INTO THIN AIR

Iemand gaat tijdens zijn vakantie op Bali een pakje cigaretten halen en komt niet meer terug.
Zijn vrouw waarschuwt de politie. Jarenlang onderzoek levert niets op. De man is weg. Opgelost.
Hij had geen reden om te verdwijnen. Hij kan niet ongemerkt van het eiland afgevaren zijn. In de omgeving van het hotel heeft hij geen ongeluk gehad, noch, voor zover men kan nagaan, ergens anders. Een verklaring wordt nooit gevonden. De man ook niet.

Dit bizarre geval speelt een jaar of 20 geleden en ik heb het niet uit een tabloid, maar van iemand die er persoonlijk bij betrokken is geweest.
Het staat niet op zichzelf. Ieder jaar verdwijnen er duizenden mensen zonder een spoor achter te laten en zonder aantoonbare reden om de benen te nemen. Een deel wordt teruggevonden, dood of levend.
Een ander deel niet.

Misschien herinneren we ons nog dat geval van een paar jaar geleden. Een plezierjacht wordt ergens in de buurt van Australië ontdekt zonder opvarenden. Niets wijst op een overval, entering, paniek, geweld of een andere menselijke oorzaak. Geen storm, geen plotselinge hoge golven, geen drijvende lichamen.
Alles op de boot is intact, en alsof er niets is gebeurd. Maar de eigenaar en de opvarenden worden nooit teruggevonden. Weg.
Waarheen?

Aan vreemde gevallen geen gebrek, en de bekendste : de Marie Céleste, de Bermuda 'Triangle' , Kolonel Amhurst,
zijn all over internet en in vele variaties in boeken te vinden. Hoe betrouwbaar de details van die verhalen zijn is altijd de vraag. Wie ze naast elkaar legt ontdekt nog wel eens verschillende versies. Maar dat neemt niet weg dat mensen, schepen, vliegtuigen heel letterlijk spoorloos kunnen verdwijnen.

Dan lees ik dit bij Charles Fort: In het stadje Clavaux in Frankrijk waren in 1842 twee meisjes getuige van vallende stenen, op de typische poltergeist manier: warm, langzaam, en out of nowhere.
Ze haalden hun ouders erbij, en toen begon er een plotselinge wervelwind aan ze te trekken. De kinderen werden opgezogen en alleen onmiddelijke actie van de ouders belette de kinderen 'van verdwijning in de stratosfeer als heliumballonnen', Schrijft Fort.
Die mensen hadden nog een tijd wat om over te praten.
Zulke dingen doen denken aan een tractor-beam uit StarTrek.
Iemand meldt dat hij in New Mexico een koe heeft zien opzuigen richting UFO. Mensen vertellen onder hypnose dat ze een UFO ingezogen werden om vervolgens later weer te ontwaken op dezelfde plek of een andere plek, maar minus hun herinnering wat ze in de missing time hebben gedaan. Martin Caidin meldt zulke gevallen van piloten in 'Ghosts in the Air' en andere boeken.

De vraag is dus: wat en wie hangt er boven ons en haalt zo nu en dan een geintje uit?
Om dan de verzamelde objecten weer te laten vallen in een van die vreemde regens van vissen, stenen, kikkers, bloed?
Om Charles Fort nogmaals te citeren: "I think we're property".
Are we?

MIST EN WOLKEN

In een Fortean Times uit 1993 lees ik een kort berichtje:

"Het Baci bos bij de stad Cluj in centraal Roemenie is de focus van veel UFO rapporten. Ergens in 1992, volgens een Roemeense krant, wandelden Zoltan Frenc en zijn schoonzoon in het Baci bos. Het was mooi weer, de hemel was helder, maar de zon scheen ineens bleker te worden. De schoonzoon begon wat sneller te lopen, en Frenc verloor hem uit het gezicht. De wind stak op, en een dichte mist daalde neer. Frenc's ogen begonnen te steken.
De mist trok snel weer op en de zon scheen weer - maar de schoonzoon was verdwenen.
Een zoekactie door dorpelingen en de politie had geen resultaat."

Zo'n verontrustend berichtje lijkt misschien onzinnig. Maar het past precies in de vele getuigenverklaringen die spreken van plotselinge mist, wolken die komen en gaan en soms tegen de wind in drijven, en vreemde verdwijningen.

Paul Stonehill schrijft in FATE, May 2007, over verdwijningen in de provincie Sichuan. In de Heizhu vallei, plaatselijk bekend als de 'Valley of Death' , gebeuren onverklaarbare dingen. De Yi, de inheemse bevolking van de vallei, waarschuwen dat men zacht moet spreken om de 'berggod' niet wakker temaken. Want dat kan leiden tot het ontstaan van een dikke mist die het leven bedrijgt en mensen en dieren laat verdwijnen. Verhalen over zulke gebeurtenissen doen al eeuwen de ronde in de Heishu vallei, maar ook recent zijn er expedities, soldaten en burgers verdwenen. Zo'n mist kan enkele dagen blijven hangen, en er komen vreemde geluiden uit en sommigen rapporteren het voor UFO ontmoetingen zo gebruikelijke verlies van tijd.

Wolken zien er onschuldig uit, en gelukkig zijn ze dat meestal ook. Bovendien zijn ze prachtig.
Maar sommigen zijn niet te vertrouwen. Het lijken wel mensen; vol verrassingen.
Wij slaan er William Corliss op na, die onvolprezen opvolger van Charles Fort, die alles wat vreemd en onverklaard is uit wetenschappelijke tijdschriften plukt. Moge hem een lang leven beschoren zijn, want zijn werk is nooit klaar.

18 Augustus 1870. Engeland.
(....) De lucht was heel helder, maar in de verte was een donderbui actief. Ik zag lichtgevende dunne spaken (onder de wolken) die schenen te roteren, en lange tijd in dezelfde positie bleven.

1 november 1937. Het Kanaal.
Een piloot neemt een grote stapelwolk waar. Vanuit de basis van de wolk komen zijn horizontale stralen te zien, vanuit een middelpunt.

Een goeie verklaring is er niet.

nog wat:

Juli 1932, Cache Lake, Ontario
"Het was een kille ochtend, en de hemel was zwaar bewolkt. Mijn aandacht werd getrokken door een rommelend geluid uit het westen, alsof er een donderbui aankwam. terwijl ik bleef kijken kwam er boven de bomen aan de overkant van het meereen hele lange, smalle wolk aanzetten die op een regenwolk leek. Hij bewoog zich in breedterichting voort en het rommelend geluid kwam overduidelijk uit deze wolk, die naar schatting 70m lang was.
Terwijl de wolk dichterbijkwam werd het stationaire geluid steeds harder. Hij passeerde over mijn hoofd, en er kwam geen regen uit, noch zag ik iets van electrische ontlading die vaak in donderwolken te zien is."

Gelukkig is deze meneer niet onverwachts verdwenen.

Op internet vind je veel speculaties over UFOs die zich verbergen in wolken.
Als ik een UFO was en ik wilde me niet laten zien, zou ik dat ook doen. Het ligt voor de hand.
De vraag is of iedere vreemd uitziende wolk een UFO is.
Zeer waarschijnlijk niet.
Bovendien is het in de eerste plaats de vraag wat een UFO is, en ook daar is geen eenduiding antwoord op. Maar laten we daar niet over beginnen.

uit Charles Forts 'Book of the Damned:
22 maart 1870, bericht een metereologisch journaal, zien zeelieden een afwijkende wolk, rond, met wat onwolkige details in het centrum.
Men staart en speculeert. Het ding is lichtgrijs, maar hangt lager dan de rest van de wolken. En het beweegt zich tegen de wind in. Een half uur lang blijft die wolk zichtbaar, tot het te donker werd om hem verder te volgen.

Al eerder schreef ik over de wonderen van Seton, Washington. Een fragmentje in dit verband:
22 mei 1992
Enkele bezoeker aan de kerk van Seton zijn op weg naar huis als ze een heldere witte wolk zien met een kleurige band in het midden. Ze merken op dat het een prachtige wolk is, anders dan de omringende wolken. De wolk hangt laag en stil boven de weg.
Ze rijden er onderdoor (!) en de wolk blijft achter.

Nog een voorbeeld van merkwaardige wolk, eentje die niets laat verdwijnen maar wel iets laat vallen.

September 1814, Agen, Frankrijk.
Een kleine witte ronde wolk die tijdens het voortdrijven ineens begint de draaien en zich snel naar het zuiden beweegt.
Oorverdovende rommelende geluiden komen er uit die wolk, en dan explodeert hij in een regen van rotsblokken en stenen.

Of deze: Forest Hill, Arkansas, in 1847:
De hemel was helder, maar in de middag vormden zich plotseling turbulente wolken die eruit zagen "als een pikzwarte deken, van boven af verlicht door rode toortsen."
Een luide explosie klonk die huizen door elkaar schudde en de kerkklok deed luiden, terwijl er een vlammend lichaam naar beneden kwam dat net buiten de stad in de aarde drong. Daar maakte het geval een gat van bijna 3 m. diep en meer dan 60 cm breed.
De steen die op de bodem van de put werd gevonden was gloeiend heet. De lucht was intussen weer opgeklaard.

Heel ongebruikelijk gedrag voor een wolk.
Hier nog een:

Hutchinson, Minnesota, 1897.
Een lichtgevende cumuluswolk die vanuit het oosten komt aanzetten. Als de wolk boven het stadje is, valt er een lading insecten uit van dezelfde species. Dat gebeurde ook al in Macerata, Italië, in 1897: Uit bloedrode wolken daalden duizenden insecten neer die de bewoners van die streek nooit eerder hadden gezien. Blijkbaar was 1897 een goed insectenjaar.

Dit geeft allemaal te denken.
Ook in verband met vreemde verdwijningen, zoals die van de bemanning van de overbekende Marie Celeste, of van dat zeilbootje ergens bij Australië dat een paar jaar geleden verlaten werd aangetroffen.
Waar blijven die mensen? Worden die in een andere dimensie uitgestort?
Even nieuws, snel vergeten, maar ik zou het toch wel willen weten.

PELIKANENREGEN

Iedere Fortean kent en bepeinst de regens van vissen, kikkers en salamanders die zo onverwachts uit de lucht komen aanzetten en landen in iemands achtertuin, om van hete stenen en hagelstenen met vreemde inscripties nog maar niet te reppen.
De Fortean literatuur staat er bol van en Charles Fort heeft zich er danig vrolijk over gemaakt.
De leunstoelwetenschappers hebben steeds weer wijs geroepen dat het wervelwinden of tornado's zijn die we voor het gerecht moeten slepen.
Maar het ontvreemden van een specifiek gedierte uit z'n natuurlijk habitat door een tornado is voor iedereen, behalve voor die wetenschappers, een bedenkelijk gebeuren. Want waar zijn dan de andere beestjes, de modder, de rotzooi, de planten gebleven. Een tornado kan behoorlijk selectief zijn in wat hij omblaast of niet, maar alleen de kabeljauwen of de stekelbaarsjes, en niet de dikkopjes en de waterplantjes, dat lijkt op het soort theorie waar niemand wijzer van wordt, omdat hij nergens antwoord op geeft.
Maar zo gaat dat, en Fort zou nooit een punt gehad hebben ware het anders geweest, en dat zou ons een hoop hebben ontnomen.
Maar nu, in Fortean Times, 1ste Jaargang, 1976, valt mijn oog op een regen van pelikanen.
Da's weer eens iets anders. Pelikanen laten zich niet zo makkelijk door wervelwinden overvallen, stel ik me voor.
Die zien de bui wel hangen.
Maar in dit geval, op 13 april 1974, kwamen er boven Texas een stuk of 90 uit de lucht vallen in lake Waco, en korte tijd later nog weer 33. Dat moet een ernstige aanslag op de pelikanenstand zijn geweest.
Volgens getuigen vlogen ze buitengewoon hoog. Enkelen hadden een gebroken vleugel, de rest viel gewoon omlaag als de spreekwoordelijke baksteen. Heel ongebruikelijk voor pelikanen die het vliegen goed beheersen.
Er waren winden, ja, en ook stormen in de buurt. En natuurlijk was dus de verklaring...je begrijpt het al.
Maar net zo als bij de vissen en stenen en schildpadden en kikkers vragen wij ons af.....

HEMEL....

Kom ik een film tegen op YouTube die na moeizaam geladen te zijn een 9 minuten spectakel laat zien vanaf Rapa Nui, ofwel Paaseiland.
In november 2003 was daar behalve een totale eclips van de maan ook een 'harmonische concordantie' te zien van verschillende planeten.
Terwijl de groep aan het mediteren was legde filmapparatuur een schouwspel van diamantvormige lichten vast, en een heldere straal die uit de hemel kwam.
"Een straal van omhoog zij vernamen", zegt het kerstliedje.
Daar moest ik aan denken terwijl het op Rapa Nui snel donkerder werd.

Boven ons hoofd tekenen de goden ons lot.
In oude kronieken vinden we verslagen van hemelse voorspellingen in de vorm van lichten, metereologische verschijnselen, UFOs, heiligen, kruisen en kometen, maar ook vluchten van vogels die als gunstig of juist niet geïnterpreteerd werden.
Aan sommige verslagen is geen touw vast te knopen.
Bij gebrek aan camera's en telescopen...wat hebben die mensen toch gezien?
Houvast aan het hemelruim - vreemd genoeg een bolwerk van ongewisheid.

Boven de Duitse stad Neurenberg moet op 14 april 1561 een spektakel te zien zijn geweest, want verschillende houtsneden en schilderijen laten een hemel vol met vallende voorwerpen en zwarte en rode bollen zien.
Het eind van de wereld leek nabij, maar dat bleek mee te vallen. Wat was het? Een meteorietenregen?
Die zijn vrij normaal, we kennen ze allemaal in augustus, niet iets om over naar huis te schrijven.
Maar wat dan?

De Russen maken het wel heel bont.
PRAVDA heeft in 2006 een artikeltje over een filosoof en raketexpert, Konstantin Tsialkovski, die in 1928 na een dag hard werken zijn balkon opstapte en drie russische letters aan de horizon zag hangen. Van reclamevliegtuigjes kon toen nog geen sprake zijn. Tsialkovski tekende op wat hij zag, en brak zich het hoofd over de mogelijke betekenis. Zonder twijfel een diepe.
In 2001 was het weer raak boven de Soviet unie: tekens, cijfers en symbolen sierden de luchten, die eruit zagen als een schoolbord waarop een reus cryptische boodschappen had achtergelaten.
Aldus Pravda.

In 1939 zagen verschillende mensen 'jumping stars' , volgens een bericht in 'Popular Astronomy' van die dagen.. Niet het gewone gezichtsbedrog dat optreedt als je een ster fixeert, maar gespring, geval en gedraai dat de bewegingsmogelijkheden van een nette ster ver overschreed.
Gezien door professionals. Net als in 1888, toen dat verschijnsel zich ook al voordeed.
Hm. UFOs? Net als bij het 'Zonnewonder' van Fatima enzo?

Ik sla er Charles Forts verzamelde werken op na.
Die maakt melding van een 'bloedrode zon' en 'groene maan' als teken van een komende aardbeving.
Oplichtende hemelen. Vurige stralen. Exceptionele zonsondergangen. Boodschappers van naderend onheil.
En dan: vreemde lichten in het sterrenbeeld Orion ten tijde van de uitbarsting van de Etna in 1872.
Niet direct een aantoonbaar verband. Het licht verschijnt bij de opkomst van Orion, en loopt mee langs de hemel met het sterrenbeeld.
"The Glare", schrijft Fort, "that seemed to be in Orion, was in Orion".

Tja.

DE GEEST VAN CHARLES FORT

In het kader van deze blog is het misschien handig om wat achtergrondinformatie te geven over twee reuzen in het veld van 'Weird' .
Allereerst is daar Charles Fort (1874-1932), de man die een groot deel van zijn leven doorbracht in de British Museum Library en de New York Public Library, speurend naar berichten die de meeste wetenschappers niet kunnen boeien, maar die daarom des te interessanter zijn.
Fort verzamelde duizenden knipsels uit tijdschriften en kranten vanaf de 19de eeuw, en bracht die samen in vier onderkoeld komische boeken die nu in één band verkrijgbaar zijn: The Complete Works of Charles Fort.
Helaas niet vertaald, en ook niet te vertalen in het Nederlands zonder Fort tekort te doen.
Fort dreef de spot met wetenschappers die overal een oordeel over hebben zonder uit hun luie stoel te komen, en wreef hen de feiten in. Deze wereld is gekker dan we denken. Er gebeuren nou eenmaal veel dingen waar niemand (nog) een verklaring voor heeft, en uit gemakzucht de feiten afwijzen lost die raadsels niet op.
Fort was de luis in de pels van 'scientism' ; quasi-wetenschap die met echte, open wetenschap niets te maken heeft, maar desondanks de scene beheerst, toen, en nu.
Hij was een voortrekker, hoewel hij zichzelf niet zo zag. Nog tijdens zijn leven, in 1931 werd de Amerikaanse 'Fortean Society' (nu International Fortean Organisation, or INFO http://www.forteans.com/ ) opgericht, maar Fort moest daar niets van hebben. Hij was een eigenzinnig mens en een eenpitter. Aanhang beschouwde hij met dezelfde argwaan als het wetenschappelijke establishment.

Velen traden in zijn voetsporen. Het Engelse blad Fortean Times Magazine nam Fort's naam om de inhoud te dekken, maar ook andere bladen zoals bijvoorbeeld het aloude Amerikaanse FATE en het nieuwere Engelse Paranormal Magazine begaven zich op de weg die Fort zo succesrijk was ingeslagen. Fort liet zijn sporen achter in films en boeken, SF en Fantasy.
Over deze uitzonderlijke man zijn meerdere boeken geschreven. Het meest recente en best gedocumenteerde is dat van Jim Steinmeyer: Charles Fort - The Man who Invented the Supernatural (2008)

De interesses van Fort zijn het meest systematisch overgegaan op fysicus en raketspecialist William R. Corliss (1926- ...).
Corliss, nu bejaard en nog steeds niet doende met een computer, heeft een ontzaggelijk stuk werk verricht door op zijn eigen manier al die berichten te verzamelen die Forts gevoel voor absurditeit zo prikkelden.
Corliss deed het anders: hij liet zijn eigen mening achterwege en stelde met zijn vondsten enige tientallen 'Source Books' , 'Catalogs' en 'Handbooks' samen waarin categorisch alle berichten rond bepaalde fenomenen zijn samengebracht. Naslagwerken op onderwerp, geen vermakelijk leesvoer. (▼ mijn eigen volledige verzameling)
Bij Corliss geen ironie: hij is en blijft een wetenschapper die het establishment niet zoekt te bestrijden, ook al doet hij dat in feite wel door zoveel waanzin samen te brengen. Corliss heeft geen hidden agenda, hij verzamelt alleen.
Maar wie de moeite neemt om in zijn boeken te duiken en het getypte lettertje te trotseren komt schatten tegen.
Het mooiste is dat alle weirdness die ons nu onder ogen komt, meestal talrijke precedenten blijkt te hebben in vroeger jaren. En meer dan dat. Het houdt niet op. Duizenden en duizenden berichten uit voornamelijk wetenschappelijke en gespecialiseerde bladen, kleine berichtjes en grotere artikelen van alles wat de wetenschap niet kan verklaren of wat gewoon gezien is en door deskundigen genegeerd.
Op zijn site staan veel artikelen en zijn hele bibliografie. http://www.science-frontiers.com/sourcebk.htm

Als William er niet meer is ...wat moeten we dan beginnen?