HOLLE AARDE

Sommige denkbeelden zijn niet alleen geweldig, maar ook geweldig hardnekkig.
Zelfs in deze tijd van satelieten en Google Earth en vliegverkeer is het nog steeds mogelijk om te geloven dat de Noordpool voorzien is van een Gat.
Een gat dat toegang geeft tot een andere wereld.
De Zogenaamde Holle Aarde.
Sommigen geloven zo hard in dat Gat dat ze NASA, de CIA, de FBI, de Whatever en Co. beschuldigen van fraude.
Het Gat wordt weggemoffeld. We mogen het weer niet weten.
Ook dat is oud nieuws. Pak je overtuiging bij z'n lurven en zeg dat 'de waarheid' bedreigd wordt door de overheid.
Tja. Niet dat dat niet zo is, natuurlijk. Soms.
Soms ook niet.
Soms is de waarheid gewoon wat we zien.
En dat is bij mijn weten nog steeds een bol zonder gaten.

Over de Holle Aarde zijn duizenden boeken geschreven, door mensen die het Gat gezien hebben, die er binnen zijn gegaan, en die er alleen maar in geloven.
Zo iemand is Dr. Brooks Agnew, die al sinds enkele jaren oproepen plaatst voor funding en expeditieleden.
Erg hard wil het niet vlotten, lijkt het. De crisis zat in de weg van sponsorwerving, en een van de initiatiefnemers is intussen overleden.
Op zich een loffelijk streven om nu eens en voor al uit te maken of onze aarde nou een lollie zonder stokje is of een solide bol.
To be or not to be Hol.
Dat is de vraag, en vragen vragen om een antwoord.
Ik bewonder Dr. Brooks Agnew.
Maar speurend op internet bekruipt me het Maitreya gevoel: hij komt, maar wanneer is de vraag.
Temeer omdat de meeste zeer uitvoerige webpagina's over de expeditie niet gedateerd zijn.
Volgens enkele filmpjes op YouTube was de planning in augustus 2009. Maar daarna heerst er radiostilte.
Kan ook aan mij liggen, zoeken is makkelijk maar vinden valt niet altijd mee, op de Noordpool en op Internet.
Misschien is Dr. Brooks Agnew in het Gat gevallen en bevalt het hem beter beneden.
Daar kan ik op zich wel inkomen.

Maar toch is die holle aarde niet zomaar het zoveelste idee; het is een oud en eerbiedwaardig idee.
Punt is dat we niet weten wat zich werkelijk op grote diepte bevindt. Zo diep kunnen we niet komen.
Onze kennis gaat maar enkele kilometers de diepte in, dan houdt het op.
En dus is er volop ruimte voor speculatie.
En voor legenden, openbaringen, utopia's, conspiracy theories, UFO's, de hele mikmak.
De aardkorst is gatenkaas, en uitgestrekte gangenstelsels en grotten verbinden regionen waar mensen niet of nauwelijks zijn geweest. Steeds weer worden nieuwe ondergrondse wonderen ontdekt, en dat is vaak niet ongevaarlijk. Wat zich op de diepste diepten van onze zeeën afspeelt weten we ook al niet precies.
Laat staan dieper.

Er zijn mensen die denken dat er niet een magnetische kern is, of een vloeibare gesmolten en hete toestand, maar een centrale zon in het midden van de holle aarde. Er zijn ook mensen die geloven dat de Maan en sommige andere planeten hol zijn.
Jan Lamprecht heeft daar een massief boek over geschreven: Hollow Planets.
De Maan klinkt als een klok als je er van grote hoogte de trap van een raket op laat donderen.
Schijnt.

Zolang we niet werkelijk weten wat zich onder onze voeten bevindt, kan het geen kwaad erover na te denken en niets bij voorbaat uit te sluiten. Alles is mogelijk, ook het onmogelijke...soms.

Wie meer wil weten - hij raadplege internet.

MAANGEDOE

Onze maagdelijke maan, die al zoveel jaren trouw z'n rondjes draait en rond wie zoveel mooie liefdesliedjes en verhalen zijn ontstaan, is behoorlijk controversieel aan het worden.
Sinds we er in 1969 de eerste stap op zetten heeft de controverse Amerikanen verscheurd in mensen die blij waren en mensen die wat te kankeren hadden. De laatsten noemt men 'conspiracy buffs' , en in veel opzichten kan ik ze geen ongelijk geven, hoewel ik nooit een moment heb getwijfeld aan de echtheid van de maanlandingen.
Kom op zeg! Je kunt wel overal aan gaan twijfelen. Wat een onzin.

Maar wat NASA ons niet heeft verteld en wat nu de laatste jaren pas naar buiten siepelt zijn de UFO's die door astronauten zijn gezien, onderweg naar de Maan en op de Maan.
Kennelijk was er al iemand vóór ons.
Kennelijk mochten wij dat niet weten.
Kennelijk is er meer aan de hand.

De Maan staat op een afstand die akelig precies is, als je bedenkt dat een paar duizend kilometer meer of minder dichtbij de Aarde een groot verschil zou hebben kunnen maken voor eb en vloed en nog zo een paar dingen.
Dat is op z'n minst toevallig.
De Maan maakt een typisch geluid voor een brok steen: hij klinkt als een klok als er iets zwaars van enige hoogte op wordt gedumpt.
Alsof ie hol is, en van metaal.
Dat is op z'n minst vreemd.
De Maan gaat door voor een van de Aarde losgeslingerd brok steen, ooit, lang geleden.
Maar het is gebleken dat maangesteente een miljard jaar ouder is als dat van de Aarde.
Dat is op z'n minst merkwaardig.

De Amerikaan Christopher Knight schreef een boek met de uitdagende titel: "Who Built the Moon?"
Daarin zet hij alle merkwaardigheden maar ook de overlevering en de waarnemingen op een rijtje en trekt daar de conclusie uit dat onze Maan een kunstmatige sateliet is die 'ooit' in een baan om de Aarde is gebracht.

Zou zomaar kunnen.

Hoe dan ook, internet staat vol met foto's die te denken geven. NASA heeft al heel wat kiekjes gemaakt, en ook (amateur) astronomen zien sinds jaar en dag dingen die men op en in de buurt van een dood brok steen niet zou verwachten.
Dus misschien is de Maan al een tijdje bewoond. Zo'n paar miljoen of miljard jaar.
Heremetijd.

Maar nu wordt het pas echt schokkend.
Een paar dagen geleden verscheen er een bericht en een foto van een constructie die opvallend doet denken aan een swastika. Dat plaatje deed de ronde op internet en op de forums van conspiracy buffs.
Nazi's op de Maan?
We weten dat die rotzakken tegen het eind van WWII aardig op weg waren met hun vliegende schotels, en misschien hebben de grootste boeven toen een enkeltje Maan geboekt?
En wonen ze daar nu in een swastika, als Sauron in Mordor?

Maar dan blijkt dat we nergens op kunnen vertrouwen.
Zelfs niet op de Maan. De swastika is gefotoshopt, en gebruikt voor het promoten van een film: Iron Sky.
Hè, gelukkig maar.
Aliens is tot daar aan toe, maar met de bewaarders van Hitlers erfgoed wil ik niets te maken hebben.
Niet hier op aarde, en niet op de Maan.

CHELM VERLICHT DE NACHT

uit Ellen Frankel: The Jewish Spirit

Chelm is een werkelijk bestaand dorp in Polen. In het Oost-Europese Jodendom ontstonden veel verhaaltjes rond de inwoners van dat dorp, die er een heel eigen logica op na hielden. Chelm is daardoor in de joodse literatuur een begrip geworden.

De Wijzen van Chelm zijn niet erg snugger, maar hun oplossingen bezitten een letterlijkheid die ze bijna wijs maakt. Ze leren nooit van hun ervaringen maar blijven creatieve oplossingen bedenken voor de meest gewone problemen. Nog altijd zijn er joodse schrijvers die nieuwe verhaaltjes toevoegen aan het grote bestand: Chelm blijft inspireren.

Hier is een zo'n verhaal:

De Chelmieten hadden het niet zo op de nacht. Als het donker was vielen ze nogal eens en dan braken ze
armen en benen. Op een dag hoorden ze iemand uit Vilna (een Poolse stad) vertellen dat daar de nachten minder donker waren. De gemeente- raad kwam bijeen en brak zich het hoofd.
Tenslotte besloot men te wachten op een maanlichte nacht.

En wat een nacht was dat! De nacht der nachten!

De maan scheen zo prachtig dat het dorp uitliep voor het zegenen van dat prachtige maanlicht.
Toen zagen sommigen hoe de maan werd weerspiegeld in een emmer water, en ze haasten zich om de houten emmer met een deksel af te sluiten en die stevig vast te nagelen.
Zo. De maan kon niet meer ontsnappen.

Maar toen werd het weer donker: nieuwe maan.

Op een stikdonkere nacht wrikten de Chelmieten de deksel van de emmer om hun maan eruit te halen. Maar de maan was verdwenen.
"Oivevoi", klaagden de inwoners van Chelm, "iemand heeft onze maan gestolen!"