HET GEHEIM VAN DE ZIEL

Ik heb al eens eerder iets geschreven over de grens tussen dood en leven.
Hier een stukje van Hazrat Inayat Khan, vert. uit: 'The Sufi Message'

Dood betekent een scheiding van het lichaam, dat niets is dan een kledingstuk dat de ziel bedekt. En wat volgt er na die scheiding?
Het lichaam dat door de ziel wordt achtergelaten is niet langer levend zoals wij 'leven' verstaan; en toch leeft het. Vergelijk het met een vuur in de haard; ook als het vuur is gedoofd blijft de warmte hangen.
Hoewel er maar heel weinig van de ziel in het lichaam achterblijft, is er toch nog een vorm van leven. Waar helemaal geen leven is, kan nieuw leven niet worden gecreëerd; leven komt voort uit leven.
Nooit brengt dood leven voort.
Er is helemaal niets in deze wereld waarvan we kunnen zeggen dat het totaal levenloos is.
Alles, ieder object dat schijnbaar dood is, is op de een of andere manier 'levend' , zelfs nadat het is vernietigd. Leven heeft vele vormen. Het bestaan gaat verder, zelfs het stoffelijke bestaan. Het dode lichaam brengt wormen voort. Leven verandert van gestalte, maar het verdwijnt niet.
Het levende deel was de ziel en die gaat verder. Als wij zeggen 'Hij is naar een andere wereld gegaan', dan is die andere wereld alleen zoals wij ons die voorstellen.
Je zou het kunnen vergelijken met als we spreken over 'de wetenschappelijke wereld' . In dat geval bedoelen we niet dat die wereld zich buiten de aarde bevindt. 'De andere wereld' is een mooie manier om het uit te drukken, en anders kunnen we het niet zeggen. ' In een andere wereld ' betekent een wereld die is versluierd voor onze stoffelijke waarneming; maar het betekent niet een wereld die ver van ons vandaan is, en totaal buiten ons bereik.
Doden en levenden bewonen dezelfde ruimte; we leven samen. Alleen een sluier scheidt ons, de sluier die gepaard gaat met dit stoffelijke lichaam. Door die afscheiding zijn we niet in staat elkaar waar te nemen; een andere scheiding is er niet.
Men hoeft dus niet tot de zevende hemel op te klimmen om hen die zijn overgegaan te bereiken. Wanneer we werkelijk van hen houden, dan is die band van liefde en sympathie genoeg om ons dicht bij elkaar te brengen.
Twee mensen kunnen in hetzelfde huis wonen of samen werken, elkaar ieder uur van de dag zien, en toch kunnen ze zo ver van elkaar verwijderd zijn als de Noordpool van de Zuidpool.
Anderen worden door het lot mijlen van elkaar verwijderd, zodat ze elkaar nauwelijks nog kunnen bereiken vanwege de moeilijke omstandigheden, en toch zijn ze sterker met elkaar verbonden dan met iemand anders. Als dat waar is, bewijst het dat het niet uitmaakt hoever mensen van elkaar verwijderd zijn, zolang hun zielen zijn verbonden. Daarom zal, wanneer er een band van liefde was in dit leven, die band ook na de dood intact blijven.
Nabijheid zit niet in het stoffelijke lichaam, maar in de geest.

DOOD? LEVEND?

Spiritualisten, zoals overigens de meeste mensen met een religieuze overtuiging, zijn er van overtuigd dat er geen dood is, en dat we met z'n allen goed terecht komen.
Dat is een mooie gedachte. Maar ik wil u even meenemen naar een andere benadering van dood en leven.
Andreas Feininger (1906-1999), beroemd natuurfotograaf en filosoof met een bijzonder gevoel voor het mysterie achter de verschijningsvormen, schrijft in 'Mountains of the Mind' het volgende:
"Tot nu toe is niemand in staat geweest om een goede definitie van 'leven' te geven. Er is geen afdoende methode om een scheiding te maken tussen dode materie en levende. Bestaat er wel zo'n scheiding?
Ik geloof van niet.
Cellen zijn zonder twijfel levend. Maar worden ze afgebroken in steeds kleinere componenten, dan komen we terecht bij moleculen, die samengesteld zijn uit atomen. En atomen zijn zonder twijfel 'dood'. Waar dan, op weg naar die kleinste deeltjes, verloren we de draad van het Leven? Niemand weet het. Leven is een mysterie, en zal dat waarschijnlijk altijd blijven."

In een theosofisch geschriftje vind ik iets wat naadloos aansluit:

Alles leeft. Er is geen dood. Niets is dood. Er is de cyclus van geboorte, groei, verval, dood - van vormen, van miljarden vormen die ontstaan en verdwijnen, misschien in een fractie van een seconde, of zoals bij een bergketen, in miljoenen jaren, of in het geval van een sterrenstelsel, nog miljoenen malen zo lang; het doet er niet toe.
Het Leven is onsterfelijk, ook al zijn haar verschijningsvormen onderworpen aan geboorte en dood.
Steeds weer ontdekken we dat wat we voor een entiteit aanzagen in wezen een kracht is, en er is slechts één Kracht , een Levenskracht in het universum; het ultieme Levensprincipe dat ooit zal terugkeren tot Datgene waar het begonnen is. Er is geen dood; zelfs natuurwetten die men kan beschrijven zijn levende, intelligente krachten, een concept dat zeker een van de meest opwindende is dat ooit is geopenbaard.
Alle dingen zijn bewust; hoewel we met bewustzijn van mineralen of nog lagere bestaansvormen niet in contact kunnen treden.
Toch, ook al is hun bewustzijn slapende, het is er, want er is geen vorm zonder leven, en leven is Een.