DENKEN

Bladerend door New Age boeken en kijkend op gelijkgestemde sites treft het me dikwijls dat men een hoop wijze raad heeft voor elkaar, die in het kort hierop neerkomt: alle wijsheid is te vinden in jezelf.
Om jezelf te kunnen 'realiseren' dien je te mediteren, te voelen, en de weg van je hart te volgen. Daarbij dien je dan ook je hoofd minder te gebruiken omdat anders de rest niet tot z'n recht kan komen.
Dan, wordt ons steeds weer beloofd, zal het een stuk beter met ons gaan.

Alsof denken en intelligentie vieze woorden zijn.
Hoewel ik in principe best respect wil hebben voor mensen die zichzelf en de wereld zo eenvoudig weten uit te leggen, word ik er ook behoorlijk kriegelig van. Ik hou niet van mensen die me vertellen dat denken mijn groei in de weg zit. Sterker nog: ik ben ervan overtuigd dat ze ongelijk hebben.
En wel om verschillende redenen.
Een klein uitstapje naar de spirituele grootheden uit onze spirituele geschiedenis laat zien dat mensen als Jezus, Boeddha, Yogananda, Theresa van Avila, Dag Hammarskjöld, Carl G. Jung en Frère Roger van Taizé, om er maar een paar te noemen, bijzonder intelligente mensen waren. Zij zouden hun boodschap, methodes, wijsheden en leringen niet hebben kunnen verspreiden als ze niet een diep inzicht hadden gehad in de menselijke natuur, in traditionele methodes en moderne psychologie, en geen creatieve en scherpe denkers waren geweest.
Hetzelfde geldt voor mensen die nog leven, zoals Eckhart Tolle, Ken Wilber, de Dalai Lama en Thich Nhat Hanh.
Blijkbaar gaan die twee - denken en contempleren - uitstekend samen.

Daarentegen ben ik bij typische New Age typen nooit een heldere denker tegengekomen. Integendeel: verwardheid, vaagheid, gebrek aan logica, oppervlakkigheid en zelfoverschatting zijn bij velen opvallend aanwezig.
Over 'die wetenschappers' wordt met minachting gesproken, alsof men ooit zelf met wetenschap te maken heeft gehad.
Van enige algemene ontwikkeling is meestal geen sprake, want wie alles in zichzelf zoekt hoeft geen boek te lezen dat nieuwe gezichtspunten stimuleert en geen enkele intellectuele inspanning te verrichten.
Wat vaak wel goed is ontwikkeld is het zakelijk instinct. Sommigen zien er geen been in een praktijk in het een of ander te beginnen met minimale kennis van zake, en voor hun diensten behoorlijk wat geld te vragen.

Als we geloven dat we onze 'uitrusting' met een doel mee hebben gekregen, dan is het dwaas om te roepen dat we de helft in de afvalbak moeten dumpen om te kunnen genieten van de andere helft.
Beide hersenhelften zijn ons kostbaar erfgoed.
Wie niet denkt verliest. Net zoals iemand die alleen maar denkt en zijn intuïtie en creativiteit laat liggen, verliest.
De wérkelijk grote geesten lieten niets liggen; zij bouwden voort op wat anderen hen geleerd hadden, en kozen daaruit hun eigen inspiratie.
Zij waren zich bewust van waar ze vandaan kwamen, van hun eigen culturele en spirituele geschiedenis.
Wij kleine zielen kunnen ons daaraan optrekken, wanneer we tenminste die moeite willen nemen.
Het is NIET allemaal in onszelf te vinden. Dat is een hardnekkig misverstand. We zijn geen eiland, op wonderbaarlijke wijze geïmplanteerd met universele wijsheid; we bevinden ons in de schaduw van hen die ons voorgingen, en van hen die na ons komen.
Voor wijsheid moet gewerkt worden. Het komt niet uit onze navel.
Bij het vervullen van onze persoonlijke opdracht zijn onze hersens onontbeerlijk.
De geschiedenis van hen die ons de weg kunnen wijzen, bewijst het.

OD(D)

Dit is een bericht uit Het Toekomstig Leven van 1901, dat het weer overgenomen heeft uit een duits tijdschrift.

In dit aan merkwaardigheden zo rijke tijdschrift breekt dit stukje een record.

Voor wie niet op de hoogte is met spiritistische theorieën: tijdens séances werd niet alleen gebruik gemaakt van de energie van een medium maar was ook de energie van de aanwezigen van groot belang om het medium te ondersteunen en uitputting te voorkomen. Door elkaar een hand te geven en de kring niet te verbreken werd die energiestroom opgewekt en in stand gehouden.

Maar blijkbaar was dat niet altijd genoeg.....zoals blijkt uit het verhaal hieronder.

Het enige commentaar dat hier past : “This is REALLY Odd!”

In het ‘Zeitschrift für Spiritismus’ van 13 Jan. 1900 komt een artikel voor, getiteld “Hansel und Gretel, und die alte Hexe”. Daarin wordt, behalve de okkulte beteekenis van het sprookje, de vraag besproken vanwaar men het Od zal verkrijgen, benoodigd voor manifestatiën, als de mediamistische kracht van het medium niet voldoende is.

Men heeft aan planten-od gedacht, aan od-machines.

Aan de omstandigheid echter, dat de kinderwereld overbodig od in ruime mate bezit, is slechts weinig gedacht.

Zonder het kind te benadeelen zou het veel od aan de geestenwereld kunnen afstaan, dat toch van zijn kant nutteloos – niet tot versterking van het kind, maar veeleer tot zijn schade – verspild zou worden.

Vandaar ook het oude bijgeloof, dat men gewichtige zaken enkel in bijzijn van kinderen moet ondernemen, loten in tegenwoordigheid van een kind koopen, voor booze geesten, onweer, enz. bescherming bij kinderen zoeken.

Hoe echter het od bij kinderen te exterioriseeren zij, is eene andere vraag; de magnetiseurs en vertegenwoordigers der psychische kracht hebben hier allereerst het woord. Men zal er tegen aanvoeren, dat het kind het od tot eigen welzijn en voor zijn groei behoeft.

Doch daarop wordt geantwoord, dat het kind daarvoor geen od hoeft te exterioriseeren, dat het veeleer zijn overtollige levenskracht voor een paar goede woorden, graag te allen tijd door “handjes geven”, “kusjes geven” aan zijn omgeving , vooral aan zijn ouders afstaat.

De ouders weten, zegt de schrijver, zeer goed waarom zij hunne kleintjes zoo liefhebben. Overigens kan een ieder, die maar eenigermate sensitief is, zich daarvan overtuigen. Kinderen toonen zich – als ze gezond en vrolijk bij hun spel zijn, dikwijls de deugdelijkste magnetiseurs.

Het overgelukkige, altijd vriendelijke kind, dat om nietigheden zoo luid en onstuimig lachen kan en in de handen klapt, dat het zich uit overmoed inderdaad slap lacht – deze zorgelooze onschuld, als die geen levenskracht over had; wie moet ze dan hebben?
Kleine meisjes zijn buitengewoon od-rijk, nog meer dan kleine jongens. De proefnemingen zouden volkomen bevestigen, welk een geweldige kracht gunstig voor transcendentale mededeelingen door kinderen wordt uitgeoefend, zonder dat het hen eenigszins vermoeit. De betrekkelijk beste mediums daarvoor waren kinderen. Maar zullen dan onze spiritisten kleine, gezonde meisjes voor séances gaan gebruiken? Waarom niet, zegt de schrijver, als toch, gelijk bekend is, bejaarde vrouwen gaarne met jonge kinderen omgaan.

De liefde van grootmoeders jegens hunne kleinkinderen en vreemde kinderen berust op dezelfde werking.

NIEZEN EN GAPEN

Ook aan de gewoonste dingen zit een spiritueel kantje.
Neem nu niezen. Vreemden die normaal elkaar niet opmerken vinden vaak dat ze 'gezondheid' moeten roepen zodra de nies hun oren bereikt.
Bij hooikoortslijders is dat onbegonnen werk, maar weet de wenser veel.
Maar waar komt die wens vandaan?

Het is begonnen in de Romeinse tijd, toen er een ziekte rondwaarde waar mensen aan dood gingen.
Niezen was een belangrijk symptoom, en dus was de wens 'gezondheid', of zoals de Engelsen zeggen 'Bless you' , geen overbodige luxe.
De schrik zat er goed in. Bless you is zoiets als een kruisje slaan om het Boze af te weren.
Keizer Tiberius, 150 AD, reed rond in zijn keizerlijke kar getrokken door vurige paarden, roepend "Bless you, Bless you, my dear".
In het Latijn natuurlijk: Benedictus.
Of het hielp valt moeilijk te achterhalen, maar een zegen is nooit weg.

Gapen is helemaal wat. Wij denken dat we onze hand voor onze mond houden om een ander niet in onze keel te laten kijken. Maar dat is niet de oorsprong van dat beleefde gebaar.
In Ierland maakte men een kruis voor de geopende mond.
Wij doen het met de platte hand. Meestal.
Maar de duvel wacht geduldig tot we het een keer vergeten...en dan slipt hij naar binnen.

En kom dan maar weer eens van hem af.

LUMINATOR

Mark Macy is de promotor van de site van ITC, Instrumental TransCommunication, een uitgebreidere vorm van EVP, omdat het ook beelden omvat. http://www.worlditc.org/

Macy is een wonderlijke jongen, die in zijn twee boeken 'Miracles in the Storm' en 'Spirit Faces' de avonturen beschrijft van een groep mensen die zich met de technische kant van communicatie met Gene Zijde bezighouden, maar op de een of andere manier tenondergaan aan de menselijke kant van de zaak.
'Miracles in the Storm' is daarom een nogal treurig boek.
Spirit Faces gaat vooral over Macy's geloof in de goede bedoelingen van (sommige) mensen en ( de meeste) geesten, en beschrijft zijn vele experimenten met een apparaat dat luistert naar de naam 'Luminator', dat is uitgevonden door een Patrick Richards uit Michigan.
Met behulp van dat ding kunnen polaroid foto's gemaakt worden van levende mensen, terwijl dan de doden erop te zien zijn als een soort 'overlap' op iemands gezicht.

Geestenfotografie werd al bedacht in de 19de eeuw, en met succes door fotografen toegepast, echt of fake, naar gelang hun karakter. Zeker is dat die fotografie immens populair was onder spiritisten en andere mensen.
De Luminator schijnt daar een modernere versie van te zijn.
Ik weet niet wat ik er van denken moet. Gelukkig wordt m'n mening niet gevraagd.
Maar wat me op m'n kop zette was een klein fragment op het einde van 'Miracles' . Macy vertelt op blz 105 over de uitvinder Richards, die een proefje nam met drie luminators in een driehoekige opstelling.
We kennen allemaal de verhalen over de U.S.S. Eldridge en het Philadephia-experiment, waar, een beetje waar of niet waar.
Geeft je de creeps, dat in ieder geval. Een frequentie die iets laat verdwijnen om ergens anders weer op te duiken. En dat in 1943.
Stel je voor waar men nu toe in staat is, en welke proever er wellicht ergens in Area 51 of op een andere duistere plaats genomen worden.
Ik moet er niet aan denken en koester geen illusies.

Maar terug naar de Luminator:
Toen Richards de drie apparaten had aan gezet en in het centrum van de straling zat, voelde hij een vreemde sensatie. Z'n hoofd leunde tegen de muur, en ging daar door heen. De muur was niet langer wat een muur meestal is: vast en stevig.
Richards trok z'n hoofd haastig terug, en heeft het er wel uitgelaten om ooit nog zoiets te proberen. Hij was zich wezenloos geschrokken.
Kan de Luminator op die manier een vortex creëren, die toegang geeft tot een andere dimensie?
En dan?

LAMA

In het Tibetaanse Boeddhisme wordt de incarnatie van een gestorven leider gezocht door een aantal monniken die daarvoor desnoods de hele wereld over gaan. Zo wordt de volgende Dalai Lama en de Panchen Lama gekozen uit enkele mogelijke kinderkandidaten. Een bijzonder proces, maar wel een die een kind al vroeg bij zijn familie weghaalt om hem klaar te stomen voor een ongewoon leven. Zo ook in het volgende actuele geval:

Osel Hita Torres werd in 1985 geboren als de 4de zoon van een Spaanse familie, aanhangers van Lama Yeshe, de stichter van de FPMT, de Foundation for the Preservation of the Mahayana Tradition.
Nauwelijks een jaar oud werd hij door monniken herkend als mogelijke kandidaat en gekozen uit 9 andere kinderen De Dalai Lama bevestigde in 1986 zijn status als volgende incarnatie van Lama Yeshe.
Vanaf dat moment was de jongen 'Lama Tenzin Osel Rimpoche' , en een jongen voor wie een normaal leven er niet meer inzat.
Maar Osel kwam terug.
Zelf zegt hij: "Sommige mensen denken dat ik, omdat ik Lama Yeshe's incarnatie ben, ook precies zo ben als Lama Yeshe. Maar dat is niet waar. De wereld verandert, en het Tibetaanse Boeddhisme verandert."
Osel ziet zichzelf nog steeds als iemand met een opdracht, maar een heel andere; hij is teruggegaan naar Spanje en heeft daar een opleiding aan de filmacademie met succes afgerond. Hoewel hij geen afstand neemt van zijn Tibetaanse achtergrond en alles wat hij daardoor geleerd heeft, voelt hij het nu als zijn opdracht de wereld met moderne middelen een stukje beter te maken.
Meer over Osel: http://www.fpmt.org/Teachers/Osel/

SCHOLAR'S ROCKS

Door mijn interesse in geologie stuit ik soms op fenomenen die niet algemeen bekend zijn.
We kennen allemaal de Bonsai, het Japanse kunstmatig kleingehouden boompje dat tegenwoordig ook al voor een paar tientjes in tuincentra te koop is. De natuur in huis, en liefst een beetje exotisch.

De Chinezen zijn van oudsher liefhebbers van bizar gevormde natuurlijke stenen.

Uit die liefde ontstonden in de Ming Dynastie (14 tot 17de eeuw A.D.) de z.g. ' Scholar's Rocks' : stenen die in een gestileerde tuin werden geplaatst, of een kleiner formaat dat net als de Japanse Bonzai op een plateau werden gezet, speciaal voor dat doel gemaakt van een mooie houtsoort.

Zulke stenen, 'Gongshi' in het Chinees, werden gekozen om hun structuur, vorm en kleur, en waren een voorwerp van schoonheid en spiritualiteit. Men zag ze als een stuk bezielde natuur, vandaar dat ze ook wel ' Spirit Stones' genoemd worden. Vaak werden ze gebruikt als focus voor meditatie, en hun ouderdom en verweerde uiterlijk inspireerde dichters, schilders en filosofen. Veel Gongshi hebben een grillige vorm en weer en wind hebben hen voorzien van holtes en gaten die een bepaald ritme geven aan hun visuele schoonheid.

Al die eigenschappen symboliseren verschillende lagen in de contemplatie van de natuur in en buiten de mens.

Tegenwoordig zijn ze vooral nog een kostbaar verzamelobject.

Op internet is er veel over te vinden.

EEN ORIGINELE GEDACHTE

Nee, niet van mij. Van Anne Strieber.
Iedere week krijg ik 'Unknown Country' , het nieuws-Ezine van Whitley Strieber in m'n postvak.
Strieber is de man die een aantal schokkende boeken schreef over zijn abductie-ervaringen en zijn ontmoetingen met Aliens.
Zijn boek 'Communion' maakte diepe indruk op heel veel mensen en de Gray op de cover drukte z'n stempel op het beeld van de alien in ons bewustzijn.
Ik zou niet weten of er iets van hem in het Nederlands vertaald is. Zo niet, dan is dat een gebrek.
Whitley's vrouw Anne heeft een dagboek dat ook op 'Unknown Country' gepubliceerd wordt.
Vanmorgen las ik haar laatste entry: 'Are Grays Autistic?'
Omdat autisme iets is waar ik me grondig in heb verdiept en samen met een autistische vriend een boek over heb geschreven ('Dubbelklik', uitgegeven door EPO, 2004), en m'n interesse in UFO's er ook mag wezen, las ik Anne's stukje.

Anne beroept zich op 'de beroemdste autist' Temple Grandin, de vrouw die in Amerika talloze constructies heeft ontworpen om het slachten van dieren diervriendelijker te laten verlopen, en daarnaast prachtige boeken over autisme, menselijk en dierlijk gedrag heeft geschreven. Wat zij over autisme te zeggen heeft is helder en interessant.
Grandin theoretiseert dat autisme niet een gebrek is maar een adaptatie, een hogere stap in de evolutie.
Het gebrek aan emotioneel invoelingsvermogen wordt (bij haar in elk geval) gecompenseerd door associatief beeld-denken, waardoor ze in gedachten niet alleen ingewikkelde constructies kan 'bouwen', maar ook kan putten uit haar beeldvoorraad ' in de gegeven omstandigheden emotioneel juist gedrag'.
De laatste tijd wordt Asperger Syndroom, tot nu toe aan de top van het autistisch spectrum, eerder gezien als 'een andere manier van normaal zijn' dan als een vorm van autisme-pur-sang.

Hoe nu de connectie met Grays?
In de ervaringen van mensen die ze zijn tegengekomen zijn Grays emotieloos en exact in hun gedraag, bijna als automaten. Daarom is vaak aan hun biologische oorsprong getwijfeld.
Ze communiceren meestal door beelden in ons hoofd te planten. Hun gedrag is intelligent maar 'alien' en ze missen sociale vaardigheden.
Onze emoties zijn 'vreemd' voor hen maar lijken hun nieuwsgierigheid te wekken.

Temple Grandin noemde zichzelf in een interview met neuroloog Oliver Sacks ooit een 'anthropoloog op Mars'.
Misschien zijn Grays 'anthropologen op Aarde' - vele stappen verder in de evolutie in een richting die wij misschien bezig zijn in te slaan.

Allemaal hypotheses, maar een interessante gedachte.

KLEINE WONDEREN

Net even een bezoekje gebracht aan de site van wonderkind Cliff Pickover. Waarschijnlijk een van de meest intelligente mensen die er op deze aardbol rondlopen. Schrijver van talloze boeken die mij ver boven de pet gaan, meestal. Maar gelukkig niet altijd.
Hoe dan ook: warm aan te bevelen. Clifford is een mens die zich weet te verwonderen en, wat een geschenk, ook alles onthoudt wat hij leest. Zijn dag moet minstens 36 uur hebben.
Misschien leeft hij in een andere dimensie, waar men geen slaap meer behoeft.

Kom ik op zijn site een JoeTjoebje tegen van 3 minuten, gemaakt door de Technische Universiteit Twente.
Over het gedrag van Shampoo. http://www.youtube.com/watch?v=GX4_3cV_3Mw
Een straaltje vanaf 20 cm hoogte, dat onverklaarbare capriolen maakt. Een dans van shampoo, sierlijk en vloeiend.
Daar kan ik lyrisch van worden, en dat ben ik dus ook.

Er is schoonheid in de gekste dingen.
De kristallen van paracetamol maken de prachtigste vormen, net als die van vlekkenverwijderaar, Pokon of W.C. eend.
Dat zie je er zo niet aan af, maar je hebt er dan ook een microscoop met onderverlichting voor nodig, uitgerust met polarisatiefilters.

Bellen en vloeistoffen, ook zoiets. Ooit opgelet hoe zeepsop zich gedraagt? Olie in de koekepan? Hoe druppels van het een of ander traag met vloeiende lijnen zich vermengen of splitsen en de buren opzoeken?
Aan alles liggen wetten te grondslag, maar die hoef je niet te kennen om uit je dak te gaan van wat je ziet.
Het enige wat je nodig hebt is een klein stereomicroscoopje, dan gaat er al een wereld voor je open.
Of lijm. Toen ik voor het eerste velpon uitdrukte in fijne draden op een glazen plaat wist ik niet wat ik zag.
Overal waar ze zich kruisten ontstond een wetmatige verbinding als van een geënte tak op een stammetje.
Gewone dingen.
Zand bijvoorbeeld. Hoe zich dat gedraagt als je het naar een kritisch punt brengt. Laboratoriumwerk, maar je kunt het ook zelf doen. En hoe zand eruitziet onder de microscoop! Zo prachtig, honderdduizenden soorten zand op de wereld, en allemaal anders. Let er eens op.
Honderden foto's van al deze dingen staan op mijn site: www.scienceart.nl

KWALITEIT VAN LEVEN

Kwaliteit van leven is een moeilijk begrip.

Een persoonlijk begrip. Want wat voor de een nog aanvaardbaar leven is, is voor de ander 'geen leven meer'.

Waar we de medische grens trekken tussen leven en vegeteren, of de filosofische grens tussen zin en zinloos, hangt af van onze persoonlijke visie op wat een mens definieert als persoon, en van ons geloof in 'bedoeling' , 'Gods Wil' , of hoe we dat willen verwoorden.
Medische ethiek is een mijnenveld, waarbij het leven van één mens centraal staat en de spirituele kanten van een 'geval' in de regel niet meegenomen worden.
Een van de moeilijkste situaties is onomkeerbaar coma, en de beslissing om de stekker er maar uit te trekken is dan vaak een punt van heftige discussie waarbij religie en gezond verstand elkaar in de haren vliegen. Hebben we zelf niet vaak gezegd dat we dat nooit willen, vegeteren aan slangen en volgestoken met naalden om ons lichaam in leven te houden, terwijl onze geest ergens tussen twee werelden gevangen zit?

Dat is een onmenselijke situatie, en van kwaliteit van leven is dan absoluut geen sprake meer.

Maar , zoals we weten of geloven: Gods wegen zijn soms wonderbaarlijk....

In de 80er jaren was er ergens in Amerika een tornado, zoals er zoveel zijn. Het huis van een willekeurige familie stortte in, de moeder werd gedood en haar zoontje van 5 werd onder het puin bedolven.
Toen Robbie werd gered had hij een ernstige hersenbeschadiging en hij lag in coma, met weinig hoop om ooit nog wakker te worden.
Maar de familie gaf niet op, en na een jaar leek er iets van leven in hem terug te keren.
Coma Vigil, heet dat: een coma waarin enkele vitale functies weer door het slachtoffer worden overgenomen maar van bewust-zijn nog geen sprake is.
Robbie ging van het ziekenhuis naar zijn grootmoeder Ann, en Ann gaf niet op. Heel héél langzaam en geleidelijk kwam er meer leven in Robbie, en begon hij te reageren op zijn omgeving.
Dit is Amerika, en in zulke gevallen neemt men z'n toevlucht to bidden, collectief bidden. Gevallen als dit spreken tot de verbeelding, en halen de kranten. Men leeft mee met het kind en zijn familie en men voelt zich betrokken.
Het boek van journalist Jack Grazier 'The Power Beyond' beschrijft dit geval en ik vertaal daarom een stukje dat precies verwoordt wat 'kwaliteit van leven' anders kan zijn dan een economisch nuttig leven.

" Terwijl ik met Ann sprak dacht ik onwillekeurig aan hoe de familie na de tornado was verteld dat het beter zou zijn om de knop maar om te draaien en het leven van de kleine jongen te beëindigen.
"Trek de stekker eruit!", zei de wereld. "Robbie is dood!"
Maar dat was niet zo. Hij was alleen maar ergens anders, en nu was hij bezig terug te komen. Hij leert te kruipen. Hij lacht. Hij geeft via z'n ogen alle liefde terug die er aan hem gegeven wordt.
"Hij zal nooit een productief leven leiden", zei de wereld.
Maar de wereld voorzag niet de veranderingen in het leven van Ann en van diegenen onder ons die Robbie ontmoetten of zijn verhaal hoorden. Zonder een vinger op te heffen kreeg Robbie het voor elkaar dat duizenden mensen voor hem baden; hij maakte dat mensen in het hele land hem schreven; hij leidde mensen terug in de kerk; hij gaf hoop aan de wanhopigen omdat hij kans zag tegen alle verwachtingen in vol te houden; hij bracht veranderingen in de onsterfelijke ziel van vreemden.
"Denk eens aan zijn kwaliteit van leven", zeiden de dokters.
Er was een dokter die Ann zei dat Robbie veel beter af zou zijn als hij dood ging.
Maar wie van ons kan de kwaliteit van iemands leven bepalen, en op welke grond?
Als kwaliteit van leven bepaald wordt op grond van geluk, dan zou de helft van de mensen de criteria niet halen.
Als kwaliteit van leven wordt gedefinieerd in termen van fysieke perfectie, hoe velen van ons zouden er dan niet afvallen?
Maar als we naar de waarde van iemands leven kijken, dan heeft Robbie's leven kwaliteit.
Op welk moment hebben we beslist dat kwaliteit van leven belangrijker is dan de heiligheid van leven?"

Tot zover het fragment uit 1989. Het is er alleen maar relevanter op geworden in een tijd waarin uiterlijke perfectie steeds meer als de maatstaf voor ons menszijn wordt gezien.
Is dat werkelijk een wereld waarin we willen leven?

OM DE HEMEL TE OPENEN

Chassidisch verhaal, bron: Louis Newman 'Hasidic Anthology'

Het verhaal gaat dat op Grote Verzoendag, toen de joden waren verzameld in de synagoge en alle Rabbi's , waaronder de Baal Shem Tov aanwezig waren, een simpele boer zijn zoon met hem meegenomen had naar de eredienst. De jongen, die geen Hebreeuws kon lezen en niets kon begrijpen van het ritueel, had zijn herdersfluit bij zich, die hij altijd gebruikte als hij het vee hoedde. Die fluit betekende veel voor de jongen, en overal waar hij was speelde hij erop.
Gedurende het slotgebed van de dienst, als de deuren van de hemel opengaan om Gods vergeving over de gemeente uit te storten, voelde de Baal Shem Tov dat de smeekbeden deze keer niet hadden geholpen; de deuren bleven dicht.
Wanhoop maakte zich van hem meester. Wat moest er gebeuren om Gods genade toch nog te ontvangen?
Toen klonk er opeens een ijle melodie. De zoon van de boer had zijn fluit tevoorschijngehaald, en begon te spelen. Zijn vader wilde het hem verbieden, maar de jongen wilde niet ophouden.
De aanwezigen werden er stil van, en sommigen fronsden de wenkbrauwen.
Maar de Baal Shem sprong op en zei verheugd: 'Goddank, de hemel heeft zich geopend! Ons gebed is verhoord. Aan deze eenvoudige jongen en zijn fluit danken we Gods zegen voor het komende jaar.
Laten we ons herinneren dat alle geleerde rabbijnen bij elkaar de Heer minder welgevallig zijn dan een ongeletterde herdersjongen die recht uit z'n hart op z'n fluit speelt, bewogen door zijn eerlijke verlangen om God te dienen. '