedachten en overtuigingskracht."
Het kind heeft geen educatie, is analfabeet en komt uit een even onontwikkeld gezin.
Als de spirit haar verlaat weet ze niets meer van wat ze allemaal heeft gezegd. Een werkelijk trance-mediumpje dus.
Je kunt je natuurlijk wel afvragen welke gefrustreerde ziel daarboven het nodig vond om een kind te misbruiken voor zijn preeklust.

Emma Hardinge Britten (1823-1899), medium en auteur, beschrijft in Modern American Spiritualism het geval van een kind dat het nog bonter maakt. Het jaar is 1851, de plaats Waterford, N.Y. Een groepje geleerde heren is afgekomen op het gerucht en vindt een peuter die met poppen zit te spelen. Hun verwachtingen zijn begrijpelijkerwijs niet hoog gespannen. Met zoetigheid wordt het kind 'verleid' om haar gaven te tonen.
Dan gebeurt het.
" Gezeten op een hoge kinderstoel, met haar kleine voetjes rustend of het voetenplankje, zat het kind onverstoorbaar snoepjes te kauwen terwijl ze met stoel en al werd opgepakt en door de kamer zweefde, alsof ze een veertje was dat door de wind werd weggeblazen. Intussen begon ook de zware tafel waaraan het gezelschap had plaatsgenomen te schommelen als een schip op zee, en de heren gingen eveneens de lucht in. Daarbij klonken er heftige slagen vanuit verschillende kanten van de kamer, en namen, data en feiten werden geklopt....."

De heren waren danig onder de indruk, en berichtten de gebeurtenissen aan de dominee, die het meer in de richting van de duivel had gezocht. Maar toen de dominee zelf een séance met de dreumes meemaakte was hij om, werd zelf schrijf medium en een overtuigd spiritualist.
Het kan raar lopen in het leven.

EEN MEDIUM IN EGYPTE

Hier in Nederland is hij minder bekend, maar in Engeland des te meer: ex-voetballer/nu medium Derek Acorah.
Voor de Engelse televisie heeft hij een aantal jaren de enorm populaire series 'Most Haunted' en 'Ghost Towns' gemaakt, tientallen afleveringen waarin Derek steeds een andere plek bezocht: een pub, een kasteel, of een landhuis waar de geestelijke ellende niet te overzien was. Bij die gelegenheden had het medium vaak angstwekkende ontmoetingen met spoken, ontmoetingen die eerlijk gezegd soms meer van slecht toneelspel dan van echte geest-igheid weghadden.
Want ach, die kijkcijfers....
We weten dat een medium niet altijd de spijker op de kop kan slaan, en het missen van die spijker wordt des te makkelijker als er 20 camera's en de ogen van miljoenen kijkers op je gericht zijn. Dus Derek heeft mijn sympathie, en voor zover ik het kan bekijken - en ik heb heel wat van hem gezien - is hij, mits niet gedwongen door de showbizz, een goed en talentvol medium. Aardige man ook, lijkt me.

Enkele jaren geleden kwam Acorah in opspraak omdat de goede ziel er in was geluisd door een skeptische adviseur van de serie. Dom dom dom. Most haunted en Derek stonden enige tijd te wankelen, maar er werd een ander medium gevonden dat hopelijk luisbestendig is.

Maar in 1907 is Derek opnieuw gevraagd voor een nieuwe reeks van 8 uitzendingen op 'Living TV'.
Daarvoor moest hij naar Egypte, want de show heet 'Paranormal Egypt' . Een kijkcijfer-boost, ongetwijfeld.

Derek had het moeilijk, en niet alleen vanwege de hitte. In de grote piramide werd hij aangegrepen door een hele oude geest (Je zal 3000 jaar in de piramide moeten doorbrengen, als geest zijnde) Die gaf hem een klap in zijn gezicht en benam hem de adem waardoor Derek behoorlijk beroerd werd, en zelfs vreesde voor zijn leven.
Vergeleken bij Most Haunted was dit andere koek.

Natuurlijk waren er deskundigen aanwezig. Daar is de Egyptologie rijk aan. Niet verrassend dus dat de opper-archeoloog van het Giza plateau,
Dr. Zahi Hawass zijn zegje deed, en nog minder verrassend dat Acorah de klassieke Egyptologie gelukkig feilloos wist te bevestigen.
Controverses? Nóóit van gehoord.
Mediamiek werd bevestigd dat de grote piramide gewoon van Kufu is en de sfinx ook, want het gezicht van de sfinx laat dat duidelijk zien, toch? Uit dezelfde tijd zijn ze, en de piramide is uiteraard gebouwd om de Farao posthuum in te leggen. Waar doen die alternatieve wetenschappers toch moeilijk over?
Zeer waarschijnlijk waren de opnamen niet doorgegaan als de 'geesten' van Acorah wat anders hadden beweerd. Dat zou nog eens wat geweest zijn voor de kijkcijfers! Maar helaas - geen openbaringen die meneer Hawass hadden kunnen shockeren.
Zo gaat dat als je je (noodgedwongen) inlaat met versteende wetenschappers die hun eigen toko stevig in de hand houden.

Net nu ik deze blog op het net had gezet zie ik op de televisie het hoofd van Hawass, die verklaart dat recent DNA onderzoek heeft uitgewezen dat King Tut aan malaria is bezweken. Hawass Nota Bene, die elders vele malen verklaarde dat hij geen enkel vertrouwen in DNA onderzoek had. Maar opportunisme is ook een vak.
Acorah, acherm, 'zag' dat Tut vermoord was; tot dan toe de heersende opvatting. Weer een foutje.

Derek was zo uitgeput van zijn maandje Egypte, dat hij een welverdiende vakantie met zijn vrouw in Spanje is gaan vieren.
Wie weet komt de serie ook nog eens naar Nederland.

CORA

In de geschiedenis van het Spiritualisme komen we zoveel kleurrijke figuren tegen dat we van de ene verbazing in de andere kunnen blijven vallen.
Iemand om nooit meer te vergeten is het tienermeisje Cora, die de geschiedenis inging als respectievelijk Cora Scott, Cora Hatch, CoraTappan en Cora L.V. Richmond. De laatste naam is het bekendst omdat haar boeken onder die naam zijn verschenen.

Cora Scott werd geboren in 1840 in Cuba, New York.
Al op haar 11de begon haar mediamieke carrière. De eerste inmenging van de andere kant kwam terwijl ze huiswerk zat te maken. Ze viel in slaap, dacht ze, en bij het wakkerworden was haar leitje volgeschreven met een onbekende tekst. Een paar dagen later gebeurde dat nog eens.
Cora's ouders hadden geen bindingen met een kerk, en daarom konden ze Cora's merkwaardige uitingen accepteren zoals ze kwamen. Cora ontving berichten van familie en vrienden die er al een tijd niet meer waren, en plichtsgetrouw voorzag haar moeder haar van een lei als de geest over haar kwam.
Haar ontwikkeling ging snel. Korte tijd na haar eerste automatisch schrift begon Cora in trance te spreken met een lage stem. Al gauw sprak ze in het openbaar, en op haar 15de trad ze op voor een groot gehoor, met spirituele lezingen. Bij die gelegenheid spraken 12 geesten door haar mond over wetenschappelijke, filosofische, historische en politieke onderwerpen; onderwerpen die doorgaans niet binnen het normale bereik van een puber liggen.
Commissies van wetenschappers en betweters werden gevormd om het kind het vuur na aan de schenen te leggen en haar bedrog aan de kaak te stellen, maar hoe moeilijk en verwarrend hun vragen ook bedoeld waren, Cora had er geen moeite mee. Menig wetenschapper had het zelf niet beter kunnen doen, en moest zijn nederlaag erkennen.
Intussen reisde Cora heel wat af, overal met hetzelfde resultaat. Geen wonder dat haar roem haar vooruitsnelde.
Op haar 16de kwam haar eerste bundel met poëzie uit. Naar aanleiding daarvan werd ze gevraagd door de dichter Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882), die mediamiek zijn beroemde gedicht 'The Song of Hiawatha' had ontvangen, te helpen met de laatste strofen die hij niet goed op papier kreeg. Met Cora's hulp kon hij het gedicht dat zijn naam voor eeuwig vestigde afmaken.

Haar eerste trip naar Engeland maakte Cora pas in 1873, waar intussen al veel aandacht aan haar besteed was door o.a. Emma Hardinge Britten, een beroemd medium en geschiedschrijfster van het Spiritualisme. Ze werd er met open armen ontvangen.
Cora's eerste lezing, getiteld 'De Link tussen Wetenschap en Spiritualisme', ontketende een storm van opwinding. Alle belangrijke Spiritualisten uit die tijd waren onder haar gehoor.
Cora bleef twee jaar in Engeland. Toen een dominee haar eens beschuldigde dat ze alle lezingen uit haar hoofd leerde, liet ze de aanvaller zelf een thema kiezen, en de man koos een ingewikkeld onderwerp over de relatie tussen de optische zenuw, de retina en de hersens. Geen probleem voor Cora. Het publiek ging uit z'n dak, en dominee blies haastig de aftocht.
Tot haar dood in 1923 in Chicago gaf Cora naar schatting 2.500 lezingen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Daarnaast schreef ze een aantal boeken en was ze pastor van de First Spiritualist Society of Chicago, waar ze ook een hoop werk aan had. Alsof het niet opkon had Cora bijzondere talenten als healer en maakte ze veelvuldig astrale reizen, waar ze ook een boek aan wijdde: "My Experiences while out of my Body"
Haar boeken zijn allemaal vele malen herdrukt en nog steeds te krijgen.