Onlangs was ik bij een lezing van de Arnhemse Cardioloog Pim van Lommel.Hoewel ik aardig wat heb gelezen over Bijna Dood Ervaringen, had ik me nooit gerealiseerd dat ook babies iets dergelijks kunnen meemaken. Van Lommel speculeerde dat het heimweegevoel dat sommige kinderen en volwassenen doet verlangen naar 'een verloren paradijs' wellicht een aanwijzing zou kunnen zijn voor zo'n ervaring tijdens of vlak voor de geboorte. Dat zullen we nooit met zekerheid kunnen vaststellen, maar ik vond het een bijzondere gedachte.
Ergens kwam ik een bijzonder verhaaltje tegen van een moeder die twee jongens heeft, van 3 en 1½.
De oudste van de twee vraagt op een gegeven moment of hij met zijn broertje alleen mag spreken. Moeder trekt zich terug, maar luistert, nieuwsgierig, aan de deur. Ze hoort de oudste vragen: "weet jij nog hoe het was? Je moet het me vertellen, want ik geloof dat ik het ga vergeten."
Of het jongste kind genoeg taal had om zijn herinnering te verwoorden vertelt het verhaal niet. Maar dat we naar onze jonge kinderen moeten luisteren is duidelijk.
Het schijnt nogal eens voor te komen dat mensen in een droom of op een andere manier kennis maken met hun ongeboren kind, terwijl er misschien nog niet eens sprake is van zwangerschap.
Het volgende verhaal vond ik op internet.
Acteur Richard Dreyfuss was vele jaren verslaafd aan alcohol en drugs. Bij z'n zoveelste opname in een ziekenhuis kwam er een 3-jarig meisje bij hem naar binnen. "Pappa" zei ze, "ik kan niet bij je komen zolang je niet naar mij toe komt. Alsjeblieft, zorg dat je leven weer op orde komt, zodat ik kan komen".
Vanaf dat moment had Dreyfus de motivatie die hij nodig had om van de drank af te blijven. Drie jaar later was hij afgekickt, hertrouwd en werd zijn dochter geboren; het kind dat hij in het ziekenhuis aan z'n bed had zien staan.
