FENOMENEN

Enkele jaren geleden backpackte mijn zoon Marijn met zijn vriend Herman door Schotland.
In de buurt van Loch Ness zag hij niet het monster, maar wel een zwarte panter die volgens hem een voetpad bij het Loch overstak en in het bos verdween.
Mijn zoon is niet het type dat poezen voor panters aanziet.
Toen hij de ervaring jaren later checkte met zijn vriend, had die een heel andere herinnering: wel een zwarte panter, maar niet op het voetpad. Herman herinnerde zich de panter aan de overkant van een veld, veel verder weg.
Ik schreef deze ervaring aan Richard Freeman, een van de mensen van het Center for Fortean Zoology. De CFZ houdt zich oa bezig met 'big cats' , een fenomeen dat zich met name in Engeland afspeelt en waar heel wat over geschreven wordt. Sommige van die waarnemingen - maar lang niet allemaal - zijn paranormaal getint.
Richard schreef mij terug dat juist dat opmerkelijke verschil in waarneming 'typical' was voor zulke sightings.
Voor zulke... en andere.
UFO's, aliens, lichtverschijnselen, onbestaanbare wezens hebben de eigenschap door getuigen op essentieel andere manieren gezien te worden, veel ingrijpender verschillend dan het geval is bij getuigenverklaringen over normale gebeurtenissen, zoals een ongeluk of een misdrijf.
Zo las ik onlangs een verslag van 'John' die een UFO had waargenomen samen met drie vrienden.
Laten we ze voor het gemak Peter, Bob en Dick noemen.
John wist heel precies wat er gebeurd was. Hij herinnerde zich de UFO die een tijd hun auto op een van die verlaten Amerikaanse wegen had gevolgd. Toen de motor afsloeg was John uitgestapt, samen met de anderen en in de richting van de intussen gelande UFO gelopen. Daarna was er de bekende 'missing time', en startte de auto weer.
Peter wist heel zeker dat ze allemaal in de auto waren blijven zitten. Bob herinnerde zich geen UFO, maar wel een vreemd beest dat ze vanuit de auto hadden zien lopen, en Dick had geen enkele herinnering aan het gebeurde.
Terwijl John heel graag over het gebeurde wilde praten, waren Peter en Bob daartoe nauwelijks bereid. Dick, die niets had meegemaakt, vond het allemaal onzin.
Wie of wat ons ook ervaringen bezorgt, heeft er kennelijk belang bij ons danig te verwarren.
Dat maakt het traceren en categoriseren van ervaringen moeilijk, en de kans op ridiculisering groter.
Psychologisch heeft dat een behoorlijke impact, want iedereen die iets onmogelijks meemaakt blijft voor altijd naar een verklaring op zoek.

In 'Sub Rosa' , een e-zine dat helaas maar 6 afleveringen heeft gekend maar nog steeds te downloaden is, vind ik een artikel van Michael Grosso over de Mariaverschijningen in Medjugorje, Bosnië.
Wie de literatuur een beetje kent weet dat Mariaverschijningen niet eenduidig van hemelse oorsprong zijn.
Er zitten kantjes aan die iemands vroom geloof definitief om zeep kunnen helpen.
Gelukkig blijft dat de meeste katholieken bespaard, want wie gelooft in Maria gelooft meestal niet in UFOs. Dat is een ander circuit.
Grosso rapporteert getuigenverklaringen uit 2005, toen pelgrims wonderlijke lichten - ufo's - in de lucht zagen terwijl anderen visioenen hadden van religieuze aard. Sommigen wilden de lichten niet gezien hebben en blokkeerden de ervaring.
Ook op 13 oktober 1917, tijdens de laatste verschijning in Fatima, 'danste' de zon, zond gekleurde lichten uit, waggelde naar de aarde en steeg weer op, en liet de duizenden toeschouwers geschokt maar droog achter hoewel het pijpenstelen had geregend. Alleen microwaves kunnen dat effect hebben, en we kunnen veilig aannemen dat Maria van microwaves geen kaas heeft gegeten, noch van boodschappen die waarschuwen voor naderend onheil.
Maar wat dan?
Jacques Vallée, John Keel, Kenneth Ring en anderen in hun kielzog hebben zich gebogen over de overeenkomsten tussen onverklaarbare fenomenen die zich hardnekkig blijven voordoen.
Raakvlakken die zich uitstrekken tot ver in de mythologie en het ervaringserfgoed van de mensheid, en die in de eerste plaats bestaan uit elementen die naar hun aard al ongrijpbaar zijn: de verschillen in waarneming, de tijdsbeleving, 'dimensional shifts' , de intentie achter de verschijnselen (als die er is) . Overeenkomsten tussen fenomenen die zo op het oog geen enkele relatie met elkaar (zouden moeten) hebben. UFOs en Mariaverschijningen, Abducties en Bijna Dood Ervaringen. UFO's en Bigfoot. En ga zo maar door.
Something is messing with our mind.
Soms is het constateren van een verbindend patroon het enige wat overblijft, want dat niets is wat het lijkt, daar kunnen we in ieder geval zeker van zijn.

ZONNEWONDER

Een vriend van mij in Amsterdam heeft een buurman. Of liever: hij had er een, want de man is enkele maanden geleden overleden aan kanker. Mijn vriend heeft hem in zijn laatste weken bijgestaan, en kreeg toen het verhaal te horen van het 'zonnewonder'.

Die Amsterdammer had de zon zien draaien en wentelen toen hij enkele jaren eerder over een Amsterdamse gracht liep.

Sindsdien wist hij dat het met hem in het hiernamaals wel goed zou komen.Temeer omdat ook Paus Pius XII hetzelfde wonder had gezien, wandelend in de Vaticaanse tuinen. Maar liefst vier keer, op 30 en 31 oktober, 1 november en 8 november 1950.

Hij schreef erover in zijn dagboek, waardoor het niet meteen algemeen bekend werd. Dus de ervaring van die Amsterdammer kreeg een eerbiedwaardige back-up.Het 'zonnewonder' komt natuurlijk niet uit de lucht vallen, ook al was dat wat de zon op die momenten scheen te doen. We kunnen gerust aannemen dat de Zon niet voor de paus of een ander zijn gang door het universum zal onderbreken om zich over te geven aan frivole capriolen.
Het meest bekende zonnewonder deed zich voor in Fatima. Op 13 oktober 1917 zagen duizenden mensen, bijeen om de verschijning van Maria mee te maken, het ongewone gedrag van de 'zon' , en begrijpelijkerwijs dachten ze dat de wereld verging. Gelukkig was dat niet het geval; dan hadden we het geweten.

Er is geen reden om die wentelende zon af te doen als een collectieve hallucinatie. Mensen die zich op vele kilometers afstand bevonden zagen het ook. En reken maar dat het indruk maakte. Maar Fatima was niet de eerste keer. In Frankrijk had het fenomeen zich al in 1901 voorgedaan, en een dansende zon is na Fatima gezien in België (1933), Italië (1944, 1950, 1965, 1982), Frankrijk (1946 en 1953), Duitsland (1949 en 1959) , in Rwanda (1983) , in Medjugorje, Bosnië in 2001 en in latere jaren, de laatste keer op 2 augustus 2009.

Van Medjugorje staan filmpjes op YouTube.

Niet iedereen neemt hetzelfde waar. Sommigen zien de zon wentelen en schudden, 'dansen' zoals het meestal wordt genoemd, anderen zien een groot kruis in de lucht, of stromende kleuren die het landschap een regenboogaanzien geven.

Er worden ook kleurige bollen gezien die langzaam naar de aarde zweven, maar geen fysieke sporen achterlaten. Mensen met hele goeie ogen (en een rijke fantasie?) zien soms Maria en de hele heilige familie. Een journalist zag in mei 2001 hoe zich letters vormden in de lucht boven de dansende zon: Peace ....

Kenmerkend is dat de zon een lichtgevende schijf schijn te zijn waar men in kan kijken. Iets wat je bij de normale Zon niet hoeft te proberen. Genoeg verschijnselen dus om ons eens ernstig op het hoofd te krabben. Wat betekent dit allemaal?

Is er werkelijk sprake van een goddelijke lichtshow? Of zijn er andere krachten in het spel, UFO's, die zich met onze goedgelovigheid vermaken?Die optie is uitvoerig beschreven en geanaliseerd in boeken en artikelen, en als we alles op een rijtje zetten lijken we niet te ontkomen aan een 'alien' verklaring. Maar waarom? Wat is de hidden agenda van wie erachter zit?

Gaat u naar Medjugorje deze zomer? Vergeet dan niet omhoog te kijken.