TAALMIRAKEL

Ach jee. Daar hebben we er weer een.
De Servische jongen Dimitrije Mitrovic werd op een ochtend wakker, en sprak Engels.
Dat gebeurde toen hij 3 was, en nu is hij 11.
Zijn omgeving kan hem niet meer verstaan, maar gelukkig spreekt hij nog wel Servisch, zij het met tegenzin.
Hij spreekt de taal moeiteloos en foutloos.
Beter, volgens de berichtgeving, dan professoren aan de universiteit , die met hem in gesprek raakten.

Maar we weten gelukkig hoe het zit: Dimitrije is autistisch.
Dat zeggen 'deskundigen'. Hollekidee. Als een kind een bijzondere prestatie levert is hij plotseling autistisch. Dat verklaart alles. Autisten hoeven een taal blijkbaar niet te leren, die komt ze aangevlogen op een nacht als ze liggen te dromen. Natuurlijk. Deskundigen weten dat, net als al die andere dingen die onverklaarbaar zijn maar door leunstoelwetenschappers met een enkele handbeweging en zonder onderzoek worden verklaard.
Nou, beste mensen, laat ik jullie vertellen dat autisme niet in dit soort talenten voorziet.
En iedereen die denkt dat dat wel zo is, is geen deskundige, maar een zwamjurk.
Een heel enkele autist met het savant syndroom heeft bijzondere gaven, maar die hangen samen met een bijzondere 'wiring' van het geheugen en het denkproces. Maar om je iets te kunnen herinneren moet er wel eerst iets in je hersens gestopt zijn.
Het is gevaarlijk en misleidend om te suggereren dat autisme een bonus is.
Geloof me, het is in de regel een ellende.

Dimitrije, met frisse blik de wereld en de camera inkijkend, is geen autist, dat kan ik je verzekeren.
Die jongen is naar alle waarschijnlijkheid overgenomen door een engelssprekende ziel.
De 'deskundigen' zouden misschien uit hun leunstoel moeten komen om de jongen te testen op zijn herinneringen, zijn psychische make-up, en misschien een regressietherapeut kunnen laten aanrukken voor een grondig onderzoek onder hypnose. Wie weet wat dat op zou leveren.
Maar autistisch? No way.

HOCUS POCUS

Een term die we allemaal kennen maar waarvan niemand precies schijnt te weten waar hij vandaan komt. Voedsel voor speculatie dus.
In de 16de eeuw werden goochelaars in Europa collectief 'Hocus Pocus' genoemd.
Dat kan zijn afgeleid van een zekere Ochus Bochus , een bedrieger uit de Noorse folklore, maar waarvan niet vaststaat of hij werkelijk heeft bestaan. Sommigen denken dat zijn naam weer ontleend was aan de Griekse God Bacchus, die ook een behoorlijke grappenmaker was.
Hoewel ik dat niet kan vinden, zou ik me kunnen voorstellen dat ook het Engelse woord 'bogus' - flauwekul, onzin, afstamt van dezelfde wortel.

Er zijn ook speculaties dat Hocus Pocus een verbastering is van de eucharistisch latijnse phrase 'Hoc est corpus Domini' - dit is het lichaam van de Heer. De gelovigen meende dat er ook werkelijk 'transsubstantiatie' plaatsvond van de ouwel naar een stuk 'Lichaam van Christus' , dus dat was behoorlijk magische hocuspocus.
Het Latijn bleef een magische - en onbegrepen - taal
De Reformatie deed daar wat aan en schafte het Latijn, de Eucharistie, en daarmee ook de magie af.
Men parafraseerde de latijnse zin tot 'hocus pocus Dominicus', of klankvoller 'Hocus Pocus Dominocus' .

Ook zijn er misschien ethymologische verbanden met de Welsh 'Hovea Pwca' , de tricks van de Pooka, een traditionele shape-shifter; in Shakespeare's 'De Storm' geportretteerd als 'Puck' .
Hovea Pwca zou dan weer de oorsprong van het woord 'hoax' zijn.

Dat de term oud is bewijst een boek uit het museum van David Copperfield uit 1654, met de titel Hocus Pocus.
http://www.dcopperfield.com/flash/main.html

Zoals zo vaak in dergelijke gevallen van gevestigde uitdrukkingen is de oorsprong moeilijk vast te stellen, en menigmaal een mengsel van verschillende invloeden, die zich uiteindelijk kristalliseren in een enkel begrip dat de taal binnentreedt en er niet meer uit weg te denken is.