WORTELMENS

En dan dit: een Chinees uit de Shandong provincie was aan het inkopen doen en zag deze wortel in een groetenstalletje.
Hij kocht de 30cm lange wortel voor 600 yuan, ongeveer €50.-
Niet goedkoop, maar dan heb je ook wat.
Volgens de koper heeft hij niets gedaan aan het wonderlijk voorkomen van dit wortelpaar, dat afkomstig is van een plant die medicinaal wordt gebruikt in China, vooral voor de verlaging van cholesterol.
Toeval? Grapje van moeder natuur?
In ieder geval ziet het paar er gezellig uit.

En ook nu weer is dit niet een unicum.
Wie Harry Potter heeft gelezen of gezien is bekend met de 'mandrake root' , de wortel van de mandrake, 'alruin' of ook wel 'mandragora' plant die in de oudheid en de middeleeuwen werd gebruikt voor magische praktijken , en waaraan veel wonderen werden toegeschreven.
Wel deed je er goed aan om was in je oren te stoppen als je een mandrake wilde ontwortelen, want de plant kon ijselijk gillen.
Volgens de overlevering ontstond de plant wanneer het zaad van een gehangene op de grond drupte.

De Romeinse naturalist Plinius de Oude (23-79 A.D.) had handige tips voor het opgraven van een mandrake wortel: zorg dat hij net even boven de grond uitsteekt - en bind dan je hond eraan. Stop was in je oren en loop weg. De hond zal je volgen, de wortel uit de aarde trekken en inplaats van zijn baas sterven.
Daarna kan de wortel helemaal zonder risico gehanteerd worden.
Wat een opluchting.

HAARGRENS

In China gebeuren vreemde dingen.
Misschien hebben we het wel ergens gelezen: in 2007 is er een steen gevonden.
Nou is dat op zich niet ongewoon, natuurlijk.
Maar deze steen moet hebben gedroomd dat hij een dier was. Of misschien wel een mens.
De 30 cm lange, gladde muisgrijze steen heeft 15cm lange haren, en ze schijnen, onder de juiste condities, te groeien.
Het haar is grover dan menselijke haren, en tussen steen en haar zit een dun laagje 'huid' .
Hij werd gevonden ergens op een strand in China en bevindt zich na een oponthoud in Chengdu nu in een vitrine in een gebouw in Beijing.
De waarde van de steen is meer dan een miljoen dollar.
Hairy is niet enig in z'n soort; er zijn nog twee andere exemplaren, beide in een museum in Taiwan. Of die haren misschien een andere kleur hebben is onbekend.
Natuurlijk lijkt het een grap, maar de grens tussen levende en dode materie is niet te trekken. Wie weet kwamen harige stenen vroeger wel vaker voor. In principe niet gekker dan vleesetende planten of de vele vormen van leven die kenmerken hebben van zowel planten als dieren.

Wonderlijk genoeg heb ik zelf een minuscule uitvoering van deze steen: een behaarde zandkorrel.
Ik verzamel zand, en dat komt tot mij uit alle windstreken. Onder de microscoop ontdekte ik eens een zwartbehaarde korrel. Helaas besteedde ik er te weinig aandacht aan, hoewel ik er ergens een foto van moet hebben, tussen duizenden andere foto's. Maar na het ontdekken van dit Chinese steenhoofd ben ik gaan nadenken.
Maar vind maar eens een zandkorrel terug.....

SILLY WALKS

Van de bushalte op weg naar huis werd mijn pad vorige week gekruist door een oudere mevrouw die datzelfde pad in zijwaartse richting, als een krab, aflegde. Zo nu en dan hief ze haar armen en maakte een sierlijke, hoewel trage, pirouet.
Vriendelijk glimlachte ze in mijn richting, en ik deed alsof zijwaartse mensen heel gewoon zijn.
Tenslotte - wie zijn eigen ding durft te doen in aanwezigheid van normale mensen heeft recht op sympathie.

Daar moest ik aan denken toen ik een stukje las over China, dat in de jaren 90 in beweging kwam.
Een Amerikaanse journalist schrijft over zijn ervaringen.
Wandelend door een park ergens in China werd hij snel genaderd door andere wandelaars: achterstevoren.
Want sinds iemand heeft bedacht dat achterwaarts lopen en zelfs achterwaarts joggen gezond is en helpt tegen rugpijn en verstopping, is die manier van voortbewegen een rage geworden.
De journalist verklapt dat hij vooral 's morgens liefhebbers tegenkwam van boomstoten, handflappen, Orang Utan waggelen, borstbonken, armswingen en ganzepas lopen.
Wat hem onmiddellijk deed denken aan Monty Pyton's Ministry of Silly Walks; hilarisch.

Intussen is die gekkigheid wel weer wat bedaard, zoals met alle hypes onherroepelijk moet gebeuren.
Mensen die nu China's parken bezoeken vinden daar wel heel veel mensen die Tai Chi en Qi Gong beoefenen en het gezellig hebben met elkaar, maar de hobbyisten van extreme bewegelijkheid lijken andere occupaties gevonden te hebben.
Misschien komt het nu onze kant op, en was mijn zijwaartse mevrouw een voorloper.

SCHOLAR'S ROCKS

Door mijn interesse in geologie stuit ik soms op fenomenen die niet algemeen bekend zijn.
We kennen allemaal de Bonsai, het Japanse kunstmatig kleingehouden boompje dat tegenwoordig ook al voor een paar tientjes in tuincentra te koop is. De natuur in huis, en liefst een beetje exotisch.

De Chinezen zijn van oudsher liefhebbers van bizar gevormde natuurlijke stenen.

Uit die liefde ontstonden in de Ming Dynastie (14 tot 17de eeuw A.D.) de z.g. ' Scholar's Rocks' : stenen die in een gestileerde tuin werden geplaatst, of een kleiner formaat dat net als de Japanse Bonzai op een plateau werden gezet, speciaal voor dat doel gemaakt van een mooie houtsoort.

Zulke stenen, 'Gongshi' in het Chinees, werden gekozen om hun structuur, vorm en kleur, en waren een voorwerp van schoonheid en spiritualiteit. Men zag ze als een stuk bezielde natuur, vandaar dat ze ook wel ' Spirit Stones' genoemd worden. Vaak werden ze gebruikt als focus voor meditatie, en hun ouderdom en verweerde uiterlijk inspireerde dichters, schilders en filosofen. Veel Gongshi hebben een grillige vorm en weer en wind hebben hen voorzien van holtes en gaten die een bepaald ritme geven aan hun visuele schoonheid.

Al die eigenschappen symboliseren verschillende lagen in de contemplatie van de natuur in en buiten de mens.

Tegenwoordig zijn ze vooral nog een kostbaar verzamelobject.

Op internet is er veel over te vinden.