EIGEN SCHULD

Zo nu en dan duikt er een bericht op van iemand die trouwt met een geit, of verliefd wordt op een olifant.
Daar lachen we om, want, hoe fantastisch dieren ook zijn en hoeveel affectie ze ook verdienen, het is moeilijk voor te stellen dat je het onderscheid niet meer kunt bedenken tussen wat eigen is aan mensen en wat des diers is.
Toch is in Europa dat onderscheid eeuwenlang zoek geweest.
Van de 12de tot de 18de eeuw konden dieren in staat van beschuldiging worden gesteld en worden veroordeeld voor 'misdaden' begaan tegen mensen. Omdat men geen idee had wat natuurlijk diergedrag was, waren er heel wat dieren die voor vervolging in aanmerking kwamen. Daarbij speelde mee dat veel dieren hun weg maar moesten zien te vinden in chaotische middeleeuwse gemeenschappen en niet van hondenbrokken of varkensvoer werden voorzien om in leven te blijven.
Varkens waren vooral de 'misdadigers' , maar ook honden, koeien, paarden, ossen, ezels, luizen, ratten, sprink- en gewone hanen, mieren, bijen, kevers, slakken en rupsen konden in de fout gaan. Vooral in het geval van insecten zal de arrestatie niet meegevallen zijn. Pesticiden hebben dat gedoe tegenwoordig danig vereenvoudigd.
In zulke moeilijke gevallen probeerde men het soms met exorcisme, als uiterste redmiddel. In een zaak tegen bloedzuigers die diende in Lausanne in 1451, werden enkele dieren voorgeleid om een ducument voorgelezen te krijgen waarin ze werden gesommeerd het district per omgaand te verlaten. Toen ze daar geen gehoor aan gaven werden geleerde doctoren uit Heidelberg ingeschakeld om een exorcisme te doen. Het schijnt dat dat te veel was voor de bloedzuigers, die langzaamaan het loodje legden, volgens de annalen.

De processtukken van de bizarre rechtspraak die volgde op een overtreding zijn veelal bewaard gebleven.
Niet dat het niet eerlijk toeging: de aanstootgevende dieren kregen in alle gevallen een advocaat toegewezen.
Die zat meermalen met het probleem dat de cliënt niet kwam opdagen en dus bij verstek werd veroordeeld. Want veroordeeld werd er altijd. En ter dood gebracht ook. Menig dier werd opgehangen aan de galg zoals men dat ook met mensen deed, in de hoop dat het andere varkens zou leren zich aan de wet te houden.
De achtergrond van dit alles was natuurlijk de religie. Dieren hadden geen ziel. In de bijbel staat bovendien dat de hele schepping bestaat om de mens te dienen, en dat betekent vanzelfsprekend dat we er mee kunnen doen wat we willen. In dat opzicht houden we ons nog altijd uitstekend aan de voorschriften, beter dan ooit in de Middeleeuwen, zou ik zeggen.

Sommige advocaten maakten naam met hun dierenverdediging. In de 16de eeuw was er in Autun in Frankrijk Barthelémi de Chasseneuz, die ratten wist vrij te pleiten, lees ik in een boek uit 1898: Credulities Past and Present.
De aanstootgevende knaagdieren werden gesommeerd door een gerechtsdienaar die de aanklacht voorlas op plekken die door hen werden gefrequenteerd. Daarbij was de beschrijving van het dier en zijn misdaad belangrijk, zodat de juiste dieren werden aangesproken en anderen, de luizen en de vlooien, de honden en de vleermuizen zich niet geroepen voelden.
Maar toen er bij het process geen rat kwam opdagen, beargumenteerde Chasseneuz dat misschien toch een wijdere sommatie van belang was, omdat waar enkele ratten zich hadden misdragen, het belang voor andere ratten allicht ook aan de orde was. Daar was het hof het mee eens, en bodes gingen uit naar alle hoeken van het diocees om ratten toe te spreken en op te roepen. Helaas...
Maar Chasseneuz had nog meer pijlen op zijn boog. Hij vroeg om meer tijd, want tenslotte was de oproep ook bestemd voor oude en zieke ratten, en daarvoor moest het hof de nodige voorbereidingen treffen.
Een nieuwe dag werd geprikt. Maar wie schetst ieders verbazing, weer geen rat.
Ja maar, pleitte de slimme advocaat, de gerechtsdienaren bezitten katten, en mijn cliënten hebben geen garantie gekregen dat die katten ze goed gezind zijn. Natuurlijk willen ze maar al te graag aan de oproep van het Hof voldoen, maar, ziet u....Als de dienaren der wet kunnen garant staan voor het onberispelijke gedrag van hun katten zodat die zich niet aan mijn clienten zullen vergrijpen, op straffe van een zware boete, dan is er geen enkel beletsel meer voor het doen voorkomen van de rattenpopulatie.

Het Hof beaamde de redelijkheid van dit argument, en verdaagde het proces, zonder een datum te noemen.
De ratten gingen vrijuit, en de naam van advocaat Chasseneuz was gevestigd.
Ik stel me voor dat menig varken, rat of spinkhaan bij hem heeft aangeklopt voor zijn verdediging.....

Zo. Dat had ik dus al een tijdje geleden geschreven, denkend - hoe naief - dat deze onzin ook echt verleden tijd is.

Maar nee. Fortean Times heeft deze maand een klein berichtje (overgenomen uit de Indiase pers) over een duif die in de deelstaat Punjab in staat van beschuldiging is gesteld omdat hij verdacht werd van spionage. Het dier werd naar het politiebureau van Amritsar gebracht en onder gewapende bewaking vastgehouden. Reden? Het vogeltje had een ring om met een adres in Pakistan. Logisch dat men dat niet vertrouwde.

Of onze gevleugelde spion een advocaat kreeg toegewezen vermeldt het verhaal niet.

BOEMERANG

Soms kan ons wel eens het gevoel bekruipen dat we worden teruggepakt voor alles wat we Moeder Aarde en haar niet-menselijke bewoners aandoen.
Hoewel natuurrampen natuurlijk van alle tijden zijn, nemen ze wel toe. Waar dat precies aan ligt is anybody's guess.
Maar de snelle opeenvolging van veeziekten zou, heel misschien, te maken kunnen hebben met een soort collectieve wraak van de natuur, of liever van de on-natuur van opeengestapelde dieren.
Als onze collectieve gedachten en emoties met electronica te meten zijn in het Global Consciousness Project, dan kun je je afvragen of al die miljarden mishandelde dieren misschien meer dan CO2 uitstoten?
Iets dat leidt tot nare gevolgen, voor henzelf in de eerste plaats maar voor ons zeker ook?
Het is maar een idee.

Soms is die wraak anecdotisch en komt daardoor in de categorie 'lekker puh' terecht.
Afgeranselde paarden in de 'sport' van een Military en hun berijder de nek laten breken, jagers die zichzelf inplaats van een hert doodschieten, vissen die de bom van de visser onder zijn eigen boot laten ontploffen.
Komt voor.
Er zijn ook gevallen van heel persoonlijke wraak. Zoals een Chinese muis waarvan het nest was vergiftigd.
's Nachts kwam moeder muis terug om de dader te pesten door hem herhaalde malen te bijten, zodat de man zich in het ziekenhuis moest laten behandelen.

Een illustratief stukje vond ik in Fortean Times van 1994, dat ik hier vertaal:

Na een eeuw van castratie, scheren, opsluiten en slachten nemen de schapen van New Zeeland wraak - geen kattepis als je bedenkt dat er 20x zoveel schapen zijn als mensen op die eilanden.
Een studie van het Instituut voor Menselijke Veiligheid en Ongevallenonderzoek laat zien dat er een duidelijke toename is in het aanvallen van mensen door schapen, waarbij blessures in de knieholte het meest voorkomen.
Een derde van de schapenboeren die door schapen worden verwond, houdt daar een permanente blessure aan over.
Enkele voorbeelden: een man die van plan was vuile wol van een schaap te knippen werd aangevallen en in z'n onderrug geschopt. Er waren 4 operaties nodig om hem op te lappen.
Een ander schaap sprong omhoog toen een boer aan haar lammeren wilde komen, en nokte hem 7 tanden uit de mond.

Dat schapen weerbaarder worden blijkt ook uit een berichtje uit County Armagh, Noord Ierland, waar een schaap een vos doodtrapte die inbrak in de schapenstal.
Straks moet de christelijke theologie zich nog op de symboliek van het Heilige Lam gaan bezinnen....

PENNY DE REKENHOND

In FATE 2009 vond ik het volgende verhaal:

Mevrouw Caroline Monks uit Ohio heeft een hond. Penny kan optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen, beter dan u en ik waarschijnlijk, want hij pikt de informatie uit het hoofd van zijn bazin, die wiskundelerares is.
Met gemak maakt Penny de beschrijvende sommen waar wij vroeger ons het hoofd over braken ....en lost ze op. Terwijl haar het probleem wordt voorgelezen zit Penny op haar hurken te luisteren, terwijl ze met een oog het stuk kaas in de gaten houdt dat op haar ligt te wachten. Ze zou het kunnen pakken, maar ze heeft geleerd het te verdienen. Is het goede antwoord gegeven dan neemt Penny de kaas. Niemand hoeft haar te vertellen dat het antwoord goed was; dat spreekt vanzelf.
Maar zelfs een groter stuk kaas kan Penny niet bewegen om zijn hondenkop te vermoeien met sommen met een uitkomst boven 12.

Waarom niet is een raadsel. Er zijn grenzen, zal ze misschien denken. Kom zeg!
Wonderlijk genoeg blaft Penny ook het juiste aantal keren als ze de oplossing geschreven voor haar neus heeft.
Kan dit onopvallende zwarte hondje werkelijk lezen en rekenen.
Nee. Maar ze kan wel iets wat de meesten van ons wel zouden willen kunnen: gedachtenlezen.
En niet alleen in Engels, maar ook in elke andere willekeurige taal.
Intussen heeft de hond veel publiciteit gekregen en is er daardoor veel met hem geëxperimenteerd, maar de resultaten blijven hoe dan ook feilloos.
Penny is er niet van te overtuigen dat hij een hond is. Caroline licht soms een van zijn zijden zwarte oren op en fluistert: you're a dog!

Dan kijkt Penny verontwaardigd en loopt op hoge poten de kamer uit.
Zijn huisgenoten gingen in het verleden soms over tot het spellen van woorden als Penny niet mocht weten wat er gezegd werd.

Tevergeefs. Ze pikt het feilloos op.
Het enige waar Penny van in de war raakt is als mensen niet focussen op de opdracht. Dan kan hij telepatisch de antwoorden niet opvangen, en wordt hij ongeduldig.
Volgens Caroline en anderen die met Penny omgaan is de hond eigenlijk niet heel bijzonder. waarschijnlijk zijn veel dieren in staat de gedachten van hun bazen heel precies te lezen, beter dan wij die van onze huisdieren!

SLIMME DIEREN

In stripverhalen en animatiefilms stikt het van de slimme dieren. Maar meestal zijn die dieren alleen variaties op het thema mens, en zijn ze niet bedoeld als een representatie van een intelligent dier 'in its own right' .
Dierenverhalen zijn vaak parabels waaraan wij ons als mens kunnen spiegelen en ons kunnen herkennen.
In het literatuurgenre 'fabel' is dat ook expliciet de opzet.
Mensen komen in al die genres dan ook spaarzaam of helemaal niet voor, en al ze er wel in figureren, zoals in Marten Toonders Olivier B.Bommelverhalen, dan zijn ze niet te onderscheiden van de als dier voorgestelde mensen.
Soms worden de rollen omgekeerd, zoals in de Aardman producties 'Chicken Run' , waar de kippen slim en creatief zijn en de mensen onmogelijk dom.
Hetzelfde recept geldt voor het hele grappige Shaun the Sheep: een slim schaap dat de domme schapen opzet tegen een nog dommere boer.
De serie Wallace and Gromit, waarin een vreselijk slimme hond zijn uitvinder-baas voortdurend uit de puree moet halen is een andere vorm van relatie tussen dier en mens, en een qua intelligentie meer evenwichtige. Een fantastisch duo, elk met z'n eigen sterke kanten. Dat de zo menselijke hond bij het zien van een bot in stereotiep hondengedrag vervalt voegt extra humor toe aan de hilarische capriolen van het tweetal.
Het geheim van zulke dierlijke fantasy is altijd het voorspelbare, de typetjes, de vastliggende karakters die voor eendere maar toch steeds weer verrassende avonturen zorgen. We zijn wat dat betreft als kleine kinderen: we houden van duidelijkheid en herhaling, en een voorspelbare afloop.

Mens en huisdier, een veelbeschreven, bezongen, en beweende combinatie.
In het werkelijke leven zijn dieren minder voorspelbaar, en mensen ook.
Ons begrip van intelligentie is tamelijk beperkt. We mogen ons graag beroemen op al onze intellectuele prestaties, en daar kunnen dieren natuurlijk niet mee concureren. Maar waar ze ons te slim af zijn is op die gebieden van het leven die voor hen van levensbelang zijn.
Als onze instrumenten nog niet op tilt slaan vanwege een naderende vulkaaneruptie, hebben plaatselijk levende dieren al het veld geruimd.
Waar wij een GPS nodig hebben om onze bestemming te bereiken, vliegen vogels en vlinders moeiteloos naar de juiste plaats om zich voort te planten.
Waar wij vergiftigd zouden kunnen worden door het eten van de verkeerde paddestoelen of planten, weet een dier precies het onderscheid tussen voedzame en giftige bessen.
Zulke eigenschappen noemen we 'instinct' , zonder overigens te kunnen verklaren wat 'instinct' nou precies is.
Je zou het met hetzelfde recht ESP kunnen noemen.
Honden weten wanneer hun baas thuiskomt. Rupert Sheldrake heeft daar een boek over geschreven.
Konijnen weten zelfs in een onderzeeër dat iemand aan het andere eind van de aarde bezig is hun jongen te vermoorden. Zulke schandalige proeven zouden konijnen niet kunnen bedenken, dat is typisch menselijk, maar het zegt iets over hun ESP gevoeligheid.
Legio zijn de verhalen van mensen die gered zijn door dieren, gewaarschuwd door dieren, bewaakt door dieren, verdedigd door dieren, en teruggevonden door dieren, die daar soms hele continenten voor hebben doorkruist.
Instinct? Helemaal niet.
Puur dierlijk denkwerk, en vanzelfsprekend vertrouwen in hun natuurlijke paranormale gaven. iedereen die ooit een hond of kat heeft gehad en daar van hield, zal dat kunnen beamen.
Ons ongeluk is dat we met onze menselijke intelligentie vaak de verkeerde dingen doen.
Dat is niet slim, maar oliedom.
Wat voorspellende gaven betreft verliezen we ruimschoots van de dieren.

SID, HET PAARD

Een verhaal van Sri Harold Klemp in Arielle Ford, Hot Chocolate for the Mystical Soul

Een echtpaar kocht een paard dat ze Sid noemden.
Hun plan was om Sid als rijpaard te trainen, en als het wat ouder werd zouden ze het weer verkopen. Natuurlijk vroegen ze zich niet af wat Sid daarvan dacht.

Ongeveer een jaar na de aankoop van het paard had de man een merkwaardige droom waarin hij zich in een volle bar bevond. Hij ging zitten aan de enige tafel die nog leeg was. Er kwam een man naar hem toe die zich voorstelde: "Hi", zei hij. "Ik ben Sid, je paard."
De dromer dacht dat dit wel het grappigste was wat hij ooit had meegemaakt. Mijn paard dat er in m'n droom uitziet als een man, dacht hij, dat is te gek.
Wat hem opviel aan de man was dat hij een tand miste. Zijn paard had een gaaf gebit.
De dromer en zijn paard raakten aan de praat.
Sid zei: "je weet dat ik van jou en je vrouw hou. Ik zou graag bij jullie blijven. Ik heb nooit eerder een eigenaar gehad die kon zielereizen en met me kon praten in de droomwereld.
"Sid", vroeg de eigenaar, "ik heb gemerkt dat je een beetje met je been trekt de laatste tijd. Heb je ergens last van?"
"Ik heb een probleem met die voet", zei Sid. "Niets ernstigs, maar als je een dierenarts kunt vragen m'n hoef wat bij te trimmen dan loop ik weer beter."
Toen de man wakker werd en zijn vrouw over de droom vertelde, moesten ze er allebei om lachen. Vooral die missende tand was grappig.
Die morgen toen ze naar de stal wandelden viel hen op dat er wat bloed aan de deur van de stal kleefde. Maar Sid leek okee.
De man deed het paard z'n halster om en leidde hem naar buiten. "Als je van plan bent om te gaan rijden", zei de stalmeester, "doe hem dan geen bit in. Je paard heeft op de een of andere manier zijn mond beschadigd aan het slot van de deur, en z'n tand is afgebroken."
De man en zijn vrouw keken elkaar aan.
Zonder nog iets te zeggen bukten ze zich om het achterbeen van het dier te checken.
Net als Sid in de droom had gezegd; zijn hoef moest nodig getrimd worden.

DE JONGSTE DAG

Alweer m'n 100ste blog. Niet gek in nog geen twee weken tijd.
Een passend onderwerp dus:
Het Laatste Oordeel....

Misschien zijn er nog bejaarden onder ons die zich de animatiefilm 'Het Grote Gebeuren' herinneren, die in de 70er jaren werd uitgezonden op een gedenkwaardige Oudejaarsavond.
In die tijd waren animatiefilms nog voorbehouden aan Disney. Dit was wat anders. Schrijver van het oorspronkelijke verhaal was Belcampo, een meester in het bedenken van bizarre en humoristische verhalen met soms een diepere betekenis.
In Het Grote Gebeuren krijgen we te maken met de ondergang van de wereld, het scheiden van de bokken en de schapen, en de vreselijke monsterlijke maar duidelijk 2D wezens die over de vensterbank lopen op die allerlaatste, maar totaal niet verwachte dag. Ach, wat mooi. Al die pootjes. Engerd na engerd betreedt het beeld en spreidt verbijstering onder de toeschouwers.
En dan, als de gruwelijke waarheid tenslotte doordringt: wie overleeft het Laatste Oordeel?
De 20 minuten durende film eindigt met een beeld van ladders naar de wolken, engelen die afdalen en de witste zielen naar boven voeren.
Wat er met de zwarte varianten, de meerderheid, gebeurt laat zich raden: daar is geen redden aan.
Lees het verhaal zelf, het staat beslist op internet.

Aan dat Grote Gebeuren moest ik denken toen ik vandaag in de rubriek 'The Lighter Side' van Psychic News een artikel tegenkwam waar Belcampo dubbel om gelegen zou hebben.
We weten: als het om absurditeiten gaat kunnen de Engelsen er wat van.
In dit land heeft onlangs een firma het licht gezien die wel op een heel bijzondere manier geld probeert te verdienen.
De initiatienemers ontdekten een gat in de markt: stel, de vromen stijgen ten hemel, zoals beloofd in de Openbaring. De Tweede Komst van Christus is aanstaande. Maar wat gebeurt er in dat geval met de huisdieren?
Die hebben, althans in Christelijke ogen, geen ziel, dus die kunnen het schudden.
Iemand moet zich toch over hen ontfermen als de bazen dit aardse hebben verlaten? Ja toch? Niet dan?

De PRPC, de Post Rapture Pet Care voorziet in die behoefte. Als belijdende atheïsten hoeven de medewerkers zelf niet bang te zijn in de hemel terecht te komen; zij blijven lekker hier. En zo komt Fikkie in goeie handen.
Tenminste ...als je nu al vast £ 69.99 overmaakt. Zo'n € 80.- . Per huisdier, mogen we aannemen.
Jezus, waar zouden we zijn zonder mensen om zo'n gapend gat in de markt te dichten?

KOEIEN RITUEEL

De meeste mensen die deze blog ontdekken zijn bekend met de infameuze veeverminkingen die zonder ophouden plaatsvinden in diverse staten van de US. Speculaties te over maar nooit een zekere verklaring waar we houvast aan hebben, of waar actie op ondernomen kan worden.
Dieren, meestal koeien worden dood aangetroffen minus hun geslachtsdelen, oog, lippen, bloedleeg en naar alle waarschijnlijkheid bewerkt met laser, want de wonden zijn dichtgeschroeid.
Roofdieren, zeggen de leunstoelsceptici.
Kul, natuurlijk. Dieren eten andere dieren op slordige wijze, en niets aan deze verminkingen is slordig.
De karkassen worden soms na dagen pas ontdekt, want de ranches in Amerika zijn groot en je vee tellen doe je niet dagelijks. Maar als ze worden ontdekt, blijkt dat zelfs de vliegen van de dode dieren zijn afgebleven.
Vaak hangt er een chemische lucht om de arme beesten.
En sporen? Ho maar. Niet van voetstappen, niet van roofdieren, niet van een angstige koe, geen afval, geen niks niet.
De enige verklaring die steek houdt is verticaal omhoog en recht naar beneden, zoals op het plaatje.
Een UFO. Waarmee de raadsels pas goed beginnen.

Internet staat vol met sites die verder ingaan op het fenomeen.
Daarom wil ik hier alleen een stukje vertalen uit het boek 'Stalking the Trickster' van Christopher O'Brien, een journalist die vele jaren onderzoek deed in de San Luis Valley, een uitgestrekt dal op de grens van Colorado en New Mexico, in de schaduw van de Sangre de Cristo Mountains.
Dit gebied is een hotspot wat betreft onverklaarbare verschijnselen. UFO waarnemingen zijn er aan de orde van de dag, black helicopters vliegen af en aan, vee wordt enthousiast verminkt en de Valley bewoners hebben het opgegeven om de sheriffs nog langer melding te doen; er is geen beginnen aan.
O'Brien schreef er eerder 3 boeken over: The Mysterious Valley, Enter the Valley en Secrets of the Mysterious Valley.
Nu het fragment uit zijn 4de boek dat een meer algemene aandacht heeft voor 'weird' .
O'Brien beschrijft hoe hij door een rancher meegenomen wordt naar de plaats waar het laatste slachtoffer ligt. Terwijl ze over de koe gebogen staan merken ze dat een grote prijsstier langzaam in de richting van de dode koe loopt. De rest van de kudde staat op enige afstand te grazen.
O'Brien: " De stier liep voorzichtig naar de koe toe, rook er aan en loeide een onwerkelijk hartverscheurende, treurige MOOO-OOO-OOOO....
Onmiddellijk kwamen de andere 30 tot 40 koeien donderend aanrennen over de prairie.
Ze gingen om het dode dier heenstaan, snuivend en met hun poten slaand in de richting van hun gevallen kameraad. Toen, met de klok mee, bewogen al die dieren zich langzaam in een kring om de dode koe heen.
Een koeien ritueel.
De 10 aanwezige ranchers stonden met open mond te kijken. Ik vroeg hen of ze ooit eerder zoiets hadden meegemaakt.
Ze schudden sprakeloos het hoofd. Een van hen zei: "In al de jaren dat ik rancher ben heb ik zoiets nog nooit eerder gezien."
Wat bracht die koeien tot zo'n uitzonderlijk ritueel? Instinctief moeten ze zich bewust geweest zijn van de ongewone dood van hun mede-koe, en misschien ook van het gevaar wat ze zelf liepen?
Er kan nog wel een raadsel bij.

ACOUSTIC KITTY

Soms kun je je afvragen of we met z'n allen niet van God los zijn.
Geen experiment is nog onheilig genoeg om geen doorgang te vinden.
Zo zijn dieren door de CIA op alle manieren, wreed en volslagen ongevoelig voor hun rechten, op de proef gesteld om het Amerikaanse landsbelang te dienen.
Misschien een puntje ter overweging nu Balkenende zo vreselijk inzit met z'n trouw aan de Amerikanen.
Laat die maar schuiven, zou ik zeggen, hoewel Obama een goeie jongen lijkt.

In Darklore 4, een jaarlijkse zeer te prijzen uitgave waaraan menig kopstuk in het veld van 'weird' een bijdrage levert, staat een artikel over dieren en Security van Nick Redfern.
Het voert te ver om alles hier weer te geven, maar één verhaal doet wat mij betreft de deur dicht.

Het leek de heren van de CIA tijdens de Koude Oorlog een uitstekende gedachte om een kat als wandelende afluisterapparatuur te gebruiken. Knuffel knuffel, en intussen wordt ieder gesprekje, iedere slurp, iedere neuspeuter geregistreerd. Oei, wat een geweldig idee. Mensen verdenken elkaar, maar wie verdenkt pussy?
Tja. Dat idee moest getest worden. En een kat kun je niet met een bug op z'n lijf laten rondlopen, dus sneed men er een open en bracht de nodige electronica in.
De kat werd losgelaten in een park en registreerde de gesprekken van mensen die dachten ongehoord te blijven.
Maar toen het dier honger kreeg nokte het af. Operatief verwijderde men het hongergevoel.
Intussen had de kat, die Acoustic Kitty werd genoemd zo'n 10 miljoen dollar aan behandelingen en research gekost; geld van de Amerikaanse 'taxpayer' , waar ze in dat land zo graag mee schermen.
Maar toen kwam de klap.

Bij een volgende proef werd de kat uit de auto gezet....en overreden.

VAN EEN HOND EN EEN VOGEL

Bron: John G. Sutton, Psychic Pets

Dieren en spiritualisme overlappen elkaar nog al eens.
Dieren en overleveringen ook. Hier een voorbeeld van beide in één verhaal.

In zijn boek 'Psychic Pets' vertelt John Sutton over de Schotse Terriër Sutty.
Het dier had in het familieleven een hoop betekend, maar nu was hij 14 en hij begon ernstig af te takelen.
Kleine wandelingetjes werden steeds moeilijker en in juli 2005 viel de hond en stond niet meer op.
Sutty werd naar binnen gedragen en de dierenarts werd gebeld. Tegen beter weten in hoopten Sutton en zijn vrouw Mary dat er nog iets voor hun dierbare hond gedaan kon worden, maar in hun hart wisten ze dat het einde naderde. Terwijl ze samen stonden te wachten op zijn komst viel hun oog op een grote merel in de tuin.
Ze gingen naar buiten, maar de merel vloog niet weg. "Hij is vast gewond", zei Mary. De vogel bleef zitten, ook toen ze op een meter genaderd waren en de vogel recht aan konden kijken. Hij keek terug met zijn schitterende goudzwarte ogen, maar verzette geen stap.
De dierenarts kwam, en wat ze al gevreesd hadden gebeurde: er was geen hoop meer en rustig ging Sutty over naar de andere wereld. John begroef haar naast haar vriend Grumbles de buldog, en met zijn vrouw haalde hij nog wat herinneringen op aan beide honden. Ook dankten ze God voor alles wat Sutty in hun leven had betekend.
Op dat moment verscheen de merel weer.
Hij hopte op de rand van het graf, en keek in het gat. Op minder dan een meter afstand van twee mensen vertoonde hij geen enkele ongerustheid.
Sutton had zich wel eens verdiept in de esoterische overlevering rond vogels, en ineens begreep hij dat deze zwarte vogel gezonden was om de ziel van Sutty naar de andere wereld te begeleiden.
De merel bleef nog een paar minuten zitten op het graf van de hond, en vloog toen weg, de hemel tegemoet.