EL CRISTO DE MEDINACELI

Bron: Wilma Carroll in 'Exploring the Healing Miracle'

Ergens in een achterafstraat in Madrid staat een oude kerk.
Wie van plan is naar Madrid te gaan moet hem zeker bezoeken, want de kerk geeft onderdak aan een bijzonder beeld: El Cristo de Medinaceli.
Elke week op vrijdagavond staan mensen in lange rijen om de voeten van het 500 jaar oude beeld te kussen.
Een beeld met een rijke historie.
Ergens in de 17de eeuw maakten de Moren zich meester van het beeld en andere kerkelijke schatten. Ook namen ze een klooster vol monniken en een aantal burgers in gijzeling. De eis was een hoog bedrag aan puur goud.
Daar kon men niet aan voldoen, en dus startten de onderhandelingen die een jaar duurden. De mensen werden vrijgelaten, maar de religieuze voorwerpen bleven in handen van de Moren en werden meegenomen naar Marokko. Om die heiligheden terug te krijgen werd de kerk gesommeerd hun gewicht in goud te betalen. Daarmee werd uiteindelijk ingestemd, en het wegen zou plaatsvinden op het centrale plein van Rabat.

Een grote weegschaal werd opgesteld. El Cristo de Medinaceli was de eerste die zou worden gewogen. Men hield het gelovige hart vast, want het 2 meter hoge beeld was van massief ebbenhout en woog een fortuin.
Maar, o wonder, toen het beeld op de schaal was getild bleek het lichter dan een veertje.
De Moren waren in paniek. Ze zagen af van de transactie en besloten het beeld en alle andere voorwerpen te verbranden. Maar die nacht werd de stad getroffen door een geheimzinnige ziekte waardoor honderden mensen stierven. Dat was de dieven teveel, en alle kerkelijke eigendommen werden onverwijld teruggegeven aan Spanje.
Om die heugelijke gebeurtenis te vieren werden de geretourneerde voorwerpen in een triomfantelijke processie door de straten van Madrid gedragen, met El Cristo voorop.
Volgens kronieken uit die dagen was de verwelkoming van de bevolking zo roerend dat het Christusbeeld tranen vergoot, en velen in het publiek werden genezen van ziekten en gebreken.

Daarmee begon de roemrijke carrière van El Cristo de Medinaceli.
De schrijfster van het artikel was in Madrid op een koude dag in februari, en meer uit nieuwsgierigheid dan uit devotie sloot ze zich aan bij de wachtenden.
Tien dagen eerder had ze bij het ijs-skaten de banden van haar linker voet gescheurd en de tot de omvang van een meloen opgezwollen enkel was deskundig en voor weken in het gips gezet.
Wilma betrad daarom de duistere kerk op krukken, temidden van biddende mensen, waarvan sommigen het in de verte zichtbare beeld op de knieën naderden.
Ze kende de geschiedenis van het beeld, maar geloofde niet in wonderen. Een beeld is tenslotte een beeld.
Maar zodra ze het beeld naderde werd ze gevangen in de uitstraling van de in purper geklede El Cristo, die een sterk magnetisch veld om zich heen had. Wilma kon haar ogen er niet van afhouden. Er scheen licht om El Cristo heen te hangen en ze nam een gouden halo waar. Even leek het haar of het beeld ademde.
Dit beeld was meer dan een beeld.
Toen het haar beurt was om de voeten van de Christusfiguur te kussen besteeg Wilma de treden van de trap en viel op haar knieën. Ze kon niet anders.
Min of meer beschaamd kwam ze overeind en verliet haastig de kerk, zich intussen vaag bewust dat haar voet in het gips anders aanvoelde.

Die nacht kon Wilma niet slapen. Het gips irriteerde haar en jeukte vreselijk.
De volgende dag spoedde ze zich naar het ziekenhuis om zich ander gips te laten aanmeten, iets wat comfortabeler zat.
Zodra het gips was opengezaagd hoorde Wilma uitroepen van verbazing, en doktoren en verpleging kwamen aangesneld. Haar enkel bleek volkomen normaal. Nergens pijn, goede flexibiliteit: als nieuw.

Wilma ging terug naar de kerk om nogmaals het beeld van El Cristo in zich op te nemen. Ze checkte de lichtval, maar de aura die ze de vorige dag had gezien kwam werkelijk van het beeld, en niet van de verlichting.
Ook had ze nog steeds de indruk dat het houten beeld werkelijk ademde.
Rondvragend naar andere genezingen bleek haar dat de kerk daar liever geen aandacht aan besteedt. Toen ze de priester wilde vertellen wat haar overkomen was, luisterde die nauwelijks, en gaf geen commentaar. Ook de kerkgangers schenen niet bereid om er over te praten.

Wilma besluit haar verhaal met de notie dat zulke wonderen, hoewel voor ons totaal onverklaarbaar, veroorzaakt worden in het astrale gebied, en vervolgens in het fysieke veranderingen kunnen veroorzaken.
Allemaal goed en wel, maar dat verklaart niet een ademend beeld of een aura die krachtig en voelbaar is.
Een beeld is tenslotte een beeld...niet dan?

BALLINSPITTLE

Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Die rare gebeurtenissen die speciaal Maria schijnen te treffen.
Wat haar eenvoudige joodse zelf daarover te zeggen heeft blijft open voor speculatie, maar haar door de katholieke kerk geannexeerde beeld laat regelmatig van zich horen.
Zoals ook te Ballinspittle, County Cork in Ierland.
Maria, haar beeld in dit geval in een nis op ruim 6 meter hoogte, begon in de 80er jaren te bewegen.
Men stroomde toe. Men staarde. Men bad. En men zag.

Sceptici wijtten het aan een trick van het licht, en dat is niet zo gek, want na-beelden en staar-beelden kunnen ons de illusie geven dat iets wat staat als een huis aan het zwaaien gaat. Wie met het blote oog naar een vaste ster kijkt, zal de impressie krijgen dat die ster beweegt. Dat is normaal, en heeft met het functioneren van ons oog te maken. En hoe slechter het licht, hoe echter de illusie.
Maar hoe nu met Ballinspittle.

Het begon allemaal met de 17 jaar oude Clare O'Mahoney die op 22 juli 1985 op weg naar huis het beeld van Maria gevaarlijk zag schommelen. Denkend dat iemand van achter het beeld onheilige plannen had, riep ze haar moeder, die hetzelfde gewaar werd. Moeder en dochter klommen omhoog om te zien wat er aan de hand was, maar Maria scheen op eigen kracht te hebben gezwaaid.
De mare ging rond.
Duizenden kwamen.
Om 3.30 in de ochtend opende Maria haar handen en leek de menigte te zegenen. Spreken deed ze gelukkig niet.

Het hek was van de dam.
Enkele maanden lang werden de bewegingen waargenomen. Niet iedereen zag hetzelfde. Men zag haar hoofd veranderen in dat van Jezus, Padre Pio, en andere heilige figuren. Maria kreeg een baard, zijlokken, ze bewoog handen en hoofd en keek naar verschillende kanten. Leek het.
Genoeg om de menigte in de ban te houden.
Bioloog en auteur Lyall Watson, persoonlijk aanwezig bij het gebeuren, schrijft er in 'The Nature of Things' het volgende over:

"Rond middernacht werd het iets minder druk, maar er waren nog altijd duizenden mensen. De lucht was geladen met interesse en emotie, maar we waren wat meer ontspannen dan enkele uren eerder. Althans...tot er een collectieve zucht door de menigte ging, ingehouden adem.....
en dan de wonderlijke opwinding terwijl iedereen z'n ervaring aan de anderen vertelde.
We hadden allemaal hetzelfde gezien.
Het beeld had kalm naar beneden gekeken en naar links, terwijl het de handen spreidde in een gebaar van erkenning, waardoor de houten rozenkrans aan haar polsen nog naslingerde.
Ja, ik weet dat gips en beton niet kunnen bewegen. Ik ben me volledig bewust van het feit dat het beeld in een werkplaats is gemaakt door beton over een ijzeren frame te gieten, en dat er nog -tig andere van deze beelden bestaan. Maar ik weet ook dat er geen simpel fysiologisch mechanisme is dat verantwoordelijk kan zijn voor het feit dat wij allemaal, duizenden mensen, op die septembernacht precies dezelfde ervaring hadden, op hetzelfde moment.
En zo bleef ik, zoals altijd bij dergelijke ervaringen, zonder gemakkelijk antwoord."

Tot zover Lyall Watson.
Hij zegt ook nog: "Ik zal nooit de collectieve kracht van menigten onderschatten, en hoe hun verwachtingen de neiging hebben werkelijkheid te worden."

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar zo'n gebeurtenis gaat wat mij betreft veel verder dan een beeld, en verder dan een 'wonder'.
Er is een boekje over Ballinspittle uit 1985 waarin verschillende getuigen en wetenschappers hun verhaal doen: Seeing is Believing - Moving Statues of Ireland, red. Colm Toibin.