KWALITEIT VAN LEVEN

Kwaliteit van leven is een moeilijk begrip.

Een persoonlijk begrip. Want wat voor de een nog aanvaardbaar leven is, is voor de ander 'geen leven meer'.

Waar we de medische grens trekken tussen leven en vegeteren, of de filosofische grens tussen zin en zinloos, hangt af van onze persoonlijke visie op wat een mens definieert als persoon, en van ons geloof in 'bedoeling' , 'Gods Wil' , of hoe we dat willen verwoorden.
Medische ethiek is een mijnenveld, waarbij het leven van één mens centraal staat en de spirituele kanten van een 'geval' in de regel niet meegenomen worden.
Een van de moeilijkste situaties is onomkeerbaar coma, en de beslissing om de stekker er maar uit te trekken is dan vaak een punt van heftige discussie waarbij religie en gezond verstand elkaar in de haren vliegen. Hebben we zelf niet vaak gezegd dat we dat nooit willen, vegeteren aan slangen en volgestoken met naalden om ons lichaam in leven te houden, terwijl onze geest ergens tussen twee werelden gevangen zit?

Dat is een onmenselijke situatie, en van kwaliteit van leven is dan absoluut geen sprake meer.

Maar , zoals we weten of geloven: Gods wegen zijn soms wonderbaarlijk....

In de 80er jaren was er ergens in Amerika een tornado, zoals er zoveel zijn. Het huis van een willekeurige familie stortte in, de moeder werd gedood en haar zoontje van 5 werd onder het puin bedolven.
Toen Robbie werd gered had hij een ernstige hersenbeschadiging en hij lag in coma, met weinig hoop om ooit nog wakker te worden.
Maar de familie gaf niet op, en na een jaar leek er iets van leven in hem terug te keren.
Coma Vigil, heet dat: een coma waarin enkele vitale functies weer door het slachtoffer worden overgenomen maar van bewust-zijn nog geen sprake is.
Robbie ging van het ziekenhuis naar zijn grootmoeder Ann, en Ann gaf niet op. Heel héél langzaam en geleidelijk kwam er meer leven in Robbie, en begon hij te reageren op zijn omgeving.
Dit is Amerika, en in zulke gevallen neemt men z'n toevlucht to bidden, collectief bidden. Gevallen als dit spreken tot de verbeelding, en halen de kranten. Men leeft mee met het kind en zijn familie en men voelt zich betrokken.
Het boek van journalist Jack Grazier 'The Power Beyond' beschrijft dit geval en ik vertaal daarom een stukje dat precies verwoordt wat 'kwaliteit van leven' anders kan zijn dan een economisch nuttig leven.

" Terwijl ik met Ann sprak dacht ik onwillekeurig aan hoe de familie na de tornado was verteld dat het beter zou zijn om de knop maar om te draaien en het leven van de kleine jongen te beëindigen.
"Trek de stekker eruit!", zei de wereld. "Robbie is dood!"
Maar dat was niet zo. Hij was alleen maar ergens anders, en nu was hij bezig terug te komen. Hij leert te kruipen. Hij lacht. Hij geeft via z'n ogen alle liefde terug die er aan hem gegeven wordt.
"Hij zal nooit een productief leven leiden", zei de wereld.
Maar de wereld voorzag niet de veranderingen in het leven van Ann en van diegenen onder ons die Robbie ontmoetten of zijn verhaal hoorden. Zonder een vinger op te heffen kreeg Robbie het voor elkaar dat duizenden mensen voor hem baden; hij maakte dat mensen in het hele land hem schreven; hij leidde mensen terug in de kerk; hij gaf hoop aan de wanhopigen omdat hij kans zag tegen alle verwachtingen in vol te houden; hij bracht veranderingen in de onsterfelijke ziel van vreemden.
"Denk eens aan zijn kwaliteit van leven", zeiden de dokters.
Er was een dokter die Ann zei dat Robbie veel beter af zou zijn als hij dood ging.
Maar wie van ons kan de kwaliteit van iemands leven bepalen, en op welke grond?
Als kwaliteit van leven bepaald wordt op grond van geluk, dan zou de helft van de mensen de criteria niet halen.
Als kwaliteit van leven wordt gedefinieerd in termen van fysieke perfectie, hoe velen van ons zouden er dan niet afvallen?
Maar als we naar de waarde van iemands leven kijken, dan heeft Robbie's leven kwaliteit.
Op welk moment hebben we beslist dat kwaliteit van leven belangrijker is dan de heiligheid van leven?"

Tot zover het fragment uit 1989. Het is er alleen maar relevanter op geworden in een tijd waarin uiterlijke perfectie steeds meer als de maatstaf voor ons menszijn wordt gezien.
Is dat werkelijk een wereld waarin we willen leven?

WONDERBABY

Soms kom ik een boek tegen dat me op heel andere sporen zet. Zulke boeken wil ik dan aan iedereen laten lezen.
Sterker nog: wie het niet in de maag gesplitst wil krijgen moet vooral uit m'n buurt blijven. Zo ben ik al talloze van m'n beste boeken kwijtgeraakt, een ervaring die alle boekenbezitters delen.
Maar 'The Power Beyond' van journalist Jack Grazier is gelukkig nog in mijn bezit.
Omdat ik gefascineerd ben door het verschijnsel 'healing' waarover ik in deze blog in de toekomst nog wel het een en ander te vertellen heb, vertaal ik een stukje uit het begin van genoemd boek, waarin Jack Frazier zijn eigen levensveranderende ervaring beschrijft.

Het jaar was 1985.
Debbie en ik hadden na de geboorte van onze dochter 6 jaar lang geprobeerd nog een kind te krijgen. Alles hadden we eraan gedaan, alles wat menselijkerwijs mogelijk was.
Toen gaven we het op, en net toen we op het punt stonden een adoptieprocedure in gang te zetten, vertelde een vriendin ons over de 'Happy Hunters', een echtpaar dat wereldberoemd was geworden door hun healingdiensten.
Datzelfde weekend zouden ze in een plaats in onze omgeving een bijeenkomst hebben.
"Misschien zouden we moeten gaan", zei Debbie. "We hebben alles geprobeerd, wat hebben we te verliezen? "
Ik probeerde een uitvlucht te verzinnen ....het weer, de drukte op de weg en de onzin om iets te verwachten van wat waarschijnlijk niet anders dan bedriegers waren.
Debbie won. Die zondag reden we naar een theater en sloten ons aan bij de rijen wachtenden.
"Als je denkt dat ik het podium opga om voor al die mensen voor paal te staan dan ben je niet goed wijs", zei ik tegen Debbie. "Wat doen we hier eigenlijk??"

Toen Frances Hunter en haar man Charles het podium opkwamen, leken ze niet op wat ik me bij gebedsgenezers had voorgesteld. Frances was een jaar of 70, een plompe vrouw met een luide stem, een grote bril en haar dat door de lak op haar hoofd werd gehouden. Charles zag eruit als een bejaarde Republikein.
Frances vertelde het publiek een paar merkwaardige verhalen over hun successen, en mijn vertrouwen in het echtpaar werd er niet beter op.
Tenslotte zei Frances: "Okay, nou gaan we een healing doen. Iedereen met een lichamelijk of geestelijk probleem, of een hartewens....kom maar op het podium.
De meeste mensen stonden op en schuifelden in lange rijen naar voren.
Frances zorgde voor de ene rij en Charles voor de andere.
Terwijl wij vanuit de zaal het tafereel gadesloegen gebeurde er iets vreemds. De Hunters spraken even zacht met de mensen in de rij en plaatsten een hand op iemands borst.
En toen: Plop. Plop. Plop; wie werd aangeraakt viel omver.
Plat op de rug. Om ogenschijnlijk bewusteloos op de grond terecht te komen.
Wie viel werd behendig en geroutineerd door twee mannen opgevangen die daarvoor kennelijk waren aangesteld. Zij bedekten de gevallenen met een deken, want de bewusteloosheid duurde van 2 tot 10 minuten.
"Wat gebeurt hier in vredesnaam", vroeg ik aan Karen, de vriendin die ons naar de Hunters had gestuurd.
"Ze zijn door de Geest aangeraakt", zei Karen. Als de kracht van de Geest groot genoeg is in een healer, dan kan die je omverwerpen.
"Waarschijnlijk een soort massahypnose", mompelde ik. "Die mensen willen gewoon omvallen."
"Zouden jullie toch niet naar voren gaan? , drong Karen aan. "Jullie zijn nou toch hier, het kan toch geen kwaad?"
"Hoezo, geen kwaad? " zei ik. Daar staat een getikte dikke vrouw die de onsterfelijke ziel uit iemands lichaam zuigt en je vraagt wat voor kwaad het kan? "
"Karen heeft gelijk", zei Debbie. "Kom, we gaan naar voren."

Frances greep Debbie's armen. "Wat is er aan de hand, liefje?" vroeg ze.
"We willen graag nog een kind", zei Debbie.
"Oh, dat is geweldig", kreet Frances. "Babies zijn mijn specialiteit!
Binnen een jaar heb jij een baby. En als hij er is, herinner je dan wat de bijbel zegt: alle goede en perfecte gaven komen van Jezus."
Glimlachend plaatste ze haar wijs- en middelvinger op Debbie's borstbeen.
Plop.
Oh nee hè! Debbie niet óók al....
Zelfhypnose. Nou, dat zou mij niet gebeuren. Ik ging er stevig voor staan, mij zouden ze niet omkrijgen.
"En wat kom jij vragen, jongeman?" Frances scheen mijn dwarsheid aan te voelen.
"Ik heb fibrositis", zei ik, "dat is een conditie van....
Ze brak me af. "Fibrositis verdwijn!" beval ze.
Het laatste wat ik mij herinner is dat ik achterover vloog, m'n voeten van de grond.

De fibrositis was verdwenen, en is niet meer teruggeweest.
Op 22 april 1986, ruim 9 maanden na het bezoek aan de Hunters, werd onze wonderbaby Ian Christian geboren.

Naschrift: De 'Happy Hunters' hebben een flink aantal boeken geschreven en zijn op internet te vinden. Frances is inmiddels overleden. Hun dochter zet de healingpraktijk voort, en doet ook lange afstand healing.